Przyjemności jesieni '25

No dobra, więc to ciasto. Ono ma w sobie espresso, w samym cieście. Piecze się je w keksówce. Wygląda jak chlebek bananowy, jak się wyciąga je. Tylko kolor ma inny. Ale kochani, cała magia tego ciasta polega na kremie. Na tym palonym maśle też. ale na kremie, którego nie możecie pominąć. W ogóle absolutnie. To wtedy zaburza całą harmonię smaków. Bo wtedy to jest po prostu pyszne, ale po prostu ciasto. A ja uważam, że powinno się w ogóle zrobić jeszcze taki deser, że jest sam ten krem w pucharku, a na wierzch pokruszone ciasta, takie korzenne ciasteczka. Samo ciasto wychodzi korzenne, pyszne. Jezu Chryste, tę kawę i palone masło czuć. Kroci sobie grubą pajdę tego ciasta. Jeszcze jest troszeczkę ciepłe.

I jak macie gości i zrobicie takie ciasto, oni będą myśleć, o Jezu, ale masz umiejętności kulinarne. Tak, będziecie mieć po tym umiejętności kulinarne. Drugi przepis to jest obiad. To jest sytuacja dla mnie niewiarygodna, że ja w ogóle użyję tego warzywa i tego słowa. Możecie mnie uznać za hipokrytkę, jakby nie robi to już na mnie wrażenia, że zmieniłam zdanie. Jest to por. To, że ja powiem, że coś z porem jest smaczne, a wręcz pyszne, to jest jakieś herezje jakieś. Ja nie wiem, czy ja kiedyś wspominałam, jaki mam związek z porem. A mianowicie jest to relacja toksyczna. Nienawidzimy się. Ja mam albo jakieś uczulenie, albo po prostu jak mama zrobiła sałatkę z porem na Sylwestra, jak miałam 15 lat.

To jest historia córki, która czeka na ojca, który odchodzi. Nie wiemy, co się z nim dzieje, ale sam moment pożegnania i... oczekiwania na kogoś, czekania z nadzieją, ale też z taką niewiedzą, kiedy on wróci. O Jezus, obejrzyjcie sobie tę animację i na banksi ktoś spłacze. Albo jak chcecie popłakać również, to obejrzyjcie sobie piętnastuminutówkę pod tytułem Roy. Nie wiem, czy jest chociaż jedna osoba na świecie, której nie porusza samotność seniorów. Może znam jedną taką osobę, która ma seniorów. W ogóle to na nią nie działa. Natomiast samotność seniorów i w ogóle starsi ludzie rozkładają nas na łopatki. A to jest film o staruszku imieniem Roy. który z samotności wydzwania po prostu do przypadkowych ludzi z książki telefonicznej. Ja nie mogę powiedzieć nic więcej, jak po prostu tylko pójść w ryk.