Kolebka kung-fu - Klasztorze Shaolin

Kiedy nad klasztorem Shaolin kończy się dzień, 11,5 tysiąca kilometrów od tego miejsca w Zambii, co ranek grupa chłopców pod wodzą Maxa Yolando ćwiczy między innymi refleks i siłę woli. Ubrani w tradycyjne stroje mnichów z Shaolin na ulicach Lusaki wyglądają egzotycznie. Chłopięce marzenia zawsze zaczynają się, no zaczynały, od książek i filmów. W dzieciństwie to właśnie film o sztukach walki mnie zainspirował. Potem robiłem wszystko, aby to marzenie się spełniło. Powiedziałem mamie, że kiedy dorosnę, na pewno pojadę do Chin, żeby studiować kung-fu. I tak się stało. W klasztorze Shaolin spędziłem 6 lat. Mówi Yang Ming, bo to chińskie imię obywatela Wybrzeża Kości Słoniowej mistrza kung-fu Maxa Yolando. Chińskie firmy i chińska kultura w Afryce z toksyczną historią idei własności białego człowieka były przyjmowane z otwartymi ramionami.

W Zambii działa pierwsza zagraniczna placówka klasztoru Shaolin. Mówię studentom, że kung-fu nie polega na walce. Po pierwsze, nigdy się nie poddawaj, bez względu na to, jak trudne są warunki. Po drugie, twoje wysiłki nie są tylko dla ciebie, ale dla następnego pokolenia i twojego kraju. Kiedyś wszystkie drogi prowadziły do Rzymu, teraz te z Afryki prowadzą do Pekinu. Pomimo coraz wyraźniejszych sygnałów świadczących o tym, że chińska polityka w Afryce to taki współczesny neokolonializm, upakowany w pozłotka komunistycznych haseł o równości i braterstwie. Niezależnie od tego, czy pochodzisz z Zambii, Mali, Burkina Faso, czy Wybrzeża Kości Słoniowej, wszyscy jesteśmy tu razem, w Pekinie, w Chinach. To tu czujemy się jak jedna rodzina.