TW: Lisowska Marcin Żyla

TW Lisowska. Zaprasza Gabriela Lisowska. Dzień dobry, dobry wieczór. Podcast TW Lisowska, sezon trzeci, odcinek szósty, który nagrywamy wyjątkowo w Krakowie. Gościem mojego dzisiejszego odcinka jest Marcin Żyła, były zastępca redaktora naczelnego Tygodnika Powszechnego, dziennikarz z wieloletnim doświadczeniem, obecnie związany z Dariuszem Rosiakiem. Dzień dobry. Dzień dobry. Mieliśmy się spotkać już dawno temu, wiele razy się umawialiśmy, dlatego tym bardziej się cieszę, że udało nam się spotkać w takich okolicznościach i porozmawiać sobie bardziej publicznie. Też mnie bardzo miło.

To było moje pierwsze miejsce pracy takiej stałej. Potem po pięciu latach przeszedłem do Tygodnika Powszechnego i w tygodniku spędziłem 13 lat. A teraz jestem w raporcie o stanie świata, Darka Rosiaka, czyli z takiego cyklu miesięcznego przez tygodniowy przechodzę do takiego, gdzie pracuje się już nieco szybciej. No już słowem, ale inaczej, nie pisząc, tylko mówiąc. A w znaku zacząłeś pracować? W którym roku? Żebyśmy mieli taką chronologię. To jest trudne pytanie. 2006 to był chyba. Powiedziałeś tutaj, że nie trzeba skończyć dziennikarstwa, żeby być dziennikarzem. W takim razie co trzeba mieć w sobie, żeby być dziennikarzem albo dobrym dziennikarzem? Co powinna mieć osoba, która zajmuje się dziennikarstwem?

To, którego słowa użyjemy, będzie miało wpływ, czy może mieć wpływ na postrzeganie tych ludzi przez naszych odbiorców. W Tygodniku Powszechnym przez pewien czas uznaliśmy, że, to było w 2015 roku, kiedy był ten duży kryzys migracyjny i na morzu i na Bałkanach, uznaliśmy, że dobrze jest po prostu mówić migranci i uchodźcy, mimo że to nie jest do końca tak super precyzyjne, bo przecież każdy uchodźca jest też migrantem. To są takie szczegóły, może też nie chcę wchodzić za bardzo, przecież nie wszyscy mamy obowiązek się tym interesować, tym tematem, Ale zwracajmy na nie uwagę. Zwracajmy też uwagę na to, aby teksty nasze nie były za długie. To może brzmi jak taka prosta i też banalna rada, ale prowadząc razem z Anią God, moją przyjaciółką i serdeczną koleżanką z Tygodnika,

Tak też można. Przez kilkanaście lat pracowałeś dla Tygodnika Powszechnego, który uchodzi za tak zwane medium kościoła otwartego obok więzi czy obok magazynu Kontakt. Spotkałam się często, zwłaszcza w ostatnich miesiącach, z takimi stwierdzeniami, że Tygodnik Powszechny jest mocno proizraelski, prożydowski. Czy ty to podzielasz? Też widziałam takie zarzuty, że Tygodnik Powszechny, ja akurat widziałam, że ty pisałeś od początku o tym sytuacji w Strefie Gazy już jesienią 2023 roku, ale na przykład takie teksty dotyczące Strefy Gazy w ogóle, przynajmniej ja nie zauważyłam, żeby były wrzucane na Facebooka, na profil Tygodnika, Więzi czy magazynu Kontakt.

To, szczerze mówiąc, nie śledziłem tak bardzo mocno mediów społecznościowych tych redakcji. Jeśli pytasz mnie, czy Tygodnik jest proizraelski, to znaczy w domyśle, tak, czy bierze, czy plasuje się po jednej ze stron tego konfliktu, Wydaje mi się, że nie, to znaczy ja nie mam takiego odczucia. Oczywiście historia Tygodnika to jest też historia i takie niezwykłe zasługi już pokolenia, którego wśród nas częściowo nie ma, zbliżenia ze środowiskami żydowskimi, ale nie sądzę i tak jak znam swoich kolegów i swoje koleżanki w redakcji, nie sądzę, żeby to miało przełożenie na taką polityczną,

Nie wydaje mi się, żeby tak było. Myślę, że wielkim minusem tej sytuacji jest to, że my mamy tak, nie mówię tutaj wyłącznie o Tygodniku, który akurat miał do niedawna korespondentkę w Izraelu, ale w ogóle o polskich mediach, że my tak bardzo mało mamy dziennikarzy tam, takich, którzy mogliby dla polskiego telewidza czy dla polskiego czytelnika pokazywać historię ludzi stamtąd, z Izraela czy z Palestyny. No więc tak to widzę, że widzę to też po komentarzach z innych mediów. Ludzie bardzo często uważają, że jakakolwiek próba zrozumienia perspektywy izraelskiej, myślę, że w dziennikarstwie podejmowanie takich prób jest konieczne, ona się spotyka z takim myśleniem, oho, ktoś bierze ich stronę.