MELANIA (2026) & DINOSAURS (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Ale będę w newsach słuchała. To było wyznanie miłości. Więcej tam uczucia w tym dokumencie nie było. Otóż, proszę Państwa, ja też zwiedzałem mieszkanie prezydenta, no raczej tego bliższego nam, czyli prezydenta Polski. W Pałacu Prezydenckim byłem oprowadzany przez pierwszą damę. Pierwsze damy też są różne w Polsce. Jedne są bardziej gościnne, drugie mniej. Jedne są sympatyczne, inne mniej sympatyczne. Mnie oprowadzała pierwsza dama Jolanta Kwaśniewska. Miałem okazję robić z nią wywiad w telewizji, a potem zaproponowała mi, a czy chce pan zwiedzić Pałac Prezydencki i zobaczyć jak pan prezydent

Ja powiedziałem, że pewnie, że tak, bardzo chętnie i zostałem przyjęty kawą przez panią prezydentową, pierwszą damę. A następnie oprowadzony nie tylko po części oficjalnej, ale także tej części prywatnej, także mogłem oglądać gabinet prezydenta Kwaśniewskiego, jego biurko, przy którym pracował. No i właśnie oglądając to biurko, zdziwiłem się bardzo. I teraz opowiem Państwu coś, co tylko po dźwięku misji tybetańskiej można opowiadać na głos. Mianowicie, zobaczyłem święty obrazek. Na biurku prezydenta Kwaśniewskiego. Mówię, a co to jest? A to jest obrazek z Lourdes, powiedziała pierwsza dama.

Ja mówię, jak to z Lourdes? A dlaczego z Lourdes jest na blacie biurka prezydenta Polski? Ano dlatego, że wykupiłam dla pana prezydenta, żeby tam siostry modliły się codziennie przez ileś lat za prezydenta Kwaśniewskiego. Ja myślałem, że to będzie ostatni pomysł jaki można mieć, żeby zapewnić powodzenie prezydenta Kwaśniewskiego, który jest jak wiadomo lewicowcem i tam nie kojarzył mi się dotąd z Lourdes. Ale jak pierwsza dama ma naprawdę serce i do swojego męża i do kraju, w którym mieszka, to wtedy chwyci się każdego sposobu, żeby zapewnić nam dobrostan.

A poza tym, teraz już mówiąc tak bardzo poważnie, nigdy nie zapomnę tego, co zrobiła dla nas pierwsza dama Jolanta Kwaśniewska. Mianowicie ona była pierwszą osobą, która upomniała się o prawa mężczyzn w Polsce. Ale nie należała do manosfery i nie sympatyzowała jak Baron Trump z manosferą, czyli tymi zagubionymi, oszalałymi na punkcie męskości, no takimi nieszczęśnikami, tylko upominała się o dłuższe życie mężczyzn. Zaniepokoiły ją statystyki, że mężczyźni w Polsce żyją krócej niż średnia życia mężczyzn w innych krajach europejskich.

Naprawdę to była wyjątkowa pierwsza dama. I teraz przypomniałem sobie panią Jolantę Kwaśniewską oglądając film Melania i pomyślałem sobie, ile tam było miejsca na takie rzeczy właśnie. Gdyby to był film o Jolancie Kwaśniewskiej, to byłoby co pokazywać, nie tylko szpilki, w których notabene też świetnie chodzi. I tu dopiero zrozumiałem, ile brakuje Melanii.