Rewolucja Francuska
Rewolucja francuska była wydarzeniem bezprecedensowym, które już na zawsze zmieniło kwestię postrzegania innego człowieka na Starym Kontynencie. Na jej genezę złożyły się zasadnicze sprzeczności panującego w XVIII wieku we Francji ustroju politycznego i społecznego. Jak zawsze, tak i w tej kwestii można mówić o przyczynach pośrednich i bezpośrednich. Dlatego też warto przyjrzeć się jej dokładniej i prześledzić, jak przebiegały jej poszczególne etapy. BIBLIOGRAFIA: https://historykon.pl/rewolucja-francuska/ SOCIAL MEDIA Facebook: https://www.facebook.com/podcasteum Youtube: https://www.youtube.com/@podcasteum8038
W związku z tym powstawały grupy niezadowolonych z tego, co nastąpiło w ich państwie. Następstwem takiego obrotu sprawy stało się powołanie do życia różnych organizacji skupiających właśnie takie jednostki. I tak już od 1789 działo Towarzystwo Przyjaciół Konstytucji, czyli inaczej Klub Jakobinów. W następnym roku powstało Towarzystwo Przyjaciół Praw Człowieka, Klub Kordelierów, a rok później z części członków Klubu Jakobinów utworzono Klub Feuliantów. Kluby rewolucyjne zapoczątkowały proces kształtowania się partii i podstawowych form życia politycznego w ciągu następnych stuleci. Zgromadzenia wyborcze czy też zebrania klubów wpłynęły w dużej mierze na kształtowanie się społeczeństwa obywatelskiego.
Ponadto ustalono, że pierwszy rok nowej ery zacznie się 22 września 1792 roku i trwać będzie do 31 grudnia. W pierwszym okresie trwania republiki układ sił na francuskiej arenie politycznej był bardzo chwiejny. W samej konwencji wyróżniono tzw. Dolinę, czyli Żyrondystów, Górali, Jakobinów oraz Równinę lub, jak pogardliwie określono tę grupę, Bagno, czyli posłów zachowujących pozycję obserwatorów wobec zaostrzającego się konfliktu. Zrewoltowane było także chłopstwo, które w sierpniu 1792 roku zapowiedziało przez zgromadzenie prawodawcze przydział dóbr emigrantów i zniesienie obowiązku wykupu czynszów. Tej obietnicy jednak nie spełniono.
Wiosna 1793 roku przyniosła rewolucji nowe zagrożenia zrówno na frontach jak i wewnątrz kraju. Po raz kolejny wystąpiła kumulacja czynników rewolucyjnych. Rozczarowanie jej dotychczasowymi rezultatami, poczucie niepewności. Od czerwca 1793 roku do lipca roku późniejszego we Francji nastąpił czas dyktatury Jacobiny. Pełnię władzy wykonawczej otrzymał wówczas Komitet Ocalenia Publicznego, a wśród jego członków najważniejszą rolę odegrał triumwija Maximilien de Robespierre, Louis de Saint-Just oraz Georges Couton. Jakobini obejmując władzę chcieli pokonać wojska pierwszej koalicji i stłumić opozycję wewnętrzną. Należało także jak najszybciej uregulować sprawy gospodarcze i sytuację chłopstwa.
Z czasem doszło też do sporów wewnętrznych wśród Jakobinów, które zakończyły się aresztowaniami i wyrokami śmierci. Ponadto, 26 lipca 1994 roku Robespierre wygłosił w konwencji wielką mowę o pojawieniu się nowych wrogów rewolucji, o korupcji i nadużyciach. Nie zdecydował się jednak podjąć żadnych nazwisk, tym samym właściwie każdy mógł się czuć zagrożony czystką. I w tej sytuacji większość posłów konwencji zdecydowała się na obalenie dotychczasowej władzy. I tak 28 lipca postawiono rządzący triumvirat w stan oskarżenia oraz nakazano aresztowanie jego współpracowników. Następnego dnia robespieryści zostali ścięci. Bezpośrednio po zamachu zgilotynowano około 100 osób, a przez kilka miesięcy trwał biały terror.
Nastał okres bogadzenia się i wolności, umierania z głodu. Bogaci znów mogli się bawić bez obaw, że ktoś doniesie, iż uprawią arystokratyczny styl życia. Władza spoczyła w rękach stronnictwa zwanego Termidorianami. Byli to ludzie, którzy odegrali kluczowe role w przewrocie obalającym Jakobinów. Zalicza się do nich między innymi dawnych działaczy jakobińskich np. Tallien, Barra, Fouchet. Termidorian cechowało przekonanie o konieczności zakończenia rewolucji i ogruntowania jej zdobyczy. Po objęciu władzy rozwiązali Trybunał Rewolucyjny, Komitet Bezpieczeństwa Powszechnego i Komunę Paryża. Zniesiono ceny maksymalne i przyzwolono na handel z zagranicą.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Przedstawienie sytuacji politycznej i społecznej we Francji przed rewolucją, w tym monarchia absolutna i podział społeczeństwa na trzy stany.
Opis wybuchu rewolucji, zgromadzenia Stanów Generalnych i powstania Narodowego Zgromadzenia.
Opis zburzenia Bastylii i wybuchu rewolucji w Paryżu, a także wprowadzenie dekretów i deklaracji praw człowieka.
Opis reform i zmian wprowadzonych w 1790 roku, w tym zniesienie ciężarów feudalnych i wprowadzenie nowego systemu praw obywatelskich.
Opis konfliktu z królem, próba ucieczki i uwięzienie Ludwika XVI, a także uchwalenie ustawy zasadniczej.
Opis powołania Konwencji Narodowej, uchwalenia republiki i procesu królewskiego, a także egzekucji Ludwika XVI.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Rewolucja francuska była wydarzeniem bezprecedensowym, które już na zawsze zmieniło kwestię postrzegania innego człowieka na Starym Kontynencie. Na jej genezę złożyły się zasadnicze sprzeczności panującego w XVIII wieku we Francji ustroju politycznego i społecznego. Jak zawsze, tak i w tej kwestii można mówić o przyczynach pośrednich i bezpośrednich. Dlatego też warto przyjrzeć się jej dokładniej i prześledzić, jak przebiegały jej poszczególne etapy.
BIBLIOGRAFIA:
https://historykon.pl/rewolucja-francuska/
SOCIAL MEDIA
Facebook: https://www.facebook.com/podcasteum
Youtube: https://www.youtube.com/@podcasteum8038