ALCARRAS, reż. Carla Simon (2022) - recenzja Tomasza Raczka

To jest tytuł odpowiadający nazwie pewnej gminy pod Barceloną, bo rzecz się dzieje w Katalonii. I tam właśnie w Alcarras rozgrywa się akcja filmu. Na początku trzeba powiedzieć skąd się film wziął i kto ten film stworzył. Scenariusz i reżyseria to dzieło Carly Simon, 38-letniej katalońskiej reżyserki właśnie urodzonej w Barcelonie i wychowanej tam w tych okolicach Alcarras. To jest dziewczyna, która kilka lat temu zwróciła na siebie uwagę filmem pod tytułem Lato 1993.

Opowiadał ten film o historii pewnej dziewczynki, sześcioletniej dziewczynki, która straciła rodziców. Stała się nagle sierotą i wchodzi w świat pełen niespodzianek dla niej. Ale jednocześnie to jest takie traumatyczne wchodzenie. To była historia autobiograficzna o niej, o Carli, bo ona właśnie mając 6 lat straciła oboje rodziców. I to nie był wypadek samochodowy. Oni zmarli na AIDS w tym samym prawie czasie. W związku z tym ona szybko, nagle stała się sierotą.

I opiekę nad nią przejęli dziadkowie, dzięki nim się wychowała. Minęło sporo lat. Ona została reżyserką, reżyserką nagradzaną, reżyserką, o której zaczęto mówić, że jest jedną z nadziei hiszpańskiego kina. I wtedy zmarł jej dziadek. Dziadek, który ją wychowywał. I to był kolejny dla niej szok. I kolejny film, który przyniósł jej sławę, a który właściwie teraz przynosi jej sławę, ALCARRAS właśnie, Został zainspirowany przez dziadka, właściwie spowodowany tym przeżyciem, tą traumą, która się znowu pojawiła w życiu Carly Simon.

Otóż przypomniała sobie świat dziadka. Dziadka, który pochodził ze wsi. który był nosicielem tej długiej tradycji uprawiania ziemi przez rodziny, przez kolejne pokolenia rodziny, która była związana z ziemią, uzależniona od ziemi i dedykowana ziemi. która kochała Ziemię i to, co Ziemia rodziła. I znała to wszystko fantastycznie. Więc Carla wróciła do tego świata już jako dziewczyna z miasta, dziewczyna z Barcelony, dziewczyna z miast Europy, gdzie realizowała filmy.

Zostały zniszczone. W tym miejscu zbudowano w Koszalinie amfiteatr. Amfiteatr, w którym odbywają się różne ciekawe imprezy kulturalne, ale już tamtego mojego ogrodu nie ma. Nie mojego, mojego stryja i stryjenki. To było takie małe moje wspomnienie, ale każdy z Państwa oglądając film ALCARRAS będzie miał jakieś swoje wspomnienie. Bliższe lub dalsze, mocniejsze lub słabsze, chętniej wspominane lub chętniej zapominane, ale będzie miał. No więc Carla postanowiła wrócić do tego świata, wiedząc o tym, że ten świat odchodzi.

I widzimy tam dzieciaki, a Carla Simon potrafi reżyserować dzieciaki w taki sposób, że one są naturalne. No i tu muszę powiedzieć o rzeczy być może najważniejszej, że w tym filmie występują amatorzy. Mówimy czasem naturszczycy, nie zawodowi aktorzy. Taki był plan Carly Simon. Ona pojechała do tej gminy Alcarras i dała ogłoszenia. Będę realizowała film, w którym chciałabym, żeby wystąpili sadownicy i tu są te sady piękne, pełne brzoskwiń, więc chciałbym, żebyście to byli wy, ludzie, którzy to robią, którzy tu mieszkają. No i wyznaczyła jakiś termin, żeby się zgłosili i myślała sobie, głupio zrobiłam, nikt nie przyjdzie, przecież oni się wszyscy krępują, oni się wszyscy boją wystąpić w filmie, zresztą nie mają z tym, nie mieli z tym najczęściej w ogóle do czynienia, więc co to za pomysł, no ale zobaczymy.

Wybuchła pandemia, nie można było realizować filmu. Mijał czas. Żeby tego czasu całkiem nie marnować, Carla wymyśliła, żeby oni zamieszkali razem. Zamieszkali w domu. I prowadzili domowe życie. I to był świetny pomysł. Bo oni się tak zgrali, mieszkając w jednym domu, mieli podobne doświadczenia, no byli z tej samej wsi lub z sąsiednich wsi, więc oni byli zupełnie sobie obcy. I zgrali się w taki sposób, że stworzyli tę filmową rodzinę. I rzeczywiście na ekranie czujemy, że oni są rodziną. Sympatyzujemy z głównym bohaterem, Kwimetem, który dowiedział się, że

Miłość się okazuje, a nie opowiada o niej. I tak właśnie jest w filmie ALCARRAS, który, jak Państwo słyszą, bardzo mi się spodobał. I mimo, że ja nie jestem sadownikiem i nie jestem chłopcem, który, czy dzisiaj już mężczyzną, który kiedykolwiek miał dobry kontakt z ziemią, ja jestem człowiekiem z miasta. Ale jednak uwodzi mnie Alcarras i uwodzą mnie jego bohaterowie i jestem wdzięczny Carli Simon, że zrealizowała ten film. To jest taki tak naprawdę mały koniec świata dla tej rodziny Soleil.

To uchodziło w jego rodzinie za coś okropnego, za coś bez klasy kompletnie. No ale oni właśnie przenosili tę taką rodzinność i taką bezpośredniość, i taką bliskość w zupełnie nowe sobie warunki. Dla mnie to już wszystko było z poprzedniego pokolenia. Ja mogę sobie to przypominać, tak jak Carla Simon przypominała sobie świat dziadka w momencie, kiedy on umarł. I ja też dzisiaj tak sobie przypominam świat moich dziadków, których prawie nie znałem, bo ostatnie z nich babcia zmarła, kiedy miałem 3 lata. Więc ja się wychowałem jako jedynak, bez dziadków praktycznie.