Stolica zbrodni: Dwa razy ta sama historia (2018)

zażywanie substancji odurzających w celi. A skoro sam w tamtym czasie nie wychodził na przepustki, to ktoś mu te substancje musiał dostarczać. Ciężko tu mówić np. o kolegach spod celi, ponieważ przez długi czas miał status więźnia niebezpiecznego, więc przebywał w całkowitej izolacji. W czasie, gdy akurat takiego statusu nie miał, popełniał różne inne przewinienia, za co były na niego nakładane mniejsze i większe kary. Ta zmiana w jego zachowaniu jest więc naprawdę diametralna i ciekawie umotywowana, bo Artur przez cały czas powołuje się głównie na religię. Mówi, że doświadczył jakiejś wizji i to dla Jezusa zdecydował się przestać grypsować.

Przyznał, że Monika była złą żoną i układało się między nimi po prostu słabo, natomiast jako matce nie ma jej nic do zarzucenia. Wobec Oskara zawsze była bardzo opiekuńcza, chłopiec był zadbany, niczego mu nie brakowało. a Piotr nigdy nie zauważył, aby zachowywała się wobec syna jakkolwiek agresywnie. Kończąc wątek pierwszych zeznań Artura, to na ukoronowanie swojej wypowiedzi dodał jeszcze, że była partnerka nigdy nie chciała słuchać, jak głosił Ewangelię, co zdecydowanie źle wpływało na jego relację z Jezusem. Następnego dnia w niedzielę media podłapują temat i zaczynają masowo informować o skazanym mordercy, który na przepustce zabił ponownie.

Według biegłych cała ta historia o szatanie powstała w głowie Artura już po zdarzeniu. Samo to, że sam siebie zdiagnozował oznacza, że żadnych wizji nie było. Osoba, która naprawdę doświadczałaby wizji z dużym prawdopodobieństwem nie nazwałaby tego o mamami, tylko traktowałaby to w stu procentach serio. Artur kwituje to słowami słyszałem, słyszę i będę słyszał głosy szatana. To nie jest bajka, którą sobie wymyśliłem. Takie sytuacje zdarzają się od 2014 roku, gdy nawróciłem się, przyjąłem Pana Jezusa. Poza wcześniej wymienionymi z opinii wynika, że oskarżony w ogóle nie wykazuje oznak poczucia winy, za to wykazuje skłonności sadystyczne.