KABARET vs. STAND-UP | Epizod 13 - Typowy Podcast
Dzisiaj trochę o kabaretach i o wiele więcej bo stand-up'ach. Nasze zdanie o kabaretach jest dość podobne, ale więcej szczegółów przedstawiamy w odcinku. Nie zabrakło wymienienia naszych ulubionych grup kabaretowych oraz stand-up'erów, a także przedstawienia typowych, stereotypowych cech polskich kabaretów i stand-up'ów. Nie zabrakło też rozkmin o tym, czy życie stand-up'era jest faktycznie takie kolorowe.
To już kuźwa stary, to wiesz, to nie jest tak jak na samym początku, że oni tam w jakiejś zasranej knajpie, gdzie 100 osób się tylko zmieści. No to już jest, wiesz, nie ma biedy, nie? Ale ja właśnie jako takich pierwszych stand-uperów w Polsce, jak ja miałem taki początek stand-upu, to właśnie Abelard Giza, że to jest taki prekursor. Widziałem kilka występów Gizy i niektóre mnie bawiły, ale nie wszystkie. Nie widziałem wszystkich, nie widziałem... No to wiadomo, to nie każdy, ale on w ogóle kiedyś w kabarecie właśnie występował. Teraz dopiero zaczął, teraz dopiero stand-up, wcześniej był kabareciarzem.
Czy kabareciarz, to nie wiem. Ja Paczesia bardzo lubię. No tego, czego nie lubię, on w każdym odcinku musi wspomnieć o ruchaniu. No właśnie. To mnie najbardziej wkurza, że co nie... Ja zawsze sobie myślę, bo oni, właśnie każdy stand-uper, no to nie tylko on, bo Socha też, i to mnie też często w kabaretach Sochy denerwuje, że on też często, i nawet mi się wydaje, że częściej niż Pacześ wspomina o ruchaniu, że co muszą czuć te ich żony, jak oni się gadają tak o nich. Coś w tym jest, nie? Jak ja to oglądam, to ja zawsze mam przygodę w tym głowie, nie? Jakim cudem też on na to pozwala?
To nie wiem, może jakbym usłyszał to może bym wiedział, ale tak z twarzy i ten to nie kojarzę właśnie. Nie no, myślę, że znasz albo na pewno kojarzysz. No to takie, a trzeci to w sumie nie wiem. Powiedziałbym, że ten Pacześ, ale on mnie denerwuje często. Tych swoich, no ale dobra, niech będzie ten Pacześ, nie? No bo w sumie go dają każdego z stand-up i pomimo tego, że wkurza mnie, jak o tym seksie gada, to zawsze się śmieje, więc niech będzie. Ale stand-upy też myślę, że mają swój... że muszą w końcu coś innego wymyśleć, żeby to było cały czas obawiane. Teraz jest w ogóle taki wylew stand-uperów, nie mam wrażenia. Tak, bo tego jest strasznie dużo, bo wcześniej było tylko dwóch, maksymalnie trzech, z czego jeden dobry, a teraz masz 150 stand-uperów, nie wiadomo co oglądać.
I tak wszyscy oglądają tych królów stand-upów, że tak to nazwę. No ale tych mniejszych, no to ich jest już tak dużo, że... No i też każdy mówi o tym samym, nie? Też w końcu będzie to miało swój koniec. Zresztą już sam słyszałem takie porównania, że gdzieś tam młodsi mówią, że stand-up to jest taki kabaret, ale dla millenialsów. No i w sumie co w tym jest, bo jak tak sobie posłuchasz tych... Jak tak sobie posłuchasz, bo sami ci stand-uperzy są z tego pokolenia i oni często mają takie żarty, które te osoby mogą się utożsamić. Oni się śmieją tam z początków rodzicielstwa, z tego jak ktoś tam pierwszy raz dobuduje, czy z czegoś tam jeszcze, no i coś w tym jest, nie?
