Witamy w świecie straumatyzowanych narcyzów. Czy przesadziliśmy z terapią?

Wiesz, na pewno, tylko szybko się odniosę, że na pewno jak jesteśmy nastolatkami, młodzieżą, no to wiesz, poprzez naszych rówieśników w ogóle kształtują się jakieś podstawowe normy społeczne, nasza tożsamość się kształtuje poprzez to, czy rówieśnicy jakoś lubią to, co my mówimy, robimy, jak się ubieramy, czy to krytykują, dokuczają nam, no to jest jakoś istotny punkt odniesienia, co sądzą o nas inni i czy przynależymy do jakiejś grupy. Po tym następuje ten okres takiego bycia młodym dorosłym, kiedy człowiek się tak trochę wyodrębnia, zaczyna się testować w różnych karierach, poznaje swoją drugą połówkę, często rozstaje się, poznaje innych. I rzeczywiście to jest taki moment, kiedy trochę ta grupa rówieśnicza być może idzie na bok, a bardziej relacje np.

Grupy mam na przykład z danego przedszkola. Ja mówię tu po swoim tym, ale widzę w otoczeniu, że ludzi ciągnie do ludzi, że to jest chyba bardzo takie nasze, w sensie ludzkie. Absolutnie. Ja nawet to widzę po sobie, jak teraz adoptowałam psa ze schroniska i wiesz, pojawiają się na przykład jakieś różne wyjazdy, spotkania autorskie. No i nagle się z moim partnerem zastanawiamy, to komu my tego psa możemy na przykład na dzień przekazać, kto jest taką osobą, która mieszka w miarę blisko, dla której to nie będzie problem, żeby pomóc, dać klucze, podlać kwiatki, wyprowadzić psa i nagle się orientujesz, że to wcale nie jest takie proste i że to ma ogromne znaczenie. Tak samo przechodzi kurier, jakieś paczki, czy znasz w ogóle, wiesz jak mają na imię twoi sąsiedzi. No ja na szczęście jestem z moimi sąsiadami jakoś zaznajomiona,