Kolebka kung-fu - Klasztorze Shaolin

Kiedy nad klasztorem Shaolin kończy się dzień, 11,5 tysiąca kilometrów od tego miejsca w Zambii, co ranek grupa chłopców pod wodzą Maxa Yolando ćwiczy między innymi refleks i siłę woli. Ubrani w tradycyjne stroje mnichów z Shaolin na ulicach Lusaki wyglądają egzotycznie. Chłopięce marzenia zawsze zaczynają się, no zaczynały, od książek i filmów. W dzieciństwie to właśnie film o sztukach walki mnie zainspirował. Potem robiłem wszystko, aby to marzenie się spełniło. Powiedziałem mamie, że kiedy dorosnę, na pewno pojadę do Chin, żeby studiować kung-fu. I tak się stało. W klasztorze Shaolin spędziłem 6 lat. Mówi Yang Ming, bo to chińskie imię obywatela Wybrzeża Kości Słoniowej mistrza kung-fu Maxa Yolando. Chińskie firmy i chińska kultura w Afryce z toksyczną historią idei własności białego człowieka były przyjmowane z otwartymi ramionami.

Co daje w wywiadzie dla chińskiej stacji CCTV Max Yolando? Wątek afrykański tej historii pokazuje, że choć czasy Bruce Lee odeszły do lamusa, a ten zakrzyk... To jest krain form. Młode pokolenie być może będzie znało z jakiegoś remixu na TikToku, to Shaolin wciąż pozostaje instytucją. Kiedy wymaga tego państwo, jest jednym z filarów chińskiej kultury, dumą narodową, ale także i maszynką do zarabiania pieniędzy. To, że Shi Yongxin, opat klasztoru Shaolin, to postać co najmniej kontrowersyjna, mówiło się od dwóch dekad. Chińczycy mają swego ojca dyrektora. Shi Yongxin, w powszechnej percepcji, to mnich prezes. Oskarżany o to, że przekształcił Shaolin w imperium handlowe,