LALKA (2026) | recenzja Tomasza Raczka

Właśnie nam się rozpoczęła lalczana jesień, bo będziemy mieli teraz lalek do rozpuku. Mamy już lalkę, serial według Bolesława Prusa zrealizowany, ale w dość dowolny sposób przez Netflixa. Właśnie wszedł film do kin, zrobiony w zupełnie inny sposób przez Macieja Kawalskiego w jego reżyserii. Mamy też wspaniale wydaną kolejną edycję Lalki. To jest akurat wersja wydana przez wydawnictwo Agora z reprodukcją plakatu zaprojektowanego przez Andrzeja Pągowskiego właśnie do tej kinowej wersji Lalki, która

Dzisiaj też jest wszystko o lalce. Zaczęliśmy od lalki książkowej. Jesteśmy przy lalce w formie stand-upu krytyczno-filmowego na Blastcast 10 października. Czas na lalkę kinową w reżyserii Macieja Kawalskiego. Prawie trzygodzinny film, na który czekali szczególnie ci, Którzy narzekali na serialową lalkę w Netflixie mówiąc, że jest zbyt unowocześniona, że pozwala sobie na ingerencję zarówno w treść jak i język, którym posługiwał się Bolesław Prus w tej powieści. No i generalnie, że to nie będzie wystarczająco bliskie powieści Prusa, żeby na przykład oglądanie

Piosenkę Izabel śpiewa Inka Ink, czyli wykonawczyni wirtualna stworzona przez Macieja Pichlaka i wyprodukowana przez firmę Metascope Music. To jest szczególny rodzaj komentarza i do lalki Prusa i do tego pojedynku dwóch lalek serialowej lalki Netflixa i kinowej lalki Kawalskiego. Tutaj mamy jeszcze YouTube'ową lalkę Pichlaka, która bardzo historycznie do tego podchodzi, bo jak twierdzi autor INKING, to jest wokalistka co prawda wirtualna, więc nieistniejąca, Ale w świecie wirtualnym ona żyje 90 lat wcześniej, czyli w roku 1936.