Jakim cudem ukończyłam ultra 100km?

Ty nie śpisz, ty cały czas posuwasz się gdzieś naprzód, musisz jeść, musisz, po prostu trzeba. No i była taka sytuacja, że biegnę sobie biegnę i nagle spotykam jednego ziomka, Krystiana. I mówię, że o siemano. I on mi się pyta, ej którędy ja mam teraz pobiec, bo ja chyba źle pobiegłem, bo mapy mi pokazywały tak i tak, ale w sumie źle jednak skręciłem i ja już nie wiem dokąd mam biec. I ja mu mówię, ej mordo, my chyba musimy pobiec tędy. I on powiedział, tak w ogóle to Krystian jestem. Pewnie dość długo razem pobiegniemy, więc stwierdziłem, że się przedstawię. I kochani, my całą tę pętlę przebiegliśmy razem. Calutką. Były wzloty, były upadki, były momenty, gdzie faktycznie sobie tak dreptaliśmy bardzo powoli.