O co może chodzić. Poczekaj, minie parę miesięcy, ale to będą wszyscy opowodzi. Tak, opowodzi będą teraz, no stand-upy za chwilę na stówę. Tak jak wcześniej były o ingleskach olimpijskich, o właśnie o wojnach i o tym, to teraz... Na pewno jestem pewny, że jakiś stand-uper powie, że Wrocław ma zmienić nazwę na Bikini Dolne. Ktoś musi po prostu obrać mema w prawdziwe słowa, nie? Ale to, co ja lubię w stand-upie i to prawie każdy stosuje, to że oni starają się przynajmniej mieć jakiś kontakt z publicznością.
No ja zawsze jak stand-up jakiś oglądam, zresztą sam jak byłem, no to oni od razu praktycznie starają się nawiązać jakiś kontakt. Zresztą no jest taka zasada, że no jak nie chcesz mieć kontaktu, no to po prostu nie siadaj w pierwszym rzędzie, no bo oni zawsze kogoś z pierwszego rzędu biorą. Ale to jest właśnie dla mnie spoko, że właśnie ten kontakt... No jest większy. Oni coś tam zazwyczaj się popytają, jeszcze zażartują, obrażą tą osobę i wtedy jest śmieszne. Obrażą ciebie i potem jeszcze tworzą jakiś żart specjalnie pod to, żeby wykorzystać tą osobę. Jest coś w tym. Ale no ogólnie to jest mega ciężka praca, jak tak sobie pomyślisz, nie? Większość osób Ci całkiem popularni to okej, no ale jak ktoś tam jest takim liszowy stand-uperem, gdzie tam przychodzi tylko 20 osób na jego stand-up, w tym połowa to jego rodzina,
No to... Ty z tego nie wyżyjesz w ogóle, nie? Ja tam podziwiam tych ludzi, że im się chce w ogóle próbować w te stand-upy. No bo z tego chyba kasy zbytnio dużej nie ma. No bo takich stand-uperów, co tam... Przecież ja kojarzę właśnie jak... jak byłem na tym stand-upie. No to on nie jest aż tak popularny, no ale no ma milionowe wyświetlenie na YouTubie. No ale no sala była spora, okej. No ale on, jak już się skończył stand-up, no to my tam czekamy, żeby wyjść, no i on normalnie wchodzi między ludzi i wiesz, z plecakiem, zwykłe ubrania, nie że tam jakiś ten, wsiada do kurde Fiata Punto, gdzie jakaś fura, wiesz, normalny człowiek, nie?
Ja nie mam Netflixa, zacznijmy od tego. To jest gość, który był właśnie stand-uperem. No, grubo, trzeba obejrzeć serial, ludzie, którzy obejrzeli serial to wiedzą, ogólnie to jest serial, on jest reżyserem i tego serialu, on stworzył ten serial o sobie po prostu, nie? To jest mocny, fajny serial, ale to tak już by the way, że on był stand-uperem, no strasznie zabawna historia, ale to tam trzeba sobie się zagłębić, bo to za dużo opowiadania. Na przykład tacy mniej popularni, nie? Którzy moim zdaniem zasługują na chwilę uwagi, jeśli chodzi właśnie o stand-up, to moim zdaniem Kuba Rafalski i Dave z Ameryki.
No ja właśnie Dave'a z Ameryki dopiero od ciebie się dowiedziałem, że on robi stand-upy. No ja widziałem tam coś co robi i oboje opierają żarty. Pooglądałem sobie trochę i nie był zły. Bo oboje opierają żarty na swojej personie i tym z czym są kojarzeni, nie? Na przykład Rafalski jest niepełnosprawny, a Dave z Ameryki jest Polakiem z Ameryki. Czyli mają wiele wspólnego ogólnie. I tak jak właśnie na Rafalskim też byłem, no bo tam była taka grupa Stand-up Polska i oni razem występowali, tam już grupy powstały itd., tych stand-uperów, oni robią po prostu, wychodzi 500 stand-uperów, oni tam mają swoje 20 minut każdy, a na końcu wychodzi ten taki top of the top.
