8 lat przy mikrofonie

Nie prowadziłyśmy wywiadów i rozmów z gośćmi albo w parze z kimś, tylko zapoczątkowałyśmy podcasty storytellingowe i chyba to był Dobry moment na to, bo się przyjęły. I jak by wyglądało moje życie, gdyby sprawy nabrały innego obrotu i to by się nie wydarzyło i bym nie nagrała tego podcastu albo nagrałabym go dużo później, kiedy już na przykład dużo ich było na rynku i tak dalej. Nie wiem. Pamiętam tamte lata i pamiętam No, że zgodnie z moją po prostu wrodzoną tą umiejętnością czułam szczęście z wielu rzeczy, które miałam. Wiele rzeczy doceniałam i tak mam po prostu, zachwycałam się życiem. Miałam na Boga na 25 czy tam 26 lat. Teraz jak dostaję w jakimś wywiadzie pytanie, czy słucham swoich pierwszych podcastów, To, no to odpowiadam, że trudność mi to sprawia, no bo jednocześnie tak, to jest jak czytanie swoich facebookowych starych statusów, nie?

Żeby nie zostało to zniszczone. Gdzieś tam usłyszałam, że czego ludzie nie wiedzą, tego nie zniszczą. I to prawda. I po tych wszystkich latach się z tym zgadzam. I staram się Instagram na przykład traktować jako miejsce na memy albo jakieś tam śmieszne przemyślenia. Ale już nie jestem tam tak aktywna jak kiedyś. I to jest okej. Nie będę też z tego zmieniać. I też o swoim rozczarowaniu tym współczesnym Instagramem nagrałam niedawno odcinek. Podcastowanie dało mi też fajną przygodę związaną z pracą nad idiotkowym serialem. I słuchajcie, ja jakoś nie poruszałam tego tematu, nie mówiłam o tym nigdy szerzej, ale nie dlatego, że coś ukrywałam, tylko po prostu to był temat, który mnie strasznie rozczarował i zmęczył. I przez pewien czas, jak moja mama się, albo nie wiem, moi przyjaciele, a co tam z idiotkowym serialem pytali, to po prostu już miałam takie... Boże...