O tym, jak pisać o śmierci

Skoro tyle razy wymknęli się z jej królestwa, no ale do czasu. W ostatnim sezonie Din Winchester ginie naprawdę. Rozmawiałam o scenie śmierci Dina z bardzo poruszoną Amelką i ona powiedziała tak. I jak Metatron zabił Dina, to Din nie upadł. Umierał na stojąco, w objęciach młodszego brata. A jak to na stojąco, zapytałam, no jak to na stojąco, to możliwe? Po prostu na stojąco, wytłumaczyła Amelka. To możliwe, naprawdę? Mamo, nie wiem. Ale on nie mógł upaść. On całe życie podnosił się z upadków. Nie zasłużył na śmierć w pozycji ofiary.

Nie zasłużył na to, żeby leżeć przed Metatronem. Był na to za dumny i za dobry. Tyle Amelka. I wyznam, że tojżałość tego wglądu zachwyciła mnie. Bo w postawie, w jakiej bohater umiera, w tym, co dzieje się z jego ciałem po śmierci, jest szacunek i godność. Śmierć opowiada również o jego życiu. Miejsce, czas i sposób, w jaki umiera opowiadają o tym, kim był, jaki był i czy zasługuje na taką, a nie inną śmierć.