Skąd księżyc wziął się w języku polskim?

O tym jeszcze za chwilę powiem, bo można obiecywać księżyc z nieba. A Anglicy mają inne powiedzenie. Shoot for the moon, even if you miss, you'll land among the stars. Czyli staną sobie najwyższe cele. Czyli celuj w księżyc, bo nawet jeżeli nie trafisz, to i tak będziesz gdzieś wśród gwiazd. U nas księżyc zasypia razem z nami czasami i wtedy się wstydzi. Jeżeli państwo nie śpią, to on się bardzo wstydzi. Pamiętają państwo, że księżycowi będzie wstyd, że on zasnął, a nie ty. Ale też księżyc ma swoją ciemną stronę, której nie pokazuje nigdy w stronę ziemi. Może właśnie dlatego, że jest mu wstyd. Natomiast naprawdę wstyd powinno być Grekom. Którzy, proszę Państwa, wypędzili Anaxagoras na zamówienie prawdy o Księżycu.

Bo Anaxagoras opisał Księżyc w sposób naukowy na podstawie obserwacji zaćmień, różnych badań spadających na Ziemi metorytów. Oni mu szukali tych metorytów, przynosili i on tak patrzył na te metoryty i mówił, hmm, ciekawa skała. Więc w ogóle Anaxagorosa nie obchodziło, że Księżyc zasnął, a nie on, bo Anaxagoras w ogóle nie zasypiał, tylko patrzył na zaćmienia Księżyca i wysunął w końcu hipotezę, że Księżyc i Słońce są w rzeczywistości ogromnymi skalistymi obiektami. Nie wiedział, że meteoryty ze Słońca właściwie nie przelatują, bo one mają zupełnie inną postać, bardziej gazową, ale uznał, że księżyc i Słońce są skalistymi obiektami i że ten pierwszy, czyli księżyc, odbija światło pochodzące od drugiego z tych ciał. No i usunął właśnie z tego całego Towarzystwa Gwiezdnego Bogów i to spowodowało, że Grecy właściwie bez żadnego wstydu go uwięzili.