Stolica zbrodni: Dwa razy ta sama historia (2018)

Jest końcówka lat 70. Przenosimy się na Jelonki, czyli na osiedle leżące w obrębie warszawskiej dzielnicy Bemowo. Żebyście mogli sobie lepiej wyobrazić panujący tam klimat, to powiem, że główną zabudowę osiedla stanowią bloki z wielkiej płyty. Między nimi występuje sporo terenów zielonych, czyli można powiedzieć klasyka, jeżeli chodzi o budownictwo z lat powojennych. W jednym z bloków stojących na osiedlu, dokładnie przy ulicy Kazimierza Wyki, mieszkają państwo Kust, Jolanta oraz Krzysztof. Końcówka lat 70., a ściślej mówiąc rok 1978, to dla państwa Kust czas wyjątkowy, ponieważ zostają wtedy rodzicami chłopca, dla którego wybierają imię Artur.

Artur wychowuje się więc w pełnej rodzinie. Wiadomo też, że nie jest jedynakiem, ma brata, natomiast nie znalazłam informacji, czy brat jest od niego młodszy czy starszy. Nie ma to jednak większego znaczenia, bo brat Artura właściwie nie bierze udziału w wydarzeniach, które będę omawiać. Państwo Kust są ludźmi wierzącymi, przynależą do kościoła katolickiego i są katolikami praktykującymi. Można więc założyć, że synowie również biorą udział w nabożeństwach i przyjmują sakramenty, przynajmniej w okresie dzieciństwa, kiedy to rodzice mają jeszcze jakiś wpływ na kształtowanie ich światopoglądu. Trudno powiedzieć, jakim dzieckiem był Artur, ale jest pewne, że jego relacje z rówieśnikami nie należały do łatwych.

Mama i tata nie podzielają entuzjazmu córki, już nawet pomijając te obawy związane z nauką, to sam Artur jako człowiek kompletnie nie przypada im do gustu. Nie wygląda im na wymarzonego zięcia, pewnie kierują się trochę pozorami, w tym wypadku akurat słusznie, aczkolwiek on się nie poddaje i stara się jakoś ich do siebie przekonać. Zachowuje się w bardzo szarmancki sposób, często przynosi Renacie kwiaty, a rodzicom powtarza nieraz, że nie muszą się martwić o córkę. Przy nim nic jej nie grozi, ponieważ jak zapewnia, już zawsze będzie się nią opiekował. Odwracając sytuację, to zapoznanie Renaty z państwem Kust wypada nieporównywalnie lepiej.

Mimo wszystko traktują tę relację poważnie. Artur angażuje się w opiekę nad Oskarem. Poza tym, jako że wkrótce mają się stać rodziną, organizują wzajemne zapoznanie jego rodziców z mamą Moniki. I tutaj wracamy do tego wątku, czy on poinformował swoją partnerkę, za co siedzi. Otóż według państwa Kust ich syn opowiedział przyszłej żonie o Renacie, a ona to zaakceptowała, ponieważ uznała, że on się zmienił. Jednocześnie ostrzegła ich, że jej mama tego zapewne nie zaakceptuje. I lepiej jej nie mówić wszystkiego, z tego względu prosi, aby ani pani Jolanta, ani pan Krzysztof nie wspominali na rodzinnym spotkaniu, że syn odsiaduje wyrok za morderstwo.

Tak czy inaczej w końcu dochodzi do spotkania, w trakcie którego przyszły zięć robi na pani Mieczysławie niezbyt dobre wrażenie, przynajmniej w pierwszej chwili. Już pomijając samą kwestię zapoznania i pobytu w więzieniu, to kobieta nie jest zadowolona, że córka poznała przyszłego męża przez internet. Poza tym nie podobają jej się liczne tatuaże, a także ogólna aparycja wybranka Moniki. Państwo Kust z kolei są trochę zaskoczeni tak szybkim tempem rozwoju relacji, ale też nie ingerują. Uznają pewnie, że Monika i Artur są dorośli i skoro zdecydowali się na ślub, to są tego po prostu pewni. Zresztą gołym okiem widać, że łączy ich ogromne uczucie.