Przyjemności jesieni '25

I Hersey był w stanie z taką, no po prostu z dziennikarską precyzją oddać ich historię, że czytając, to trochę jak te krótko materażówki, że czytając byłam w stanie czuć emocje, które oni czuli. I ich przeżycia były namacalne dla mnie, zwłaszcza matki, która w rękach trzymała przez wiele dni swoje dziecko, któremu nie mogła już pomóc. Losy ludzi z imienia i nazwiska, tych, którzy przeżyli zrzucenie bomby, wraz z historiami, jak udało im się przeżyć, wzbogacone o opisy chaosu, który nastał tuż po wybuchu, zwłaszcza, że nie wiadomo było, co to za wybuch. Ludzie nie znali wcześniej bomby atomowej. Oni nie wiedzieli, jaki będzie miał długofalowy wpływ na populację. Ale jakby nie wiedzieli, co ich tak poparzyło. Ale co mnie najbardziej zmroziło, że to, że nie sama bomba zabiła tak wiele osób, ale fakt, że zginęło tak wielu lekarzy i pielęgniarek.

Słuchajcie tego, przed wybuchem było w Hiroshima 150 lekarzy, wybuch przeżyło i było zdolnych do pracy 30. Pielęgniarek przed wybuchem było 1780, a przeżyło ich tylko 170. Ludzie nie ginęli jedynie od ran i poparzeń. Oni ginęli, bo nie było jak im opatrzyć ran i jak im pomóc. Nie było materiałów, żeby im pomóc. Nie było wystarczająco dużo rąk, bo nawet lekarze i pielęgniarki byli przecież pokrzywdzeni i ranieni. gdy zginęło 90% lekarzy i 93% pielęgniarek, nie dało się pomóc innym. No i ta sama historia ma miejsce obecnie w gazie, więc to uważam bardzo aktualna książka i bardzo dobrze, że została wznowiona akurat teraz, niedawno. Więc Hiroshima Johna Herseya bardzo polecam.