Wahanie podcast Szumowskiego i Gizy odc. 73

Szkolna. Szkolna, na pewno. Teatralna, dworcowa. Są takie. No kurwa, wiadomo. Wiedziałem, bo to akurat znam. Co ciekawe, szkoła na niej jest. Co? Chodzi mi tylko o to, że napisał bardzo fajną sztukę. Kurcze, Jezus Maria, ale to jest żonada, że nie pamiętam tytułu. Ale to jest poranny spektakl dla młodzieży. I zaprosił nas, bo byliśmy z wężami dzikiej węży w trasie, że Szymon też jest w dzikich wężach, mówi słuchajcie, chodźcie, wpadnijcie, jutro grają w Bydgoszczy, a my też gramy po południu, może byśmy pojechali rano tam, dobra, no to z radością. Pojechaliśmy, siadamy właśnie, jest młodzież na widowni, siadamy sobie, I zaczyna się spektakl. I ja nie mogę uwierzyć, bo to jest wtedy, wychodzą ludzie w takich strojach, takich tam, nie wiem, XIX wieki, tam takim trochę a'la Fredro, a'la coś tam, takie kurna staro takie.

Mówię, Jezus, Szymon, co znaczy, nie chcę powiedzieć, że Fredro czy tam Mickiewicz to gówno, chodzi mi tylko o to, że no nie, jakoś mówię, trochę mi trąci myszką, bo może tak to powiem, to nie? I mówię, co to jest za spektakl? Dla młodzieży takie coś? I nagle w pewnym momencie jest pęknięcie, łamie się ta ściana, zaczyna się spektakl. W ogóle są fajne pokrzykiwania z widowni, które są ustawione. Tam wszystko się rozsypuje i zaczyna się ten prawdziwy spektakl, bo to jest tylko taki początek. Więc być może dążę do tego, że ty wyszedłeś, a była przerwa. I w drugiej części wszystko było zupełnie inaczej. Pierwsze pytanie było, czy Piotrek poszedł? I zaczął się prawdziwy spektakl.