Artur Rimbaud

I przyznaję, że czytając już jako osoba dorosła, zajmująca się symbolistami od kilku dobrych lat, wiem jedno – wyobraźnią nie ma sobie równych. Jak można łączyć tak odległe byty, tak odległe stworzenia, istoty? On zresztą mówi – chce kwiatów jak krzesła. Zamiast krzewu dajcie mi słup telegraficzny. Z wszystkiego wydobędę poezję, bo poezja jest wszędzie, jeśli tylko mamy zmysł jasnowidzącego. A powiedzmy sobie szczerze, że jasnowidzący człowiek nie zdarza się codziennie. Powiedziała Pani na początku tego wykładu, że hippisi też byli zafascynowani jego poezją. Jim Morrison, lider zespołu The Dolls, często powtarzał, że Artur Rimbaud to jego poeta.

Tak, a w Polsce Jonasz Kofta był wielkim miłośnikiem Rimbauda. Ale też czując jednocześnie przepaść między sobą a nim. O to chodzi. Morisson czy Kofta, prawda jest taka, że oni czuli pobratymstwo krwi, ale nie byli w stanie wydobyć z siebie takiego gejzeru wyobraźni. Takiej nieskrępowanej, spontanicznej halucynacji słów. To było naprawdę wyjątkowe zjawisko. Co dziś zostało z poezji Artura Rimbaud? Czy my możemy, czytając te jego wiersze dziś, doświadczeni przez wojny, doświadczeni przez to, co się dzieje na co dzień, bardziej możemy zrozumieć tę jego poezję, która jest nieosiągalna dla przeciętnego człowieka?