Polowanie na sędziów - Falcone i Borsellino I ODCINEK 1

Giovanni Falcone to sycylijski sędzia śledczy, który wypowiedział mafii taką otwartą wojnę. Od 1974 roku, kiedy został przeniesiony do Palermo, zaczął tropić przestępców, którzy po pierwsze handlowali narkotykami na szeroką skalę, no a po drugie ściągali od ludzi niewyobrażalne haracze. Na czele Cosa Nostry, która panoszyła się po wyspie, stał wówczas Salvatore Rina, znany również jako Bestia albo Krótki, no bo gościu nie miał nawet 160 cm wzrostu. Rina znany był ze swojej bezwzględności i brutalności. Zlecił kilkaset zabójstw, no a sam własnoręcznie, ponoć, miał zamordować ponad 40 osób. Gościu w całej swojej karierze był odpowiedzialny za liczne porwania, jakieś wyroki śmierci na nieprzychylnych mu osobach oraz wypowiedzenie oficjalnej wojny, ale nie wojny z jakimś konkurencyjnym gangiem, na przykład z Neapolu, ale z całym włoskim państwem.

Nie był głupi i doskonale wiedział, na co się pisze, bo angażując się w walkę z Cosa Nostrą i stawiając jednak na te zdecydowane kroki, mocno igrał ze śmiercią, no a każdy kolejny ruch prędzej czy później zbliżał go do podpisania na siebie wyroku. Nie myślał jednak o kompromisach, o dogadywaniu się czy jakimś układaniu z gangsterami. Strach był wtedy obecny praktycznie na całej wyspie, No ale to nie mogło mimo wszystko paraliżować sędziów, którzy mieli do wykonania swoją robotę. Zdawał sobie sprawę, że dopóki ludzie faktycznie będą bać się Cosa Nostry, ta będzie rządzić mieszkańcami, policją i urzędnikami, nawet tymi postawionymi najwyżej w hierarchii. No a żeby dorwać się wszystkim do tyłka, musiał myśleć i działać naprawdę nie szablonowo. Robił oczywiście wszystko to, co jego poprzednicy w przeszłości, ale dodatkowo zaczął również grzebać trochę w bankowości i sprawdzał, jak te pieniądze sobie tutaj między wszystkimi gangusami przepływają, bo coś czuł.

Falcone sam wielokrotnie później powtarzał, że ci, którzy się boją, umierają codziennie, a ci, którzy się nie boją, umierają tylko raz. Z racji tego, że Falcone był Sycyliczykiem i dorastał z tymi chłopakami, którzy później wstępowali do mafii, np. grał z nimi w piłę, znał zasady tej trudnej i wymagającej gry oraz doskonale wiedział, jak poruszać się w rzeczywistości, w której mafia gra pierwsze skrzypce. Nie działał jednak sam, no a dzisiaj jego nazwisko pojawia się obok Paolo Borsellino, kolejnego sędziego i prokuratora, który stanął do tej nierównej walki z sycylijską mafią. Obydwaj panowie należeli do takiej specjalnej grupy antymafijnej, która używając wszelkich możliwych narzędzi, miała po prostu dotrzeć do członków Cosa Nostry, no i finalnie doprowadzić do jej upadku.

No a oprócz tego miał jednak swoje takie osobiste powody, żeby wsypać między innymi Totorinę, bo ten gagatek jakiś czas wcześniej był mocno zamieszany w śmierć najbliższej rodziny Tomasso. Mimo wszystko ten świadek był jak klucz, który po prostu otworzy drzwi do struktur Cosa Nostry, pozwoli określić hierarchię, jakieś konkretne działania, no i przede wszystkim zasady rekrutacji. Będzie taką szansą na zbliżenie się do gangsterów i przeskanowanie przestrzeni, w której się poruszają, Co z kolei w taki naturalny sposób powinno jednak ułatwić ich stopniową eliminację. Zeznania Buszety już dwa lata później pozwoliły rozpocząć pierwszy na taką skalę maxiproces, w którym na ławie oskarżonych zasiadło ponad 470 gangsterów. Na ośmiu tysiącach stron aktu oskarżenia znajdowały się zarzuty dotyczące między innymi korupcji, wymuszeń stworzenia takiej globalnej siatki handlu narkotykami oraz przede wszystkim zleceń i dokonywania zabójstw.

