NOSFERATU (2024) - recenzja Tomasza Raczka

Dzisiaj przyciemniłem światła, żeby trochę dostroić się do nastroju, w którym rozgrywa się film pod tytułem NOSFERATU.

NOSFERATU to jest ta historia, którą zdają się Państwo znać i może w związku z tym przypomnę, jak to było od początku.

I mniej więcej ćwierć wieku później, dokładnie w 1922 roku, Murnau, mistrz kina ekspresjonistycznego niemieckiego, zrealizował swój pierwszy film na temat Nosferatu.

A Nosferatu był wzorowany, zrodzony z powieści Brama Stockera Dracula,

No więc Nosferatu Symfonia Grozy.

Rzeczywiście ekspresja przede wszystkim koncentrowała się na obrazie, więc od samego początku Nosferatu odwoływał się do bardzo dopracowanej, wyrafinowanej wizji plastycznej, artystycznej.

Jasny czas, jasne dni Nosferatu, więc w ten sposób Nosferatu dostaje się do Wismaru i ze sobą przywozi szczury, a szczury ze sobą przywożą zarazę.

Szczury były w każdej wersji Nosferatu, także w tej, o której zacząłem mówić z 2022 roku.

I po wyprodukowaniu oczywiście filmu NOSFERATU, wdowa po stokerze, który zresztą młodo umarł w wieku 43 lat, wytoczyła sprawę producentom i Murnauowi, reżyserowi filmu, tego pierwszego filmu, czyli NOSFERATU SYMFONIA GROZY.

Uznano, że to działanie bezprawne i zobowiązano twórców filmu, a właściwie producentów i dystrybutorów filmu NOSFERATU Symfonia grozy do zniszczenia, do spalenia wszystkich kopii filmu.

Potem był w 1979 roku, pamiętam premierę jeszcze tego filmu, film pod tytułem NOSFERATU WAMPIR w reżyserii Wernera Herzoga.

Tu Klaus Kiński grał rolę i wampira, czyli Nosferatu i to był inny Nosferatu.

W pewnym momencie Nosferatu grany przez Kińskiego wręcz mówi, że to nie jest nic dobrego nie móc umrzeć, że śmierć nie jest najgorsza w tym wszystkim.

Film pod tytułem po prostu Nosferatu, który chyba też oddaje ten nastrój obecny, który polega na takim braku wiary, że cokolwiek można zrobić.

Mam na myśli grającego rolę Nosferatu w tym filmie Billa Skarsgårda, który jest Szwedem.

Cała ta historia, nie chcę Państwu zdradzać zbyt dokładnie jak do tego doszło, ale w każdym razie Nosferatu ma jakąś podstawę, żeby szukać Elen na całym świecie, żeby chcieć się z nią spotkać i żeby traktować ją jako swoją własność.

Do zamku hrabiego Orloka, bo tak się nazywa naprawdę Nosferatu, po to żeby doprowadzić do końca umowę zakupu zamku w Wismarze, czyli tam gdzie był nagrywany i gdzie mieści się

Wzorowany na Drakuli, czyli Nosferatu, znajdzie sposób na to, żeby do portu tego miasta, w którym to wszystko się rozgrywa, przypominam, to nagrywane było w Wismarze i Lubece, żeby dopłynąć właśnie na statku, właściwie statku Widmo, bo ta zaraza rzekomo roznoszona przez szczury zabija wszystkich

Marynarzy, no ale skutecznie statek dopływa do portu po to, żeby te szczury, a za nimi Nosferatu mógł wejść do miasta.

To nagle Robert Eggers wpadł na pomysł, że dobrze, niech on zagra w naszym filmie, ale nie Tomasa prześladowanego przez Nosferatu, tylko samego Nosferatu.

Miał w tym ukryty plan, miał taki plan, żeby wprowadzić do relacji pomiędzy, bo wreszcie dojdzie do tej relacji przecież, między Nosferatu a Ellen, poszukiwaną przez nią piękną dziewczynę Ellen, to żeby w trakcie ich relacji i bezpośredniego kontaktu pojawił się element seksualny.

Mianowicie dochodzi do zbliżenia takiego, w którym wampir Nosferatu pojawia się nago.

Tego nigdy nie było dotąd w historii filmów o Nosferatu.

Filmy o wampirach, o NOSFERATU, bardziej zaznaczały stroje, cienie, a nie cielesność, a w każdym razie wampira.

Pytanie jest, czy rzeczywiście my się boimy tego Nosferatu w obecnej wersji kinowej Roberta Eggersa.