8 lat przy mikrofonie

Tego nagrywania cotygodniowego. Natomiast wcześniej no to było tak, że był odcinek, później 3 tygodnie nie było i to były też takie czasy, w których podcastów było mało, więc czekało się na tę rozrywkę. No i konsekwencja tak Taka no nieporzucenia tego podcastu, a później robienia przecież nawet przez pewien czas trzech formatów naraz, bo jeszcze była, przecież są idiotki i matka matce, no to było coś, co jest moim wkładem, nie? I zawdzięczam to tylko sobie i zaciśnięcia dupy, kiedy na przykład traciłam motywację i zajawkę chwilowo, nie? Albo miałam jakiś tam kryzys psychiczny na przykład i nie miałam siły, nie byłam zabawna, nie czułam się jakaś tam lekko, wiecie, z tematami. No i to sobie zawdzięczam.

I tworzyły go też przecież idiotki damskie i męskie, nadsyłający swoje historie i wszyscy słuchacze. I ja tak bardzo się bałam zawieść i też nie spierdolić tej renomy tego podcastu. Że po prostu nie chciałam wypuścić czegoś, co nie będzie idiotkami. Wiecie o co chodzi, że rynek rządzi się swoimi prawami. I niestety, jak się coś robi oddolnie, czyli ja sobie robię swoje odcinki, to mogę powiedzieć chuj dupa cycki i mogę działać po swojemu i mogę zrobić temat o moich ulubionych drzewach i niech tam nikomu nic do tego. To są moje wtedy decyzje. I moje, ja sama czuję, co może słuchacza zainteresować, albo o czym po prostu chce mi się powiedzieć.

Mogę chronić jakość tego, co wypuszczam. Żeby te odcinki były autentyczne, a nie clickbaitowe, wywołujące jakieś tam emocje, które się mają klikać. Misją idiotek było zawsze budowanie wspólnoty i otulanie jakimś takim No to fajnym przekonaniem, że wszyscy w tematach miłości błądzimy, że niezależnie od tego, czy mamy lat 17, czy 47, czy 67, to że popełniamy błędy, no i że one wynikają z tego, że wcześniej, po pierwsze, że jesteśmy ludźmi, ale że pewnie wcześniej, gdzieś w jakimś momencie naszego życia, no nie zasiano nam w głowie i w sercu wystarczającego przekonania, że jesteśmy kochani i że jesteśmy wystarczający bez drugiej osoby, dla której nie powinniśmy nigdy oddawać swojej duszy. Ale podcast to jest jedno.

A seriale i w ogóle ekranizacje rządzą się własnymi prawami. Ja chciałam chronić taki, wiecie, zwykłość bohaterów i bohaterek. Absolutnie, żeby każdy mógł się z nimi utożsamić. Nie chciałam robić z głównych postaci jakichś, wiecie, właścicielek biznesu w wielkim mieście, influencerek. Nie chciałam sztucznie, no właśnie, no tak Generowanych serialowych zwrotów akcji, jakichś takich scenariuszowych dram, intryg kryminalnych. No chcieliśmy z Maćkiem Musiałem serialu o prawdziwych emocjach, z prostymi bohaterami, żeby właśnie nie wszystko było wprost, nie? Żeby tam nie było gagów, kurwa, jak z Benny Hilla, ani nie chcieliśmy robić z Idiotek Podróby też czegoś innego, ani nie zmienić ich w True Crime i tak dalej. Ale rynek rządzi się swoimi prawami i oczekiwaniami.

I wiele naszych pomysłów było na przykład niewystarczająco hot dla producentów, dla streamerów. Albo była sytuacja, że streamer chciał scenariusz, ale chciał go przerobić z twistem kryminalnym. A to nie była historia o tym przecież, nie? Idiotki nie są o tym. To w mojej wyobraźni był serial zawsze o emocjach, o normalnych bohaterkach, które mają normalne kurwa zawody. Nie chciałam jakiejś wielkiej Warszawki, wiecie i tak dalej. I owszem, no z ciekawymi historiami. No i mieliśmy też zajebiste pomysły na egzekucyjne ufajnienie tego serialu. Burzenie czwartej ściany. Teraz jak oglądałam polski serial Klara, to sobie pomyślałam, że kurwa, czyli da się wprowadzić takie sceny, o jakich marzyłam. Jest budżet na to i tak dalej. No ale niestety, że za wszelką cenę chciałam zachować serce idiotek, no.

To clue takie kurwa, które tam, no tą całą filozofię... A może właśnie jestem idiotką, bo trzeba było po prostu się na wszystko godzić i wziąć siano przytulić i nara i po prostu sprzedać tytuł i wiecie, zabrać patent na to, sprzedać prawa autorskie i tyle. A później po prostu znieść jakąś falę komentarzy, że słabe i że nie tego ludzie chcieli, ale tam, no nie. Wolałam się nie zgadzać, nie zrealizować tego serialu, w końcu już machnąć ręką i powiedzieć, dobra, jak nie chcą tego w tej formule, no to nie będziemy robić. Bo wolałam się nie zgadzać i chronić tego pomysłu, chronić tego, czym realnie zawsze idiotki miały być. Nie chciałam zrobić na przykład serialu o sobie i o swoim życiu sercowym, co też mi proponowano, żeby to taką formułę przyjęło. No także prace zostały zatrzymane i mieliśmy sporo podejść.

Wiem, że Watch Out Studio też bardzo marzyło o tym i bardzo ciężko pracowało na to. Też wszyscy walczyli o ten pomysł, pitchowali go parę razy. Zawsze będę za to wdzięczna, ale wiem też, że po prostu nie sprzedam idiotek czemuś, co nie ma być idiotkami i też co zmieni ich przekaz. No i że robienie czegoś za wszelką cenę, myślę, że nie jest też dobrą jakąś strategią. Czy mogłam w te 8 lat zrobić więcej? Osiągnąć więcej? Zarobić więcej? Mogłam. Zwłaszcza w takim tym piku popularności, parę lat temu. Albo jeśli bym robiła kampanie na Instagramie i brała niektóre propozycje średnie, etycznie na przykład, ale wysokopłatne. No to myślę, że mogłabym już w tym momencie nie pracować do końca życia, mieć parę nieruchomości i po prostu sobie trzymać taki prosty standard życia i już nigdy nic nie robić.