Odcinek 5: Razem możemy więcej

Są bardzo świadomi tej zmiany, ale jednocześnie kompletnie się nie poddają. W sensie wykonują swoją robotę i wiedzą, że cały czas trzeba przypominać decydentom amerykańskim o tym, że wojna w Ukrainie trwa i cały czas przypominać decydentom amerykańskim o tym, Kto jest ofiarą tej wojny? Ania mówiła o tym, że zmienia się stosunek społeczeństwa polskiego wobec Ukraińców w Polsce, ale też wobec wojny w Ukrainie. W Stanach też to widzimy, natomiast trochę w innej formule. To nie jest tak, że w Stanach Zjednoczonych wśród społeczeństwa rosną nastroje antyukraińskie, natomiast zdecydowanie jest tak, że ludzie Nie mają pewności, czy ta wojna jeszcze trwa.

No właśnie, bo tam z kolei Ania wspomina w swoim felietonie, że to społeczeństwo izraelskie dosyć mało wiedziało na temat Ukrainy. Obecne są w Izraelu takie potężne stereotypy dotyczące Ukrainy jako kraju antysemickiego i nieprzyjaznego Izraelowi. Natomiast 7 października i ta sytuacja po 7 października, czyli Odcinek 6 Odcinek 7 Odcinek 8 I to były takie potężne dylematy, które mieli nasi badani związane z tym, że na przykład mają magazyny pełne pomocy humanitarnej gotowe do wysyłki do Ukrainy, ale zastanawiali się, czy w świetle wydarzeń w Izraelu, czy nie bardziej adekwatnym byłoby wspieranie na przykład żołnierzy izraelskich albo ludności izraelskiej przesiedlonej z terenów w pobliżu Gazy czy na północy Izraela.

Tak, to co chciałabym dodać, to w jaki sposób ta potrzeba rzecznictwa się zmienia. Ania na początku opowiadała o tym, że Polska tak mocno była po stronie Ukrainy, że w pewnym sensie te organizacje diasporu uznawały, że mają ważniejsze tematy do zagospodarowania, na przykład pomoc uchodźcom. Albo przekazywanie pomocy na front, niż podejmowanie działań rzeczniczych. Dziś coraz mocniej zdają sobie sprawę z tego, że jednak polski rząd również przydałoby się lobbować. Często pojawiają się pytania właśnie o te zasoby, czy mają wystarczająco dużo zasobów, bo żeby zająć się działaniami rzeczniczymi na serio, na przykład w Stanach Zjednoczonych w 2022 roku te organizacje ukraińskie zaczęły zatrudniać dodatkowe osoby przeszkolone w tym temacie. Natomiast Ania, to co ty ostatnio obserwowałaś, co wydaje mi się szalenie ciekawe, to to, że częściowo te organizacje diaspory i aktywistki diaspory ukraińskiej w Polsce widzą, że tak naprawdę adresem numer jeden tego, gdzie powinno się odbywać rzecznictwo, to jest nie tyle Warszawa, co Bruksela.

I bardzo często to właśnie tam udają się z takimi misjami rzeczniczymi. Tak, dokładnie. I Bruksela, tutaj jeżdżenie do Brukseli wiąże się z dodatkowymi nakładami finansowymi, prawda? Więc tutaj nawet ta potrzeba takiego stałego finansowania wzrasta. No ale organizacje w Stanach zdecydowanie mają tutaj większe możliwości. Wspomniałaś Aniu, że tworzy się taki ekosystem wielokulturowego społeczeństwa obywatelskiego. Czy tak możemy podsumować ten odcinek, że to jest krok w stronę wielokulturowego polskiego społeczeństwa? Tak, ja uważam, że tak, że na pewno ta instytucjonalizacja diaspoły ukraińskiej właśnie poprzez zakładanie organizacji, profesjonalizację, zakładanie szkół z językiem ukraińskim, co jest bardzo ważne, odgrywają tutaj kluczowe znaczenie, zwłaszcza dla właśnie przyszłych pokoleń i myślę, że to sprawi, że ten trend właśnie w kierunku wielokulturowości się utrzyma, zwłaszcza myślę w dużych metropoliach takich jak Warszawa.