NIEZWYKŁA WĘDRÓWKA HAROLDA FRY (2023) - recenzja Tomasza Raczka

To znaczy, żeby tak sobie robić Przyjemnie i dobrze, ale bez żadnego celu, poza odczuciem przyjemności z tego, jak jestem mądry i ile rzeczy mi się skojarzyło. Ale gdyby tak podejść do tego sensownie i wyciągnąć coś więcej, to trzeba właśnie dorzucić do pieca trochę własnego opału. No i tak się bardzo często dzieje. I przypomniało mi się przy okazji tej wędrówki Harolda do Queenie, jak któregoś razu, w czasie takiej kinoterapii, To była kinoterapia po filmie Michaela Haneke Miłość, gdzie, jak Państwo pamiętają, to też było o starych ludziach i też było stare małżeństwo.