KABARET vs. STAND-UP | Epizod 13 - Typowy Podcast
Dzisiaj trochę o kabaretach i o wiele więcej bo stand-up'ach. Nasze zdanie o kabaretach jest dość podobne, ale więcej szczegółów przedstawiamy w odcinku. Nie zabrakło wymienienia naszych ulubionych grup kabaretowych oraz stand-up'erów, a także przedstawienia typowych, stereotypowych cech polskich kabaretów i stand-up'ów. Nie zabrakło też rozkmin o tym, czy życie stand-up'era jest faktycznie takie kolorowe.
Nie, to nic... Mariolka! A, faktycznie, Mariolka. Mariolka, tak. Tylko, że oni już, to była ta część para nienormalnych, gdzie oni już Mariolki chyba nie mieli. Bo tam odeszła od nich. Bo ona potem, znaczy ona, on potem odszedł, nie? No, no, no. I ja byłem właśnie dwa lata temu i spodziewałem się czegoś znacznie lepszego i tak zanudzili, kurwa, tak nudne, po prostu tragedia, nie? No ja na kabarecie byłem raz w życiu. Właśnie nie pamiętam jak oni się nazywali, ale to był ten kabaret, co oni zawsze tą rodzinę udawali taką i tam był synek, tata, mama.
I to nie był ksiądz, tylko ten w Rosji, jak się nazywa ten taki ksiądz, odpowiedni księdza. W Rosji? Czy w ogóle u prawosławnych w sensie, nie? Może ten? Pop. Pop? Pop. Pop. No i nie wiem, kurwa, to taki random, nie? Ale właśnie to był mama, tata, dziecko i pop. No i to był ten kabaret. I oni jechali cały czas na tym, że oni właśnie tą rodzinę udawali. No i też najlepszy moment to było, jak skończyli... Czy mogę się już pójść? Ja byłem dzieckiem, znaczy dzieckiem, nie wiem ile to miałem lat, trzynaście, może dwanaście.
Z rodzicami byłem. No to oczywiście, wiesz, najśmieszniejsza rzecz na świecie. Ale no ciężko było. No to było... Ja nigdy nie lubiłem... Jedyny kabaret, który lubię, to jest... No powiedz to. Powiedz ten sam, co ja. Kuźwa, teraz żeby się nie pomylić, nie? Kabaret... czekaj, Młodych Panów? Nie. Ci, co robili te kabarety... Neonówka! No, ja to samo, ja to samo. To jest jedyny kabaret, który szanuję, nie? Oni są dobrzy. Jak oglądałem sobie parę tych kabaretów, jak na YouTube rzucali odcinki, to były spoko.
Może nie tyle, że lubię wszystkie ich skecze, które odgrywali, ale tak całokształtowo ich lubię, bo byłem na nich dwa razy i pierwszy raz szedłem i myślę tak. Pewnie będzie baba za chłopa, chłop za babę i tak dalej i że będzie kurwa żenująco. I kurwa było mi głupio, że się śmieję, bo było ogólnie śmieszne. Nie mogę powiedzieć, że nie. Jeszcze odgrywali tam jakieś nowe skecze i było naprawdę fajnie. I oni jeszcze w między, nie wiem czy to jest ich jakieś hobby, czy co oni robią, ale między skeczami oni grają jakieś piosenki w ogóle, nie? Wiesz, takie bardziej prześmiewcze, ale grają piosenki.
No już mało, mało. To już jest taki na wymarciu jednak trochę. Już nie oglądam, ale ogólnie występy cały czas prowadzą. Neonówka na przykład cały czas robi występy i wyprzedają się cały czas bilety na Neonówkę. A bilety chodzą po stówę. No bo oni tacy na topie chyba są jednak, nie? A też wiesz, takich jeszcze Januszów jest trochę w Polsce. Znaczy Januszów, no. No nie wiem. No jednak to takie bardziej pokolenie tych pięćdziesięciolatków wzwyż to ogląda. Ale właśnie jak jemy na neonówce, to tak jak wiesz, masz tego chłopa za babę, nie? Przebrane. U wszystkich jest to takie kurwa żenujące wręcz.
I robią to w taki... Finezyjny sposób, bym powiedział, gdzie to wychodzi naprawdę dobrze w niektórych skeczach, moim zdaniem. I tak jak na początku wyszedłem na ten kabaret myśląc, ha, ha, ha, chłop za babę, tak naprawdę się kurwa śmiałem, bo osoba, która zawsze odgrywała babę, bo zawsze jedna osoba tam odgrywała babę, on się kurwa do tego nadawał. Nie wiem dlaczego, ale miał coś w sobie. Wiesz, o którego chodzi. Ja nigdy nie pamiętam ich imion, ale... Ja też nie, ale ja wiem o kogo chodzi. Znaczy to, że jak oni się tam przebierają za baby, no to tam jeszcze nie, jeżeli to jest w spoko sposób zrobione. Ale tego, czego ja najbardziej nie lubię w kabaretach, to jak oni na siłę tą politykę wrzucają do tych swoich skeczów.
I jak to jest jeszcze jeden raz na jakiś czas, no to spoko, nie? Ale no mi się wydaje, że jak ja bym odpalił ostatnie dwadzieścia jakichś tam nocy kabaretowych, czy jak to tam się nazywa, no to w każdej połowa czasu to by zajmowały kabarety, które mówią o polityce, nie? No i jak tego jest za dużo, no to to jednak... I wiesz, jeszcze te żarty są takie, no takie chujowe, takie wiesz, takie najprostsze żarty po prostu, nie? Tutaj coś, tutaj mężunio, tutaj teściowa kurwa. Albo wiesz, Kaczyński z garniturem o całym odsiercinie. No nie wiem, to do mnie nie trafia.
