Skąd księżyc wziął się w języku polskim?

I one nie są niebieskie od koloru, ale od niebios, dlatego że są na niebie. Bóg był w niebiesie i stworzył te ciała. No i one są dlatego niebieskie. No i stąd kolor niebios jest niebieski, a kolor Ziemi to ziemisty. Ale my nie mówimy o tym, że Ziemia jest ziemista, tylko mówimy, że cera jest ziemista. Więc kolor Ziemi to właściwie odnosi się do cery. I wszystkie księżyce w Układzie Słonecznym naszym pięknym Jakoś się nazywają. Na przykład IU albo Tytan, a nasz księżyc po prostu po polsku nazywa się Księżyc. Wcześniej nazywał się Miesiąc. Na przykład Laura u Karpińskiego śpiewała tak. Już miesiąc zeszedł, psy się uśpiły i coś tam klaszcze zabore. Pewnie mnie czeka mój filon miły pod umówionym jaworem. No i ten miesiąc był raz pełny, a raz mocno niepełny.

Bo Anaxagoras opisał Księżyc w sposób naukowy na podstawie obserwacji zaćmień, różnych badań spadających na Ziemi metorytów. Oni mu szukali tych metorytów, przynosili i on tak patrzył na te metoryty i mówił, hmm, ciekawa skała. Więc w ogóle Anaxagorosa nie obchodziło, że Księżyc zasnął, a nie on, bo Anaxagoras w ogóle nie zasypiał, tylko patrzył na zaćmienia Księżyca i wysunął w końcu hipotezę, że Księżyc i Słońce są w rzeczywistości ogromnymi skalistymi obiektami. Nie wiedział, że meteoryty ze Słońca właściwie nie przelatują, bo one mają zupełnie inną postać, bardziej gazową, ale uznał, że księżyc i Słońce są skalistymi obiektami i że ten pierwszy, czyli księżyc, odbija światło pochodzące od drugiego z tych ciał. No i usunął właśnie z tego całego Towarzystwa Gwiezdnego Bogów i to spowodowało, że Grecy właściwie bez żadnego wstydu go uwięzili.