DAGADANA, odc.31

Dla mnie najważniejsze jest to, czy w sztuce, czy w muzyce, czy w literaturze, że techniki te zdobywasz z czasem. Grunt to jest mieć coś do powiedzenia. I Daga zdecydowanie miała dużo do powiedzenia. Tylko trzeba było trochę popracować nad tym, żeby mieć właśnie te skilly i żeby swój kreatywizm nie ograniczać swoimi możliwościami na ten moment. Jak się poczułaś wtedy? Boże, cudownie. Supermocne. Słuchają państwo podcastu Radia Poznań. To jest tak, że ja przynajmniej kołam szczerość, szczerość do bólu, więc jak ktoś mi mówi, że czegoś nie umiem, to ja się z tego cieszę, bo przynajmniej wiem, że jest to szczera wypowiedź, a kiedy ktoś mi dodaje wiatru, żeby latać, no to to właśnie usłyszałam coś takiego, co zmieniło moje życie.

Dobrze, że zdążyliśmy jakoś tam się umyć. Nie wiem, mieliśmy... Wtedy sobie pamiętam, że zaszokowaliśmy, bo wynajęliśmy apartament w Warszawie. To było naprawdę na bogato. No, przyznam się szczerze, że my byliśmy w takiej trasie, że my nie myśleliśmy o tym, że nam trzeba będzie mówić, o nagrodach. To było bardzo przyjemne, ale byliśmy skupieni bardzo na pracy. Graliśmy koncerty i w klubach, ale też na przykład w Winnicy graliśmy koncert w takim, ja nawet nie wiem, jak to określić, takiej przedrożnej grill... Grill bar to się nazywało. Gdzie ludzie siedzieli w takich altanach, jedli mięso, a my gdzieś daleko na takim terasie tego grill-baru graliśmy.

Może nie chodzimy w futrach, nie jeździmy Lamborghini, ale to nas też nie interesuje. Mamy po tych wszystkich podróżach naszych podejście do światu takie. Masz co jeść, masz co ubrać, masz gdzie spać i jesteś bardzo bogatym człowiekiem. A reszta to jest marnota. Gdzie będzie Dagadana za trzy lata? Taki sobie horyzont. Ja myślałam, że zapytasz, gdzie najbliższe koncerty? Oczywiście cały czas sobie mówimy, że zagramy w Carnegie Hall i to może się... Ale ma się na swoim koncie festiwal, który jest jednym z największych na świecie, czyli Glastonbury. To jest marzenie naprawdę 99% zespołów na świecie. Bardzo ciekawe doświadczenie. Ale ja bym powiedziała, że w Centrum Kultury Zamek bardziej przyjemnie mi się występuje, choć to było na pewno bardzo spektakularne doświadczenie bycia tam, w tej wielkiej wiosce artystyczno-muzycznej, która miała sporą dawkę historii wszelakiej.

To ja powiem szczerze, że Ten moment, kiedy się modlisz, to daje mi siłę i spokój i jakieś takie filozoficzne podejścia. Nawet przyznam się, że tak może grubo, ale takie bardzo spokojne podejścia i akceptacja śmierci, która jest taka bliska. Każdy już z Ukraińców już na wojnie stracił bliskie ludzi. Jakby nie wiara i nie pomoc Boga, to ja sobie nie wiem. Po prostu na pewno bez wariowała. Takiej fizycznej obecności i aniołów pośród ludzi, których spotykam, nigdy nie czuła. Także na przeciwwagę różnym koszmarom zawsze jest jakaś taka stabilność. Teraz jesteśmy świeżo po Wielkanocy. Ja szczególnie to przeżyłam w taki duchowy sposób.