Oskarżeni usłyszeli 19 wyroków dożywocia, ponad 2600 lat pozbawienia wolności i ponad 11 miliardów lirów grzywny. Przełomowa sprawa, największy w historii Italii proces, w którym sądzona była mafia jako grupa przestępcza, no i jednocześnie wyrok śmierci, który wydali na siebie Falcone i Borsellino. Mimo, że oskarżonych było tak wielu, ci najważniejsi wciąż pozostawali nieuchwytni, na co za tym idzie rekrutowali nowych członków, no i zlecali kolejne morderstwa. Z racji tego, że mafijne macki oplatały również wysoko postawionych urzędników, między innymi w Palermu i w Rzymie, nikomu oprócz naszych sędziów chyba nie zależało na pójściu za ciosem i takim faktycznym zgnieceniu Cosa Nostry. No niestety, takie były po prostu realia i jeśli miały ucierpieć szychy,

No mogłoby się wydawać pełen sukces, no i faktycznie, w niektórych aspektach tak było. Ale Falcone i Borsellino przez to swoje wyjątkowo mocne zaangażowanie w tę sprawę solidnie oberwali rykoszetem. W opinii publicznej zaczęło pojawiać się coraz więcej takich głosów, że no niby fajnie fajnie, ale tak naprawdę widać, że panowie grają jednak na siebie, że robią z siebie jakichś superbohaterów, którzy w najbliższej przyszłości pójdą pewnie w tę politykę, no i zgarną dla siebie jakąś ciepłą, wygodną posadkę. Na wyroku skazującym sprawa mafiozów się jednak nie skończyła. Część osób zamieszanych w te działania Cosa Nostry, które zostały ostatecznie uniewinnione, dosięgła mimo wszystko ręka sprawiedliwości bossów, no a do gry wszedł również Sąd Apelacyjny, który w 1990 roku postanowił zamieszać w całym tym kotle, no i niestety zredukować kilka wyroków.

Nie bez powodu Falcone podkreślał, że jego rachunek z Cosa Nostrą cały czas pozostaje otwarty i wyrówna go dopiero ze swoją śmiercią. Naturalną lub też nie. Dzień spłaty przypadł dokładnie na 23 maja 1992 roku. Falcone wraz ze swoją żoną wylądował wtedy na lotnisku w Palermo i razem z ochroną wsiedli do przygotowanych wcześniej samochodów i po prostu kierowali się w stronę swoich przyjaciół. Macki cały czas, praktycznie 24 godziny na dobę, oplatały odpowiednich ludzi, bo mafia doskonale wiedziała, że Falcone tego konkretnego dnia przyleci na wyspę. Wiedzieli kiedy startuje i kiedy samolot finalnie dotknie płyty lotniska. W ogóle wyglądało na to, jakby mieli jakiegoś swojego człowieka w grupie tych najbardziej zaufanych ludzi Falcone, który regularnie dostarczał im wszystkich aktualizacji.

Ten sam gość, który zlecił podłożenie torby z niespodzianką na plaży, czyli Salvatore Rina. Cała sytuacja wyglądałaby pewnie trochę inaczej, gdyby Falcone razem z żoną usiedli tradycyjnie na tym tylnym siedzeniu, no a stery przekazali profesjonalnemu kierowcy, bo tak się akurat złożyło, że gościu, który siedział z tyłu, został tylko lekko ranny, no i tak jak pasażerowie tego trzeciego auta, przeżył zamach. Jeden przeciwnik został wyeliminowany, No ale na drodze Cosa Nostry stał jeszcze Borsellino, który mimo, że nie zamierzał chować głowy w piach, musiał po tym zabójstwie zrezygnować praktycznie z całego swojego życia publicznego i podwoić, a może nawet potroić wszelkie środki bezpieczeństwa. Nie uciekł i cały czas prowadził śledztwo w sprawie zamachu na Falcone.