[#11] TOMATO - Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski - O Grecie Garbo, MM, BB i starych, ale pięknych słowach

Masz tu Maryn Monroe i księżę Dianę i właściwie można by odbić je jak dwie połówki. Ja nie chcę powiedzieć, że to tak było w życiu, ale że one są tak przedstawiane. No to są takie stereotypy. Bardzo łatwo jest w to taką foremkę zrobić, ponieważ to jest takie, że tak serce się ściska. Natomiast ten film, który teraz mówisz, film Blondynka, ja to obejrzałem, to z pewnego rodzaju przyjemnością taką estetyczną, natomiast Bo tam jest przepiękna aktorka, która gra Marilyn Monroe, Anna de Armas. Świetnie jest zrobiony ten film, przede wszystkim od strony takiej wizualnej. Bardzo ładna, tak. Ale Anna de Armas, która w ogóle jest Kubanką, uczyła się wiele miesięcy mówić po angielsku, amerykańsku, tak jak Marilyn Monroe.

I się ostatecznie nie nauczyła i producenci byli niezadowoleni z tego, jak mówi Anna de Armas. I ten głos, bo to jest bardzo ciekawe, nie wszyscy o tym wiedzą i ci, którzy tak mówią, że ja kocham takie prawdziwe kino, gdzie można z aktorami obcować, a nie jakieś tam elektroniczne awatary. To głos Anny de Armas był elektronicznie korygowany, żeby wyeliminować naleciałości hiszpańskojęzyczne, łacińskie. Anna de Armas chwilami mi trochę przeszkadzała jej bardzo ciężka charakteryzacja, ponieważ widać był taki bardzo gruby podkład, Ale to jakby bardziej od strony wizualnej, od tej aktorki, podobało mi się zdjęcia w tym filmie i ujęcia pewne, które były piękne.

Ja to już mówiłeś raz. Tak, ale Ty to wróciłeś do tej urody tej aktorki, która taka jest, nie jest taka strasznie piękna. Ja o filmowie jej mówiłem teraz. Jak nie jest? Ana de Armas nie jest? W moim zdaniem nie jest już tak strasznie piękna. A dlaczego nie jest taka strasznie piękna jak jest? No nie robi na mnie takiego wrażenia. To może poszukaj w sobie powodu. Ale ja nie mówię, ja tego nie zarzucam. No przecież nie musi być taka piękna w oczach każdego, tak? W moich jest piękna. No to dobrze. Natomiast to, co mnie irytowało potwornie, to to, że ta Marilyn Monroe została w tym filmie pokazana jako taki strzępro zadrganej historyczki. Tak samo jak Diana w serialu The Crown. Właściwie w psychozie jakiejś takiej pogrążonej.

Lord w walizce, to uznałem, że ja tam na pewno zostałem podmieniony i że ja, którego mama wychowywała, to nie byłem de facto jej synem, tylko kimś podrzuconym, bo zostałem zamieniony. Mama dostawała szału, a ja przez wiele lat uporczywie starałem się wykorzystać tę pole biedną, która tam biegała do kościoła na Nowolipkach. W celu dorabiania sobie teorii, że jestem Lordem. Trzeba było test DNA zrobić. Nawet dostałem jeszcze taką, takie pudełka. No wiem właśnie, to też prokiemu polecamy, co? Nie wiem, czy to należy polecać. Nie wiem, czy to należy polecać, ale pokażę, jak to wygląda. O, zobacz. Wiem, to jest... czekaj, bo to są okulary.