Mają na pewno jeden sketch, nie? Każda. Każda? Każda? Że jeden sketch mają. Że mają na pewno jeden śmieszny sketch. Ale wiesz, i oni ciągną dalej, ciągną dalej te skecze, które są praktycznie identyczne, żarty są te same i to się tak ciągnie ze sobą, nie? Takie kurwa muł, takie masło maślane, nic nie mamy, nie? Ale dalej, walimy żarty, teściowa, żona ubija kotlety, stary się najebał, nie wiem, syn lewak, to jest... I jeszcze moje ulubione to żarty ze Ślązaków, nie? Że po prostu ja widzę, nie wiem czy ja to oglądałem, czy mi się to samo wyśniło, ale na pewno jest taki kabaret, że Ślązacy przyjeżdżają na morze i mają po prostu 50 parawanów ze sobą i kiełbasę w ręku i coś tam jeszcze, nie?
Kurwa, grubo, nie spodziewałem się. Abelard Giza ma... czekaj... Dziesięć milionów, trzynaście, no okej, bo to już taki start. Jeszcze jest Lotek. No właśnie, bo mi się tak pierwsze stand-upy kojarzą. Lotek ma dwadzieścia osiem. A patrz, a ja myślałem, że Socha otworzy ten, Socha otworzy podium. Nie no, co ty, przecież patrzeć to jest takie, no nie, to już jest taka ikona, nie, stand-upów. Najbardziej mi się kojarzy. Ja właśnie chciałem powiedzieć, że mi na przykład Socha. A, no to widzisz, zależy co oglądasz, nie? Ale no nawet było widać po tym jak była trasa stand-upowa, Lotka z Paczesiem, no to oni stadiony wysprzedawali, przecież oni chyba nawet Narodowy wysprzedali.
To już kuźwa stary, to wiesz, to nie jest tak jak na samym początku, że oni tam w jakiejś zasranej knajpie, gdzie 100 osób się tylko zmieści. No to już jest, wiesz, nie ma biedy, nie? Ale ja właśnie jako takich pierwszych stand-uperów w Polsce, jak ja miałem taki początek stand-upu, to właśnie Abelard Giza, że to jest taki prekursor. Widziałem kilka występów Gizy i niektóre mnie bawiły, ale nie wszystkie. Nie widziałem wszystkich, nie widziałem... No to wiadomo, to nie każdy, ale on w ogóle kiedyś w kabarecie właśnie występował. Teraz dopiero zaczął, teraz dopiero stand-up, wcześniej był kabareciarzem.
Ten humor, I jakby jego ekspresja na występach jest taka troszeczkę porównywalna mam wrażenie do kabaretów. Humor, opowieści i tak dalej, jak takie wznowione kabarety pod dzisiaj. Tylko, że on sam to odgrywa w formie stand-upu, nie? Mam takie wrażenie. Wiesz, też jego sama jakby... Co drugie słowo leci tam kurwa i tak dalej, nie? Nie mówię, że jakoś mega mi to przeszkadza, bo akurat on opowiada żarty w taki sposób, że przekleństwa dodają po prostu akcji. Ale nie, no niektóre jego żarty są złote, to nie możesz przyznać, nie możesz powiedzieć, że nie. No dlatego mówię, że niektóre mnie bawią, ale tak jak mówię, tak całokształtowo porównałbym go do nowoczesnego kabareciarza, moim zdaniem.
Jakieś na bieżąco po prostu wymyślisz żarty, zazwyczaj powiesz jedno, trzy słowa i ewentualnie wszyscy się śmieją, nie? Ale wyobraź sobie tak, siadasz, masz przed sobą kartkę albo właśnie laptopa i masz napisać godzinne żarty, kurwa, nie? Masz napisać godzinny żart. No nie, no to jest możliwość, co? To jest po prostu... Ale napisać to jedno, ale potem ty możesz to opowiedzieć. Musisz dodać do tego wszystkie emocje. Jakbyś napisał krótkometrażowy film komediowy. Tylko, że to ma być faktycznie śmieszne. No tak. I to nawet nie tyle, że na żywo lecisz. To może się milion rzeczy zdarzyć. Musisz się tak naprawdę nauczyć całego tekstu. Jak zapomnisz, to musisz płynąć dalej.
Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Autor opowiada o swoim doświadczeniach w trzech kabaretach, w tym o grupie Paranienormalni.
Autor opisuje grupę Paranienormalni i najbardziej pamiętny moment z ich występów.
Autor porównuje kabaret Młodych Panów do innych grup, podkreślając swoje doświadczenia.
Autor porównuje kabaret do stand-upu, podkreślając swoje preferencje i doświadczenia z obu form artystycznych.
Autor omawia popularność stand-upu w Polsce, porównując liczby subskrybentów i wyświetleń.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Dzisiaj trochę o kabaretach i o wiele więcej bo stand-up'ach. Nasze zdanie o kabaretach jest dość podobne, ale więcej szczegółów przedstawiamy w odcinku. Nie zabrakło wymienienia naszych ulubionych grup kabaretowych oraz stand-up'erów, a także przedstawienia typowych, stereotypowych cech polskich kabaretów i stand-up'ów. Nie zabrakło też rozkmin o tym, czy życie stand-up'era jest faktycznie takie kolorowe.