NOSFERATU (2024) - recenzja Tomasza Raczka

No i on sobie z tym jakoś poradził. Nie wiem, czy można by to powiedzieć o innych aktorach. Przede wszystkim o Lily Rose Depp, czyli córce Johnego Deppa, która wygrała casting. Notabene ten casting to był taki casting ratunkowy. Robert Eggers zaczął zajmować się tym filmem. Przystąpił do produkcji, do pracy nad filmem w 2015 roku. Więc zajęło mu to prawie 10 lat i nie mógł doprowadzić do rozpoczęcia produkcji dosyć długo. W związku z tym aktorzy wybrani do tego, żeby zagrali małżeństwo, czyli główną bohaterkę Ellen, Ellen Hutter i jej męża Tomasa,

Tymczasem ona wyswobodziła się spod jego wcześniejszego wpływu, wyszła za mąż właśnie za Tomasza Hootera. To jest wielka wzajemna miłość, a on pracuje w kancelarii nieruchomości i zostaje przez swojego szefa wysłany Do zamku hrabiego Orloka, bo tak się nazywa naprawdę Nosferatu, po to żeby doprowadzić do końca umowę zakupu zamku w Wismarze, czyli tam gdzie był nagrywany i gdzie mieści się Rozgrywa się akcja filmu, gdzie mieszka przede wszystkim Ellen, więc on tam musi się znaleźć po to, żeby ją posiąść i żeby ją odebrać ze świata żywych.

Nicholas Hoult zagrał go i razem z Lily Rose Depp stanowią to główne małżeństwo. I to jest bardzo ciekawe, bo tak naprawdę tę rolę Tomasa miał zagrać Bill Skarsgård. To nagle Robert Eggers wpadł na pomysł, że dobrze, niech on zagra w naszym filmie, ale nie Tomasa prześladowanego przez Nosferatu, tylko samego Nosferatu. Miał w tym ukryty plan, miał taki plan, żeby wprowadzić do relacji pomiędzy, bo wreszcie dojdzie do tej relacji przecież, między Nosferatu a Ellen, poszukiwaną przez nią piękną dziewczynę Ellen, to żeby w trakcie ich relacji i bezpośredniego kontaktu pojawił się element seksualny.

Bo pomiędzy Tomasem i Ellen jest nie tylko miłość, ale także namiętność. I teraz ten aktor, który już właściwie był jej mężem, teraz ma zagrać jej prześladowcę i wampira, pragnącego się do niej zbliżyć. I ma ze sobą jakby pociągnąć tę bliskość seksualną, która już w trakcie realizowania filmu gdzieś Została zaznaczona. Taki to był, odwołujący się do podświadomości nawet samych twórców, pomysł reżysera. Ostatecznie rzeczywiście do tego dochodzi. To zbliżenie, które jest nieuniknione, jednocześnie zostało zrealizowane w sposób chyba najbardziej nowoczesny, jeśli idzie o ten film.

Pytanie jest, czy rzeczywiście my się boimy tego Nosferatu w obecnej wersji kinowej Roberta Eggersa. Ja się go nie bałem, bo dla mnie za dużo tej protetyki na nim, która całkowicie zabiera mi możliwość przestraszenia się jego wyglądem, On jest gdzieś schowany tak naprawdę, jego twarzy prawie nie widać. Bill Skarsgård bardzo słusznie się tego obawiał. Nie dość tego, ja nawet nie wierzę w przerażenie Ellen, granej przez Lily. Rose Depp, ponieważ ona gra bardzo grubą kreską, jakimś takim krzykiem, wrzaskiem.

Brakuje mi pewnej logiki tej opowieści, która by wykraczała poza to, co już znam, co już wiem, co już gdzieś widziałem, czytałem. Brakuje mi też Takiego odkrycia kolejnego aspektu wampirologii, który by bardzo odpowiadał naszym dzisiejszym doświadczeniom. Widzę cień czegoś takiego właśnie w tym poddaniu się absolutnie losowi, na który nie mamy wpływu i co ma być, to i tak będzie. A także w takim zasugerowaniu, że Ellen tym razem trochę jakby chwilami współpracuje z Nosferatu, ale to jest tylko cień i być może to tylko wrażenie, być może to tylko iluzja, być może tylko mi się wydawało.

Byłem w Lubece, czyli można powiedzieć, że ostatniego lata chodziłem śladami Nosferatu. Moja przyjaciółka Monika wytyczyła trasę i zaprowadziła mnie w te miejsca, w których kręcono na pewno film pierwszy z 2022 roku Nosferatu Symfonia Grozy, ale także niektóre sceny Wernera Herzoga wracały do tych lokacji. I stanąłem w bramie, przez którą przechodził Nosferatu, idąc z portu razem z tym stadem szczurów zalewającym całe miasto, wchodził przez tę bramę do miasta i roznosił śmierć, a także podążał w stronę Ellen, by ją znaleźć, zabrać