TILL i CHLEB I SÓL (2022) - recenzja Tomasza Raczka

Złożonym z osób LGBT. I to ciekawe, że ten film jest niemiecki, a nie polski. Ten chór istnieje po to, żeby przełamywać opory, żeby łączyć ludzi, którzy, jak oni mówią, są przecież tacy sami, którzy i tak kochają i inaczej kochają. Żeby łagodzić wszystkie spory muzyką, bo jak mówił Jerzy Waldorf i tak pisał w swoich felietonach, muzyka łagodzi obyczaje. Więc tutaj oni chcą łagodzić obyczaje, jeżdżąc w różne miejsca. I ten film jest o tym, jak jechali do Lublina. I bali się trochę jechać do Lublina, bo pamiętali co tam się działo na ulicach, pamiętali twarze tych, którzy wykrzykiwali wąs, wynosić się i że w prawdziwej Polsce nie ma miejsca dla ludzi LGBT.