ŚCIEŻKI ŻYCIA (2024) + ARTEKINO FESTIVAL | recenzja Tomasza Raczka

No powiem Państwu, uznają Państwo mój stosunek do morza, pełen z jednej strony fascynacji, z drugiej strony czołobitności wobec morza i zachwytu nim i tego, że widzę w nim poezję. Ale nie tylko, widzę w nim lustro też i zwierciadło i widzę w nim źródło życia. Więc rozumiem, rozumiem Rainer i Mothe'a, którzy mówią, skoro nie mamy dachu nad głową, to nie miejmy go z wyboru. Idźmy z namiotem w wędrówkę tysiąc kilometrów, udowadniając, że nasze organizmy dadzą radę.