ŚCIEŻKI ŻYCIA (2024) + ARTEKINO FESTIVAL | recenzja Tomasza Raczka

Więc ŚCIEŻKI ŻYCIA to jest film angielski, oparty na prawdziwej historii. Na początku mamy zresztą wyraźnie powiedziane, że przedstawione zdarzenia naprawdę miały miejsce. One miały miejsce w 2013 roku. Na podstawie tego, co się wydarzyło, Uczestniczka tej historii i tej wędrówki, Rainer Winn, opisała to w 2018 roku i ku swemu zaskoczeniu książka stała się bestsellerem. W krótkim czasie sprzedano milion egzemplarzy, więc nic dziwnego, że to była tylko kwestią czasu, kiedy zostanie sfilmowana.

Oni są małżeństwem. Rainer Wynne – ona i Moth Wynne – on. Jego gra Jason Isaac. Ją gra Gillian Anderson. Gillian Anderson bardzo chciała zagrać tę postać i kiedy spotkała się z Rainer Wynne, no bo w przypadku prawdziwych bohaterów może dojść do spotkania pierwowzoru z odtwórcą pierwowzoru w filmie, więc doszło do spotkania między Gillian Anderson a Rainer Wynne i były obie sobą bardzo zaskoczone. Reiner Winn powiedziała, że nie spodziewała się, że tak wrażliwa i delikatna osoba, jaką jest Gillian Anderson, będzie mogła ją zagrać, ją twardą.

A z kolei Gillian Anderson powiedziała, że nie spodziewała się tego, że Reiner Winn jest tak bardzo defensywna, tak bardzo ciągle odpychająca od siebie innych. Bo Może być powód tej defensywności bohaterki. Otóż całkiem niedawno, tuż przed premierą filmu, angielskie pismo The Observer opublikowało wyniki swojego śledztwa dziennikarskiego, które wykazało, że nie wszystko to, co napisane zostało w książce, a potem sfilmowane, było oparte na prawdzie, że w rzeczywistości

Jeden sądowy, w wyniku którego tracą dom, drugi... Zdrowotny, w wyniku którego ona, Rainor, może utracić męża i nie mają się gdzie podziać. No mogą u jednego znajomego, u drugiego, u kogoś z rodziny trochę pobyć, ale czy to jest dobry sposób na przeżycie tego fragmentu życia, który jest, a może ostatni razem?

No powiem Państwu, uznają Państwo mój stosunek do morza, pełen z jednej strony fascynacji, z drugiej strony czołobitności wobec morza i zachwytu nim i tego, że widzę w nim poezję. Ale nie tylko, widzę w nim lustro też i zwierciadło i widzę w nim źródło życia. Więc rozumiem, rozumiem Rainer i Mothe'a, którzy mówią, skoro nie mamy dachu nad głową, to nie miejmy go z wyboru. Idźmy z namiotem w wędrówkę tysiąc kilometrów, udowadniając, że nasze organizmy dadzą radę.

I ten film się tak ogląda. Gillian Anderson gra fenomenalnie. Kiedy się oglądają w roli Rainer Winn, to ma się takie wrażenie, że moglibyśmy tam na miejscu Jasona Isaaca się znaleźć. No mówię o sobie, o mężczyznach w tym wypadku. Ale kto wie, dziewczyna też mogłaby świetnie koło Rainer Winn wylądować i udać się w tę wędrówkę. W tę wędrówkę otwierającą i zamykającą. Zamykającą strach i panikę. Otwierającą siebie nawzajem, na siebie.

Ale też miałem swoje spotkanie autorskie w Plymouth. Pamiętam tam tych ludzi. Z tego surowego klimatu i pamiętam jak mnie namówili, żebym właśnie tym szlakiem, który przebiega przez Plymouth trochę sobie pospacerował, a ja to zrobiłem z miłości do morza, bo nigdzie bardziej i lepiej tych surowych fal z chłodną bryzą nie można poczuć niż właśnie tam. Więc rozumiem Rainer Wynne i rozumiem Motta Wynne'a i potwierdzam, że to akurat jest niezaprzeczalna prawda w filmie i można ją odnaleźć w rzeczywistości.

W dniu, w którym reżyserka po raz pierwszy spotkała się z Rainer Wynne po to, żeby omówić sfilmowanie książki i sfilmowanie ich historii, Dostała telefon od swojej matki. Matka zakomunikowała, że była na badaniach i że okazało się, że ma raka w fazie terminalnej. Pewnie to przypadek, ale spowodował, że Marian Elliot Z innym nastawieniem i z innym sercem podeszła do tego filmu, bo rozumiała ich bardzo dobrze.

Była trochę w sytuacji Raynor Wynne i obserwowała, co się dzieje z jej matką, jednocześnie obserwując, jak sobie w takiej sytuacji dawał radę Mott Wynne. W rzeczywistości choroba Motta Nie była taka terminalna. Udało mu się przetrwać tę wędrówkę i udało mu się przeżyć. I Matt Winn żyje. Kiedy dowiedział się, a właściwie żona dowiedziała się, kto będzie ich grał, to ze zdumieniem zastanawiali się, jak to będzie.

Tym bardziej, że gdy Rainer powiedziała mu, że jej postać zagra Gillian Anderson, to Mott źle usłyszał, źle zrozumiał. I pomyślał od razu, że zagra ją Pamela Anderson. I był bardzo zdziwiony, bo jego żona w ogóle nie przypomina Pameli Anderson. I wiedział pewnie wtedy jeszcze, jak dobrze potrafi zagrać teraz Pamela Anderson. Więc się trochę wystraszył. No ale szybko żona, czyli Raynor, sprowadziła go na ziemię mówiąc, to będzie Gillian Anderson, a nie Pamela. A Gillian wywiązała się z tego, jak powiedziałem, fenomenalnie.

Jak lubię ten moment. I jesteśmy już w części premium. Przypomniałem sobie, jak już dobrych parę lat temu mój ojciec dostał Taką właśnie diagnozę, jak w filmie Mott Winn. Rak z przerzutami, w stanie terminalnym, była operacja. Operacja się udała, ale nie udało się wyciąć wszystkiego, co tam się już rozsypało. Rokowania były złe. Pojechałem do szpitala odebrać ojca, bo już był wypisany, do domu.

Jechałem wtedy wolno, żeby tata się mógł napatrzyć. I nagle ojciec powiedział, co patrz jaka to Warszawa piękna. Popłakałem się, bo o to mi chodziło właśnie. Żeby nie tylko zobaczył, przypomniał sobie jaka jest piękna, ale żeby pomyślał i powiedział coś o pięknie, coś o czymś co jest dobre, co nie jest czarnym horyzontem. Żeby się ucieszył. Myślę, że dogadałbym się z Rainer Winn. Bo podobnie myślimy. Inaczej działamy, ale podobnie myślimy.