ISHERWOOD & LAGERFELD (2024) - recenzja Tomasza Raczka
Moja ocena: 6/10
Ten świat drugi, ten świat Mr. Hyda, bo przecież to jest takie życie trochę doktora Jekyla i Mr. Hyda, jest pokazany w tym serialu bardzo otwarcie. Ale skoro tak, to przypomniało mi się, jaka była historia do owej otwartości, jeszcze nie bardzo oczywistej, ale jednak po 68 roku to już był świat otwarty. Jak do tego dochodziło, Znacznie wcześniej, o epokę wcześniej. I wtedy uświadomiłem sobie, że właśnie ukazała się w Polsce bardzo ważna książka Christophera Isherwooda pod tytułem Christopher i chłopcy w jego stylu, w jego typie.
Christopher i chłopcy w jego typie, czyli chłopcy, którzy mu się podobają. Nie wiem, dlaczego ta książka tak długo nie została przetłumaczona na polski, choć autor Christopher Isherwood jest w Polsce przecież znany. Chociażby z książki Pożegnanie z Berlinem, na podstawie której powstał musical Kabaret i na podstawie to którego musicalu powstał film Kabaret z Liza Minnelli. debiutującą wówczas aktorką i od razu nagrodzoną Oscarem za rolę Sully Bowles. To był film pokazujący życie w Berlinie w końcu lat 20. i na początku 30., gdy dochodził powoli w rozbawionym mieście do władzy faszyzm.
I ze swoim ukochanym, granym przez Michaela Yorka, który był przecież port parole Christophera i Sherwooda. To właściwie był on. Człowiek z Wielkiej Brytanii, który przyjechał zafascynowany Berlinem, który utrzymywał się z udzielania lekcji, był nauczycielem i który odkrywał siebie, odkrywał prawdę na swój temat. Kiedy w 1929 roku Christopher Isherwood, młody pisarz brytyjski, przyjechał do Berlina, bo był tym miastem zafascynowany, miał tak naprawdę tajną osobistą misję – poznania prawdy o sobie.
Przeczuwał ją i wibracja Berlina pozwoliła mu zajrzeć w siebie głębiej i odkryć, że jest gejem. Ale musiał to najpierw sprawdzić, a następnie wyraźnie sam sobie powiedzieć. Dlatego ta książka i ta opowieść jest taka rozedrgana, mieszając politykę ze sztuką i z obyczajowością bardzo śmiało pokazaną. Ten trójkąt, biseksualny trójkąt, wygląda bardzo nęcąco w filmie Kabaret. Ale w rzeczywistości odkrywanie siebie Christophera i Sherwooda było jeszcze bardziej podniecające i to możemy poznać właśnie dzięki książce Christopher i chłopcy w jego typie, bo on tutaj, ta książka jest napisana, gdy on miał 70 lat,
Żeby uzyskać rzeźbę, trzeba wziąć kawał kamienia, a następnie odrąbać z niego tylko niepotrzebne kawałki i pozostaje wtedy ta idealna rzeźba. Tak samo jest z życiem człowieka. I tak samo jest z tą książką Christophera Isherwooda, który na naszych oczach odrąbuje ze swojej osobowości te niepotrzebne, narzucone, przyklejone elementy po to, żeby ukazała się jego nagość. Jego naga prawda o sobie. A nagość, proszę Państwa, zawsze jest piękna. Nawet jeśli jest niezgodna z kanonami urody, to i tak pozostaje piękna.
No więc to było u Gombrowicza, ale to samo jest u Christophera i Sherwooda. Na gości chce i to robi, rozbiera się przed nami, pokazując jak trudny to jest proces. Ale jak boski to jest proces i jak ten proces potrafi uratować duszę. Dlatego tak lubię tę książkę Christopher i chłopcy w jego typie i dlatego ona zawsze leży na moim biurku, bo można się z niej uczyć. Nie brać dosłownie przykład z Christophera, ale na jego przykładzie poznawać pewne fazy, Dowiadywania się o sobie, ustalania prawdy o sobie.
Czterdziestoletni mężczyzna musiał odpadać na pytanie, dokąd wychodzisz wieczorem, gdzie byłeś. I zgadzał się na to, wręcz jakby tego potrzebował. Może dlatego miał w kontaktach z innymi wiele zahamowań, wiele problemów. Nie poszedł drogą Christophera Isherwooda. Nie zdecydował się odkrywać swoją tożsamość. Raczej kiedy ta tożsamość do niego pukała, W postaci francuskiego arystokraty, takiego bon vivanta paryskiego, który się w nim szczerze zakochał. Młodszego i niezwykle urodziwego Jacques'a de Bachère, którego grał Theodore Pellerin.
A teraz, jeśli Państwo jeszcze mi dadzą chwilę, coś od siebie w ramach części premium. Do części premium przepuści nas oczywiście mały gążek. Uwaga. Bardzo cichutki, skromny. Potem trzy łyki wody z miedzianego kubka. No i teraz chwila prawdy. Takiej prawdy, jaką Christopher Isherwood w swojej książce zaproponował, a nie takiej prawdy, jaką ukrywał przez całe życie Karl Lagerfeld. Otóż ja też kiedyś znalazłem się w świecie mody.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróżnik do Berlina i jego odkrycie prawdy o sobie.
Opis postaci i kariery Carl Lagerfelda w świecie mody.
Analiza relacji między Lagerfeld a Saint Laurentem i ich konfliktów.
Opis roli i reprezentacji Marleny Dietrich w serialu, ocena jej wykonania.
Ocena generalna serialu, jego zalety i wady.
Podzielenie się osobistymi doświadczeniami z modą i pokazami mody.
Podziękowania i zakończenie rozmowy.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Moja ocena: 6/10