Adela Dankowska

A ja mówię, zaczynam studia. To mówi, słuchaj, no to studiuj, pierwszy rok musisz zaliczyć, bo nie ma powtórki na pierwszym roku, a na wiosnę zobaczymy. I pani instruktorka Wyszła za mąż i przeprowadziła się do Częstochowy. No i potem między innymi Pela Majewska była moją instruktorką. Też odznaczona tym najwyższym medalem Ligienthala. I potem dopiero nauczono mnie, jak się robi zakręty, jak się rundę prawidłowa. A było blisko już po tym, jak ta pierwsza instruktorka powiedziała, że pani się nie nadaje, żeby pani zrezygnowała z tych szybowców i nie wróciła? To ja powiedziałam, panie szefie, ale ja chcę latać. Mówi, dobrze. Na wiosnę się spotkamy.

Tak od razu pani wróciła do latania? Tak. Wracając właśnie do tamtego... Pierwszego rekordu. Pierwszego rekordu, to najpierw poleciała Pela Majewska. No warunki takie ładne, a ja siedziałam po prostu za biurkiem, bo moim drugim zajęciem po prostu instruktorskich prac było wpisywanie do książek przelotów, godzin. I poleciała Maxi Paszyc też, która już też była rekordzistką. No Pela to już wielokrotną. A ja mówię, tak spojrzałam, Józek, a może ja bym poleciała też? A on mówi, cholera, wiesz co, została tylko prototypowa Foka. To by miała bardzo duże siły na lotki, trzeba było naprawdę...

Ja mówię, no dobra, to polecę na prototyp. I ta prototypowa miała trochę mniej doskonałości niż potem w serii. Ale też powiedzmy naszym słuchaczom, nie ma pani metra osiemdziesięciu wzrostu, nie jest pani wielką kobietą, więc jeśli tam potrzeba było dużo więcej siły, to skąd ta siła? Jak są warunki, to się po locie dopiero ręka boli trochę. Józek mówił, no wiesz co, no leć. No i poleciałam jako trzecia i tak. Żeby rekord świata poprawić prędkości po trójkącie 300, to trzeba poprawić tylko o 2 km na godzinę. Nawet jak zabraknie setki, to on jest nieważny. No i poleciała Maxi, poleciała Pela i tak.

Pela poprawiła o dwa kilometry dokładnie, Maxi tam o dwa i pół. No i poleciałam ja i mi się tak fantastycznie ułożyły warunki. To leciałam z Leszna do Ostrowa i z Ostrowa do Gniezna. Jak dolatywałam do Gniezna, to Pela już odlatywała, bo przede mną odleciała. I przyleciała i zrobiła rekord świata właśnie o te dwa kilometry na godzinę. Rzucają ją do góry, a ona, a czy Ada też poleciała? I tak na tej prototypowce poleciała. No to niedługo będzie. No i tak mi się te warunki fantastycznie układały. Miałam największy komin. Za ostrowem płynie rzeka i nad tym piaszczystym rozlewiskiem 5 metrów na sekundę.

To dla szybownika to jest po prostu szczęście. Bo normalnie to tak 2, 2,5 metra to jest dobre, 3 to już jest bardzo dobre, a tam 5 metrów. I nadgoniłam właśnie i chmura trochę wyższą podstawę miała. No i Pela doleciała, poprawiła, Maxi też poprawiła. No ja doleciałam rzeczywiście, ja poprawiałam o 5 km na godzinę, także one były tylko przez chwilę rekordziskami. Ale wtedy skończyła się przyjaźń z Pelo. Naprawdę? Tak. Przykro mi to mówić, ale uczennica była lepsza od instruktorki. Uczeń przerósł mistrza w tym momencie. Ja się bardzo cieszyłam, jak były moje koleżanki, które szkoliłam, były potem ode mnie czy w mistrzostwach, czy w takich lotach lepsze ode mnie.

No taka jest z kolei rzecz. Koniec tej przyjaźni Panią zabolał? Trochę tak. Bo była matką chrzestną, Jacka i tak jakoś. No po prostu Pela nie mogła się widocznie z tym pogodzić. Myśli Pani, że to jest taki koszt sukcesów? Ja miałam, w lataniu miałam przyjaciółkę Hanie Badura, która dożyła, w tym roku zmarła, 102 lat. I my z Hanią to się rozumiałyśmy dosłownie jedno słowo i wiedziałyśmy o co chodzi. A Pela z Maxi była taką parą. No i żeśmy się zawsze ścigały tym, która para będzie lepsza. Niesamowita jest liczba odznaczeń, którą pani ma. Ma pani swoje lotnisko swojego nazwiska. Ma pani ten najważniejszy na świecie, najważniejsze odznaczenie dla szybowników, czyli właśnie medal.