Adela Dankowska

A ja mówię, zaczynam studia. To mówi, słuchaj, no to studiuj, pierwszy rok musisz zaliczyć, bo nie ma powtórki na pierwszym roku, a na wiosnę zobaczymy. I pani instruktorka Wyszła za mąż i przeprowadziła się do Częstochowy. No i potem między innymi Pela Majewska była moją instruktorką. Też odznaczona tym najwyższym medalem Ligienthala. I potem dopiero nauczono mnie, jak się robi zakręty, jak się rundę prawidłowa. A było blisko już po tym, jak ta pierwsza instruktorka powiedziała, że pani się nie nadaje, żeby pani zrezygnowała z tych szybowców i nie wróciła? To ja powiedziałam, panie szefie, ale ja chcę latać. Mówi, dobrze. Na wiosnę się spotkamy.

Przepisy są po to, żeby je przestrzegać. Można czasami Nie omijać, ale rozum decyduje, na ile sobie można pozwolić. A jak by mi pani opisała, jakie to jest wrażenie? No tak jak ptaki, no po prostu ode mnie zależy, jak wykorzystam warunki, no właśnie te rekordy świata, które zdołałam dzięki mężowi, bo ja mówię, że ten mój medal Lilienthala, to jedna strona to jest moja, a druga męża. Tak? No bo zawsze wspólnie żeśmy uzgadniali. Na przykład w Afryce czy nawet w Stanach są nieporównanie lepsze warunki. Ale żadnego mojego rekordu nie poprawiono w Europie.

Lilienthala, ale oprócz tego medal tańskiego, odznaki zasłużonych działaczy lotnictwa, zasłużona dla miasta Leszna, ale też mistrz sportu i do tego wszystkiego medal Komisji Edukacji Narodowej, czyli za to, że pani doskonale jeszcze tą wiedzą potrafiła się podzielić z innymi szybownikami. Ten Medal Edukacji Narodowej bardzo sobie cenię. Mąż też dostał. My nie uczyliśmy zawodu, chociaż w pewnym sensie tak, no bo potem ci piloci przez nasz szkolenie śli do lotu czy do wojska, czyli przygotowywaliśmy ich do zawodu. A czy zdarzyło się Pani krzyknąć kiedyś na jakiegoś pilota? Nie. Czyli mając to doświadczenie od swojej pierwszej instruktorki nie powtórzyła Pani takiego błędu?