WZGÓRZE PSÓW / PRZESMYK (2025) - recenzja Tomasza Raczka

No to z tego, że w całej tej historii chodzi o to, że w tym miasteczku dzieją się różne rzeczy, ale przede wszystkim kiedyś zginęła dziewczyna, taka Laura Palmer i nie wiemy właściwie co się stało z Laurą Palmer. W naszej historii o tyle wiemy, że została zamordowana, ale w jakich okolicznościach? Kto i czy wcześniejsze domysły były słuszne czy niesłuszne? No to o tym jest właśnie ta opowieść. I nagle nasz Mateusz Kościukiewicz, który Przyjechał, żeby no może też trochę się pojednać z ojcem, ale też trochę się dowiedzieć, jak to tam było, bo ta dziewczyna, która nie żyje, to jest jego dziewczyna, to była jego dziewczyna.

A w dodatku, no nasz Mateusz Kościukiewicz jest pisarzem, jest takim jakby Jakubem Żulczykiem i właśnie opisał to wszystko w książce. Książka wyszła i stała się bestsellerem, jak to książki Żulczyka. No i on teraz przyjechał w glorii tego autora bestselleru. Wszyscy czytali oczywiście jego książkę, niektórzy mają mu za złe. Niepotrzebnie tam różnych rzeczy nazdradzał i nawypisywał, ale generalnie taki pan z Warszawy, który ma sukces i ma żonę, która jest dziennikarką śledczą. Idealne towarzystwo do tego, żeby odkrywać zbrodnie sprzed lat.

I nie ma wizji, nie ma tego talentu do stwarzania świata, do stwarzania atmosfery. Nie ma tej magii, która powoduje, że jesteśmy zaczarowani, patrzymy i chcemy i w ogóle zapominamy o świecie, o życiu, o czasie, tylko chcemy oglądać, oglądać, oglądać. Trzeba być Davidem Lynchem. A jak się podoba to, co robił David Lynch, ale chce się po swojemu zrobić, to nie zawsze wychodzi, tym razem nie wyszło. No więc patchworku, scenariusz, reżyseria, aktorstwo. No różnie jak już powiedziałem, Robert Więckiewicz świetnie, no ale na przykład taki Mateusz Kościukiewicz, to przecież jest dobry aktor.

W dodatku inteligentny facet, sam pisze scenariusze i filmy robi i w ogóle widać, że ma dużo większe ambicje niż tylko aktorskie. No i też już parę dobrych ról zagrał, ale coś ja nie wiem, czy on już po prostu nie przestał być aktorem, interesując się innymi rzeczami, bo trochę gra takimi ogranymi już zużytymi chwytami. Nie jest za bardzo przekonujący. Nie tego się spodziewałem po Mateuszu Kościukiewiczu, ale to jest nic. Szczytem wszystkiego jest występ reżysera Jacka Borcucha, który jest także przecież aktorem.