[#9] TOMATO - Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski - Wspomnienia chałturzystów

Czy Cher na przykład. No to też przy kasynie były te teatry. Czy Violetta Villas. No tak, i nie ma tutaj co się śmiać, bo o, Violetta Villas rzeczywiście w najlepszych... Nie, absolutnie, no dlatego postawiłem jej afisze za nami i zdjęcie nawet. No czekaj, muszę się... O, Violetta Villas teraz widać. Widać zdjęcie? Nie widać, jest za tobą. Nie, widać napis. A tak, zdjęcie jest za tobą, okej. Jak żeby było widać, to musisz przynieść i pokazać na kamerę. Dobrze, no, no, no. To może potem, my nie ubiegali, tak. No w każdym razie Violetta Villas naprawdę była gwiazdą. Była. No więc Debora jest właśnie taką, no nie jest Violetta Villas, bo Violetta Villas występowała tam wtedy, kiedy była, no tak, była jakby na tym etapie wdrapywania się na szczyt. No wdrapywania się, ale jednak stroje dla niej Dior projektował. Tak.

Teresa Tutinas. Iga Cembrzyńska, Krystyna Sienkiewicz. Te największe gwiazdy. Tak, Andrzej Rybiński, przyjaciel mojego ojca. Z tym, że to właśnie było coś takiego, dlatego ten serial mi się spodobał i dlatego mi się wydał intrygujący, bo to było właśnie tak, że w tę Polskę ruszały największe gwiazdy. Danuta Rin, z którą mieszkaliśmy, bo to były całe wakacje, mieszkaliśmy w takim baraku właściwie, W Kołobrzegu, nad garażami, taki stryszek przerobiony na kwatery, ojciec sobie oprzydzielony z Koszańskiego Towarzystwa Muzycznego i tam mieszkaliśmy z Danutorem. Ale to albo jeździliście po Polsce, albo mieszkaliście w Kołobrzegu. Zasada była taka, to zawsze było tak, że była baza. Jechało się w trasę, była baza.

Danuta Rin też. Danuta Rin też. Krystyna Sienkiewicz też. Krystyna Sienkiewicz mogła monologi. Ale ona śpiewała. W tych koncertach, tak. Natomiast mój ojciec opowiadał dowcipy. Przez całe życie te same. Ja użytałem to na pamięć, ja mógłbym go zastąpić na tej scenie, myślę, jak miałem tamte 13 czy 14 lat, ponieważ one się w ogóle nie zmieniały. Ja pamiętam, że kiedyś w swojej naiwności, to nawet mojej mamie ja to opowiadałem, się okazało, że moja mama jak z ojcem występowała 10 lat wcześniej. Na przełomie lat 60. i 70. to nasza pamięć znała te wszystkie teksty. Ale to była jakaś kreacja, powiedzmy. Było to wszystko wymyślone, napisane częściowo przez niego, napisane czasami przez jakichś innych twórców. Ale wiesz co, twój tata to jest też taki facet, który ma takie spowiedzonka, takie niby wesołe, towarzyskie zagajenia.

No to, co tu widać. Parę starych afiszy. Jak pierwszy raz twój tata z mamą spotkali się na Wigilii u nas i siedzieli naprzeciwko siebie i tata twój był taki rozczulony tą całą sytuacją i patrząc na twoją mamę powiedział Wiesz, Iwonka, ja to w zasadzie nie pamiętam, dlaczego myśmy się rozstali, a twoja mama tak na niego zimno spojrzała i powiedziała, wystarczy, że ja pamiętam. Zimno jak zimno, już jej to nie ruszało wtedy. Natomiast tak, no tak, on rzeczywiście tego nie pamiętał. Nie, on był nastawiony na siebie. Ale powiedz mi teraz tak, no bo jednak... Bo tak mówimy, że jeździłeś na koncerty, właściwie takie duże imprezy prowadziłeś. I też miałem niespodziewane sytuacje, na przykład kiedyś w trakcie koncertu śpiewała Krystyna Prońko, to było w Amfiteatrze w Opolu, ale nie na Festiwalu Opolskim, tylko koncert.

I nagle wysiadła elektryczność w całym Opolu. Nagle zgasły światła, zamilkły mikrofony, głośniki i tak dalej. I siedzi cała widownia w amfiteatrze i Krystyna Prońko schodzi ze sceny, a reżyser Mówi do mnie, ja byłem prowadzącym, konferancierem i mówi Tomek idź na scenę i powiedz coś ludziom, zabaw ich jakoś. Już pomijam fakt, że nie ma mikrofonu, czyli muszę wyjść na scenę i mówić własnym głosem do kilkutysięcznej widowni. To nie dość tego, ja pytam się, ale co ja mam powiedzieć, czy to będzie naprawione, czy jest jakieś awaryjne zasilanie, czy coś.

To znaczy ja potrafię głos, że tak powiem, podparty mieć i wtedy ten głos jest bardzo, bardzo dalekonośny i ja chrypki nie dostaję w wyniku tego, bo jest technika mówienia. To mi się bardzo, bardzo sprawdziło. Mówiłem 20 minut. Najzabawniejsze było to, że wszyscy słyszeli. W ostatnich rzędach słyszeli każde słowo. No a potem włączono to zasilanie, nie wiem czy awaryjne, czy naprawiono. W elektrowni to zasilanie, w każdym razie wrócił prąd i Krystyna Prankow wyszła znowu na scenę i jeszcze raz zaśpiewa od początku. Więc wszystko się udało, ale też brałem udział w takich niespodziewanych sytuacjach i też właściwie znalazłem się w sytuacji stand-upera.