NIEZWYKŁA WĘDRÓWKA HAROLDA FRY (2023) - recenzja Tomasza Raczka

I nic nie chce. Nie ma pieniędzy, nie ma komórki. Spotyka ludzi, którzy chcą mu pomóc, którzy opatrzą jego nogi chore i zmęczone i zaoferują pomoc i nocleg. Spotyka ludzi, którzy za nim pójdą. Pamiętacie państwo Forresta Gumpa? Tam on też szedł przez Amerykę i za nim podążyli inni ludzie. To jest ciekawe zjawisko, że ktoś taki, kto podejmuje jakieś zadanie, wydawałoby się absurdalne, wydawałoby się niewykonalne, wydawałoby się Nie mające żadnego racjonalnego uzasadnienia, ani racjonalnych przesłanek, żeby się udało, a jednak to robi.

I z zaproszeniem do kinoterapii. Jeśli skorzystają Państwo z tego zaproszenia i wykonają pewną pracę z własnym życiem, z własnymi problemami, z własnymi zahamowaniami, to ten film okaże się fantastyczny. Nawet jak mówi mój znajomy pewien, zwróci się Państwu za bilet. Więc na pewno się zwróci, ale musi być ta kinoterapia, bo jeśli z tego państwo zrezygnują, to będzie po prostu ładna, sentymentalna opowieść kojarząca się trochę z Forrestem Gumpem. I tyle. Kinoterapia uczyni z niej coś bardzo, bardzo wartościowego i namawiam państwa na to. A teraz będą trzy łyki wody z nim miedzianego kubka i będziemy w części premium.