MELANIA (2026) & DINOSAURS (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Beautiful. I wszystko ma być piękne i wszystko ma pasować i ma być gładkie, śliskie i świecące. Takie zresztą jak dom państwa Trumpów, który jest dopiero takim przykładem złego gustu. Zło to tam się leje. Jak kto lubi. Na pewno będą tacy wśród widzów, którzy powiedzą, ale pięknie mieszkają. Ale jest faktem, że Melania tam chyba na to wpływu nie ma, że raczej dom jest według wyobrażeń Donalda Trumpa, który nam jest tutaj pokazywany tak mimochodem, ale jednak jest go w drugiej części filmu sporo. I on się zachowuje jak cesarz Caligula. I mam takie wrażenie, że Stany Zjednoczone mają prezydenta, który nawiązuje do cesarstwa rzymskiego, tylko w tej wersji właśnie Caliguli.

Umiejętność chodzenia jest zaletą. Umiejętność wybrania sobie wspaniałej kreacji jest zaletą i tego naprawdę nie można lekceważyć. Ale kiedy ona mówi, jestem pierwszą damą Stanów Zjednoczonych, to brzmi to śmiesznie, bo ona nawet nie mówi po angielsku porządnie, nie myśli, chyba nie myśli w ogóle, skoro powtarza teksty napisane przez PR-owców i widać też, że jest zatrzaśnięta, że ona nie daje sobie prawa do tego, żeby mieć jakieś swoje własne uczucia czy myśli. Ona jest niewolnicą, niewolnicą Caliguli. I jeśli taki obraz powstaje z tego filmu, to w gruncie rzeczy może to nie jest najgorszy film nawet, mimo że jest źle zrobiony, ale daje być może prawdziwy obraz tego, kim jest Melania.