[#9] TOMATO - Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski - Wspomnienia chałturzystów

A tak, wiesz, przypomniało mi się jeszcze a propos stand-upów polskich i takiej sytuacji właściwie na poluimprowizowanej, w którą mnie wpuścił Stasio tym. Pamiętasz to? Jak on kiedyś poprosił mnie, czy ja bym zgodził się wystąpić z nim w teatrze w Szczecinie. Coś takiego było, ja tego nie widziałem. W Szczecinie, że to będzie spektakl, on miał takie i ma takie występy, sam występuje, no właściwie tak, to można by nazywać stand-upem, no po prostu monologi ma swoje. Potrzebny mu był ktoś do partnerowania. Mówi, wiesz, może byś się zgodził ze mną? Ja mówię, no dobrze, Stasiu, ale wiesz, ja nie jestem aktorem, ja się do tego nie nadaję.

Pojechałem do Szczecina, mieliśmy się spotkać godzinę przed spektaklem w garderobie w teatrze. Stasia miał mi wszystko wyjaśnić. No więc przyszedłem, nie ma Stasia. Ja mam jedną garderobę, Stasia jest w innej. W innej garderobie, ale na razie go nie ma. No, na pół godziny przed pojawia się Stasio, jest och, no to nareszcie. Więc lecę do niego, on mówi chwileczkę, tylko ja tu wejdę, umyję ręce i zaraz. I wchodzi do garderoby i znika w niej. No więc ja się niepokoję, po 10 minutach tam pukam do niego zamknięte. Nie ma. Nie otwiera mi. I do samego spektaklu, do samego wyjścia na scenę nie otworzył drzwi. W związku z tym ja już byłem w totalnej histerii.

Rozumiesz, jest pełna widownia w Teatrze Polskim w Szczecinie, jest scena, na której będzie uwielbiany Stasio Tym, zresztą wszyscy kupili bilety na wieczór ze Stanisławem Tymem, nawet nie wiedzą pewnie, że ja tam będę. I ja wychodzę jako ten partner Stasia Tyma, ale w ogóle nie wiem, o czym on będzie mówił, nie wiem, co ja mam robić, na czym polega moja rola w ogóle. Ja mówię, nie przejmuj się w ogóle. I wreszcie mamy już wejść za kulisami, ja staję i mówię, Stasiu, ale co ja mam robić? Nic, stój za kulisami, ja cię poproszę na scenę. No więc wyszedł, zaczyna coś tam nawijać, opowiadać i w pewnym momencie, no ale tutaj jest Tomek Raczek i chodź Tomek.

No więc ja wychodzę i naprawdę to była totalna improwizacja. On coś mówił, ja musiałem na to reagować. Nie jestem kabareciarzem, więc ja nie mam tak dowcipu na pstryk. Mam inne w ogóle poczucie humoru. Ale to chyba chodziło o to, żebyś był zabawny dlatego, że się nie potrafisz odnaleźć, nie? Tak, no ja miałem wrażenie, że to jest trochę taki śmiech moim kosztem. Jak to u Stasia. Także ja się tu wyłożę zaraz. No bardzo się starałem i ludzie też się śmiali na te moje odzywki, więc nie położyłem... Poczułeś jak to jest. Poczułem jak to jest i muszę powiedzieć, że jak zszedłem z tej sceny, To ja czułem się tak, jakby po mnie czołg przejechał. Tylko dowieźli mnie do hotelu i wszedłem do pokoju i jak padłem na łóżko, to w ogóle nie mogłem się podnieść.