Sport. Na szczęście. Rozmowa z Joanną Jóźwik

Taki niezaburzony niczym. I ta radość z tego, gdzie jestem, co robię, sprawia, że biegnę i nie potrafię przestać. Coś w tym jest. Miałem dokładnie tak samo, gdy zaczynałem biegać długie dystanse dawno temu, kiedy miałem mniej niż 30 lat. Czyli naprawdę bardzo dawno temu. Asiu, pamiętasz swój pierwszy w życiu bieg? No bo zaczęłaś trenować w okolicach 15 lat. Jak to było? Pierwsze zawody, pierwsza adrenalina. Nie pamiętam pierwszych zawodów, ale pamiętam jak pierwszy raz wygrałam na zawodach 300 metrów. To było w gimnazjum. I po tym biegu zostałam zaproszona na treningi do klubu lek atletycznego.

I warto najpierw dowiedzieć się, co się dzieje w tym naszym organizmie. Czy możemy go uprawiać bezpiecznie dla siebie. Są to podstawowe badania, które warto wykonać i skonsultować je z czy trenerem biegowym, czy dietetykiem, czy chociażby lekarzem pierwszego kontaktu. Asiu, ale ty też nie zasypiasz gruszek w popiele, bo przygotowujesz swój własny projekt sportowy, z czego ja się bardzo cieszę, bo mam dwie małe córki. Ile mają lat? Kółka motoryczna dla dzieci. Jedna ma 6 lat, druga ma 8 lat, a trzecia jest już nastolatką i ona ma już swoje, że tak powiem, drogi sportowe i to jest raczej joga albo jazda na rowerze.

Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś, kto ma problemy nie sięgnął po pomoc. No właśnie, bo sport zawodowy, zresztą nie tylko zawodowy, ale mówimy teraz o tym zawodowym, który ty uprawiałeś przez lata, ma także swoją drugą twarz. Właśnie kontuzje, słabsze wyniki, krytyka i ty Asiu doświadczyłaś tego wszystkiego i podniosłaś się. Powiedz jak to zrobić, jak biec dalej. Doświadczyłaś naprawdę Trudnych momentów dla sportowca w życiu, kiedy faktycznie ta forma spada, spada brak motywacji. Jak się podnieść, jak się znowu, bo być może to jest właśnie rada dla tych młodych sportowców, którzy już jeszcze tego nie doświadczyli, ale powinni zdawać sobie sprawę, że to nie jest tak, że każdy bieg to będzie życiówka i każdy bieg to będzie pójście w górę i każdy okres treningowy, każdy etap treningowy będzie ich podnosił, że będą te momenty słabsze.

Może też oczekiwałam czegoś innego od życia i warto sobie poradzić z tymi spadkami emocjonalnymi, bo Bo nie po to się żyje, żeby tak, żeby się zmucić po prostu. Jasne. A jak wymyśliłaś siebie na nowo? Może opowiedz o tym trochę, jaki masz pomysł na siebie teraz po zakończeniu kariery, bo na spotkanie, na bieżni nie będę cię już namawiał, skoro powiedziałaś, że ten etap taki zawodowy masz ze sobą, ale nie wierzę, żebyś nie uprawiała żadnej aktywności fizycznej. Jestem przekonany o tym, że musisz coś robić i musisz nam to zdradzić, ale jak najpierw opowiedz, wymyślasz, bo pewnie to się dzieje w tej chwili, Kim będzie Asia Jóźwik teraz? W dalszym ciągu biegam. Nie da się skończyć biegania. Patrząc na moją przeszłość, będę biegać do końca świata jeden dzień dłużej, aczkolwiek mniej.

Znowu takie pytanie, które możesz określić pytaniem retorycznym. Czy takie inwestycje miejskie mają sens? A jeżeli nie mają, to dlaczego? Może wyobrażasz sobie jakieś inne, lepsze? No to powiedz, czy czujesz, że Warszawa się rozwija pod tym względem takim infrastrukturalnym? No oczywiście, że tak. I serce mi się tutaj raduje i rośnie na to, co słyszę i jak Warszawa się rozwija sportowo. No jest to fantastyczne i oby więcej. Byłaś studentką AWF-u Warszawa, tam trenowałaś również i chciałem cię zapytać, czy łatwo było pogodzić takie dość swobodne życie studenckie z treningowym rygorem? Koleżanki, koledzy szli na imprezę, a Asia na bieżnię.

Tak, rocznie. Razy 15. Ała, bolą nogi od razu. No kilka razy obiegłaś kulę ziemską i to jest świetne. Takie myślenie o tym, że można kilkanaście razy w życiu albo kilka obiec. Czyli mam prawo teraz powiedzieć, jak ktoś zapyta Asia, Pójdziemy pobiegać, jak powiem bolą mnie nogi, to mam prawo to powiedzieć. Jesteś usprawiedliwiona. No właśnie, kiedyś były pełne trybuny, doping, wywiady, medale. Teraz też oczywiście udzielasz wywiadów. Kusz opadł. Ogromna popularność. Nie brakuje ci tego? W ogóle. Kompletnie nie. Czyli momentalnie przestawiłaś się na ten tryb takiego funkcjonowania trochę spokojniejszego i budowania swojej kariery zawodowej w inny sposób.

Tak jak powiedziałem, zbliżamy się już do końca i ostatnie właściwie dwa pytania, które zadajemy wszystkim gościom podcastu Warszawa mówi. Najpierw takie pytanie twoje, osobiste o tobie. Jak myślisz, co będzie robiła Asia Jóźwik, czyli co będziesz ty robiła za 10 lat? Kim będziesz za 10 lat? Wow, kim będę za 10 lat? Aż tak daleko teraz nie wybiegałam myślami, bo tak jak wspomniałam gdzieś tam w trakcie naszej rozmowy, że fajnie jest wyznaczyć sobie małe cele i skupiać się na tym, co jest tu i teraz, ale pomyślmy, co będzie za 10 lat. Może będziesz trenerką? Myślę, że będę szczęśliwą mamą i na pewno będę w dalszym ciągu spełniać swoje marzenia. Będziesz uprawiać sport? I będę uprawiać jakiś sport. Fajnie. A teraz ostatnie, już ostatnie pytanie.

Czyli będą biegać, ale dla przyjemności. Wtedy, kiedy już skończą pracę i kiedy będą mogli uprawiać jakąś aktywność fizyczną. Tak, że to bieganie i ten sport będzie z pasji. Czyli można powiedzieć, Warszawa, tu zbiegają się nasze marzenia. Tak. Tak sobie teraz pomyślałem. No i oby tak było. Bardzo, bardzo serdecznie dziękuję Ci za rozmowę. Bardzo ciekawą, dla mnie absolutnie fascynującą. Wolałbym się z Tobą spotkać na bieżni, ale może zrobimy to kiedy indziej albo zrobimy to... No zapraszam. Czasem wychodzę biegać. O, doskonale. Bardzo się cieszę. Asia Jóźwik, lekkoatletka, biegaczka i fantastyczna kobieta była gościem podcastu Warszawa mówi. Dzięki. Dziękuję za zaproszenie.