LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

No więc aktorzy tu są wszyscy. Jeżeli państwu wymienię aktorów, którzy grają główne role w lalce tej kinowej, to zrozumieją państwo o czym mówię. Bo to jest tak. Marcin Dorosiński, Pan Wokulski, Marek Kondrat, Stary Subiekt Rzecki, Maja Komorowska, Prezesowa Zasławska, Agata Kulesza, Pani Meliton, Andrzej Seweryn, Tomasz Łęcki, Karolina Gruszka, Florentyna, Mateusz Damięcki, Starski, Maria Dębska, pani Wąsowska, Krystyna Janda, hrabina Karolowa, Maja Ostaszewska, Baronowa Krzeszowska i tak można wymieniać i wymieniać i co nazwisko to oczy jaśnieją i coraz bardziej chcemy iść do kina, no bo krótko mówiąc to jest czołówka polskiego aktorstwa.

To trzeba mieć pecha, bo w takim zestawieniu zawsze się gorzej wypada, chyba że się ma porównywalny z Agatą Kuleszą talent. Ale przecież obok jest jeszcze znakomicie grająca Maria Dębska. Maria Dębska, czyli pani Wąsowska. Ktoś tutaj wśród scenarzystów, Kocha się w Pani Wąsowskiej albo lubi się bardzo z Marią Dębską, bo dostała dużą rolę. Większą, niż by wynikało z proporcjonalnego sposobu przeniesienia powieści do filmu. Miała okazję się zaprezentować, miała okazję błysnąć talentem i tę okazję wykorzystała.

Maria Dębska jako pani Wąsowska jest naprawdę bardzo trafiona i bardzo znowu przyciągająca wzrok. Także urodą i także tym, jak tego pana Wokulskiego delikatnie, dyskretnie, ale intensywnie emabluje, bo może ona się po prostu w nim kocha. Oczywiście, że ona się w nim kocha i oczywiście, że on byłby dla niej idealnym partnerem, no ale pechowo zakochał się w Izabeli Łęckiej. I z tego całe nieszczęście i dla niego, i dla niej, i dla wszystkich bohaterów tej opowieści. No ale jest jeszcze trzecia osoba, trzecia aktorka, której się kłaniam nisko w pas i z zachwytem wypowiadam jej imię i nazwisko Maja Komorowska, jako prezesowa Zasławska.