Zaufanie w zespole

TOGETHER to get there. Zapraszamy na podcast. Po co nam zaufanie w zespole? Jak je zbudować? Jak o nie dbać na bieżąco? Dagmara Kołodziejczyk. Matylda Stasiuk. Zapraszamy na podcast. Cześć Dagmara. Cześć Mati. Dzisiaj trochę o zaufaniu. O zaufaniu w zespole jako jednym z elementów kluczowych w kontekście efektywności. Możemy sięgnąć od razu po Patrika Lencioniego i jego model dysfunkcji, który wprost pokazuje, że fundamentem i bazą wszystkiego jest zaufanie. A większość menadżerów skupia się na samej górze, czyli na efektywności i wynikach, wycinając sobie sporą część możliwości i zwiększania tej efektywności zespołu.

No właśnie, od razu przeszłaś do Lencioniego, bo jak mówimy zaufanie, to pierwsza rzecz, która przychodzi nam do głowy w kontekście pracy rozwojowej, to jest Lencioni i jego pięć dysfunkcji pracy zespołowej. To może skupmy się najpierw na tej pierwszej części. W ogóle po co nam zaufanie? Często jest takie myślenie, że przychodzimy do pracy, I pracujemy, tak? Nie potrzebujemy tutaj się lubić, nie potrzebujemy się kochać w zespole, tylko potrzebujemy robić wyniki. To po co my w ogóle o tym zaufaniu rozmawiamy? Powiem więcej. Ostatnio często mam tak, że w ogóle nie przychodzimy fizycznie do pracy, do biura, tylko siadamy przed swoim komputerem w swoim domu, w swoim domowym biurze, więc tym bardziej pojawia się taka pokusa, żeby całą resztą się nie zajmować.

A drugi poziom zaufania to jest zaufanie do kompetencji, do tego, że Osoba, z którą pracujemy, jest na tyle dobrze przygotowana do wykonywania swojej pracy, że na tym poziomie nie zawiedzie. To na czym się potrzebujemy skupić, jeśli chodzi o to zaufanie w zespole i to zaufanie, o którym też Lencioni mówi, które jest tym fundamentem dochodzenia do wyników tak naprawdę poprzez przechodzenie przez pięć dysfunkcji. To, czy my bardziej budujemy zaufanie poprzez relacje czy poprzez kompetencje i zadania, według Erin Meyer jest kwestią kulturową. Ja bym dodała jeszcze do tego osobowość i nasze doświadczenia z całego życia.

Podstawowe zasady Kiedy, z czym, do kogo mogę przyjść? Kiedy, komu, o czym mogę powiedzieć? Jak możemy rozmawiać o tym, co nie idzie, co jest trudne? To jest jedna z kolejnych funkcji, czy też dysfunkcji według Patryka Lencioniego, czyli ta otwartość na konflikt. Ale nie na konflikt na to, że ja się z tobą pokłócę, tylko że ja mam, obie mamy zgodę na to, że możemy do siebie przyjść i powiedzieć, słuchaj, tu i tu bym zrobiła inaczej, albo tu i tu nie dowiozłaś, albo tu i tu byłyśmy umówione na coś innego. Albo nie zgadzam się z tobą, mam... Mam inne zdanie w tym temacie. Dokładnie tak, więc zaufanie to taka przestrzeń do tego, żeby właśnie nie zgadzać się ze sobą, ale też rozmawiać szczerze, otwarcie na temat tych nieporozumień, niezgodności i wypracowywać wspólnie najlepsze możliwe rozwiązania.

Ale druga rzecz, myślę, trudniejsza, to zamiast słynnych korytarzowych plotek czy kuchennych dewagacji o kimś, po prostu przychodzę do Ciebie i mówię, jestem wkurzona, bo to i to, zróbmy coś z tym. I to jest ta umiejętność wytrzymania czyjegoś niezadowolenia i kierowania się założeniem, że wszyscy mamy dobre intencje, a na koniec dnia, jak to też mówi Lencioni, koncentrujemy się na wspólnym wyniku, a nie na własnym interesie. Bo dopóki jestem skupiona na własnym interesie, to będę ciągnąć w swoją stronę. Więc to zrozumienie też, że jako zespół gramy do jednej bramki, jesteśmy drużyną, możemy tu mnożyć metafory, ale generalnie chodzi o to, że my mamy wspólne cele.