No wiem, wiem, wiem. I Rafalski był, bo to na Woodstocku było, Wyszło chyba czterech stand-uperów zanim wyszedł ten top of the top i Rafalski był najlepszy. Tych trzech innych było właśnie do dupy, rzadko kiedy można było się śmiać, a Rafalski był śmieszny, bo on opierał po prostu żarty o swojej niepełnosprawności i były po prostu absurdalnie śmieszne. Wiesz, ten sam dystans, sam to, że on jeździ na wózku, ma wadę wymowy, no wiadomo, jakąś tam ma po prostu mocne schorzenie, nie? I można się było po prostu legitnie pośmiać z osoby niepełnosprawnej. A Dave z Ameryki po prostu opiera żarty Polaka w Ameryce.
Tak, tak, tak, tak. Głównie takie rzeczy, nie? Dlatego jest spoko, bo nie jest taki typowy jak ci wszyscy stand-uperzy. No i przy okazji tak, nie wiem, czujesz luz jak go oglądasz, nie? Że to jest swój ziomek, a jeszcze nie jest taką gwiazdą. Ale wiesz, ja to mam wrażenie, że bycie stand-uperem, to właśnie tak jak wcześniej mówiliśmy, jest wbrew pozorom trudne. Bo, wiesz, ja na przykład siebie uważam za dosyć taką powiedzmy zabawniejszą osobę, wiesz, jak jestem po prostu w gronie jakichś tam znajomych, jest jakaś rozmowa i tak dalej, to po prostu na poczekaniu od razu potrafię walnąć jakimś żartem, czy to obrażającym, czy to nieobrażającym, czy to nawiązującym do popkultury i tak dalej, wiesz.
Nie możesz powiedzieć i wziąć karteczkę. A ja tak myślę, że ktoś by zrobił, eee, chuj dupa, to też by się dobrze upasował do sytuacji. No, gdyby tak płynął, płynął, nagle się zatrzymał, powiedział, eee, chuj dupa, nie, to może faktycznie byłoby zabawnie przez chwilę. Nie, ale to prawda i dlatego właśnie tak sobie pomyślałem, że oni w sumie mało zarabiają, a to jest mega ciężka robota, nie? Zresztą jak tam obejrzałem sobie parę wywiadów z jakimiś stand-uperami, to oni sami mówią, że czasami oni potrzebują roku na napisanie sketchu, no bo to jest tak naprawdę, no tak jak mówiłeś, żeby jakiś film stworzyć. Tak, ale nawet potrzebujesz jakichś bodźców, coś musi się wydarzyć, żebyś może na coś wpadł, wymyślił.
Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Autor opowiada o swoim doświadczeniach w trzech kabaretach, w tym o grupie Paranienormalni.
Autor opisuje grupę Paranienormalni i najbardziej pamiętny moment z ich występów.
Autor porównuje kabaret Młodych Panów do innych grup, podkreślając swoje doświadczenia.
Autor porównuje kabaret do stand-upu, podkreślając swoje preferencje i doświadczenia z obu form artystycznych.
Autor omawia popularność stand-upu w Polsce, porównując liczby subskrybentów i wyświetleń.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Dzisiaj trochę o kabaretach i o wiele więcej bo stand-up'ach. Nasze zdanie o kabaretach jest dość podobne, ale więcej szczegółów przedstawiamy w odcinku. Nie zabrakło wymienienia naszych ulubionych grup kabaretowych oraz stand-up'erów, a także przedstawienia typowych, stereotypowych cech polskich kabaretów i stand-up'ów. Nie zabrakło też rozkmin o tym, czy życie stand-up'era jest faktycznie takie kolorowe.