O tym, jak pisać o śmierci

Tak wyszło. Może dwa tygodnie temu analizowałam wspólnie z Amelią, moją najmłodszą córką, opowiadanie Jorge Luisa Borgesa pod tytułem Dom Asteriona. Dom Asteriona to literacko-filozoficzna reinterpretacja mitu o Minotaurze. W historii tej pojawia się jeden z ukochanych przez Borgesa motywów, motyw labiryntu. Obok bibliotek oraz tygrysów. Ale to nie ten motyw przykuł naszą uwagę. Naszą uwagę przykuła śmierć Minotaura. Nazywam się Ewa Madejska, jestem pisarką i nauczycielką twórczego pisania, a to już 36. odcinek twórczego pisania z Madejską, w którym opowiadam o tym, jak pisać wystarczająco dobrze, a czasem po prostu wystarczająco dobrze żyć.

I znowu moment z Amelką. Kwestia godnej śmierci wypłynęła przy okazji jednego z serialów, którego jest fanką. Chodzi o serial, którego polskie tłumaczenie, tytuł w polskim tłumaczeniu brzmi nie z tego świata. W którym śmierć jest jednym ze stałych rozwiązań fabularnych. Główni bohaterowie, Dean i Sam Winchesterowie, giną wiele razy, mają wesołe przygody w zaświatach i zawsze wracają do żywych. Okazuje się, że nawet tymczasowe zgony braci były dla widzów bolesne. Dawały im jednak nadzieję na cudowne wskrzeszenie, na to, że chłopakom zawsze się uda. Wszyscy w związku z tym nabrali przekonania, że braciom nie grozi śmierć.

Skoro tyle razy wymknęli się z jej królestwa, no ale do czasu. W ostatnim sezonie Din Winchester ginie naprawdę. Rozmawiałam o scenie śmierci Dina z bardzo poruszoną Amelką i ona powiedziała tak. I jak Metatron zabił Dina, to Din nie upadł. Umierał na stojąco, w objęciach młodszego brata. A jak to na stojąco, zapytałam, no jak to na stojąco, to możliwe? Po prostu na stojąco, wytłumaczyła Amelka. To możliwe, naprawdę? Mamo, nie wiem. Ale on nie mógł upaść. On całe życie podnosił się z upadków. Nie zasłużył na śmierć w pozycji ofiary.