Chcę móc być stara i brzydka. O pułapkach medycyny estetycznej

I chcę się bardzo odnieść do książki Girl on Girl Sophie Gilbert. To jest książka o tym, jak popkultura nastawiła kobiety przeciwko sobie. Ona pisze bardzo dużo o tym, jak turbokapitalizm w latach 90-tych szybko przejął taki rewolucyjny potencjał feminizmu, bo wtedy się bardzo dużo feministycznych rzeczy działo. Na przykład też na scenie rockowej. I pięknie przerobił ten Rewolucyjną siłę feminizmu na towary i usługi. I Gilbert pisze tak. W latach 90-tych kultura redefiniowała feminizm z walki zbiorowej na indywidualną. Czyli już nie było my siostry walczymy o coś, tylko ja walczę o siebie, bo jestem tego warta. I zamiast inkluzywnego ruchu, to było moje wtrącenie,

Zamiast inkluzywnego ruchu, który uwzględniał intersekcjonalność rasy, klasy społecznej, płci, otrzymałyśmy wybiórczą mobilność społeczną i nieokiełznany konsumpcjonizm. I dalej Gilbert pisze tak. Sztuczka, jaką zastosowały postfeministyczne środki masowego przekazu, polegała na przejęciu słów takich jak wyzwolenie, Wybór, by sprzedać kobietom wyretuszowaną, silnie nasyconą seksualnością oraz coraz bardziej zawężoną wizję kobiecości. I to jest dla mnie absolutne clue. Uważam, że poniekąd wspaniałe hasło, moje ciało, mój wybór, wciąż obowiązujące, kiedy mówimy o aborcji, tu obraca się przeciwko nam przy rozmowach o urodzie, o seksualizacji, o kanonach piękna.

I przecież w czasach sufrażystek masa kobiet naprawdę uważała, że są głupsze od mężów i naprawdę się bała głosować i naprawdę się bała iść do szkoły, do pracy, bo uważały, że są za głupie. To nie jest tak, że na nie spadło objawienie. Zmiana przyszła od po prostu żmudnego powoli przyglądania się pewnym przekonaniom. Później następowała weryfikacja i to jest coś, do czego ja cały czas przede wszystkim samą siebie namawiam, żeby sprawdzać, sprawdzać, sprawdzać. Czy to, co robię, jest na pewno moim wolnym wyborem, bo uważam, że naprawdę nasza wolność jest bardzo ograniczona i żyjemy w iluzji, że ona jest jakaś bardzo duża. Sophie Gilbert dzielę też przekonanie, że tak naprawdę świat trochę nam nigdy wyboru nie dał.

Taka jest prawda. I uważam, że jesteśmy trochę trumankami. Piję do filmu Truman Show. Dla młodszych dziewczyn to był taki koleś, że się okazało, że jego całe życie to jest reality show i wszyscy go oglądają i się próbował wydostać z tego sztucznego świata. Uważam i to jakby bije się w piersi. Ja też tak myślałam, że mamy wybór, że jesteśmy wolne, ale jak sobie poszłyśmy na dłuższy spacer i poszłyśmy dalej, dalej, dalej do końca tej łąki, to się okazało, że to nie jest dzika łąka, tylko ona jednak jest ogrodzona, zamknięta płotem i to tak naprawdę jest wybieg i zagroda wciąż. I na koniec chciałabym was zostawić z myślą Naomi Wolf, którą też cytuje Gilbert w książce Girl on Girl.