TUSK W PRZYSZŁOŚCI ODC. 3 (audiobook sci-fi)

Co się nie działo w poprzednich dwóch odcinkach? Czy można to jakoś podsumować? Podejmę się tej karkołomnej próby. Na zebraniu Rady Ministrów Borys Bułka ośmielił się zakpić zdolana Tuska. Tusk się tak wściekł, Ściekł, że pękła mu żyłka, lekarze nie potrafili go odratować i poddano go hibernacji. Obudził się w Polsce przyszłości, w której, jak wszystko wskazuje, panuje komunizm. Okazuje się, że zahibernowana była także stara ekipa. Borys Bułka, Tomasz Lisek, Roman Giejtrych i Eliza Michałek. Z hibernacji wybudza się też Nemezis Dolana Tuska, sam Książę Zła, Jarosław Kaczeński.

Rześkie powietrze i promienie słońca wzbudziły niespodziewaną pogodę ducha u Elizy, Tomasza Liska, Romana Giejtrycha, a nawet Dolana Tuska, gdy za rajdenem wychodzili z tunelu towarowego. Och, jak pięknie, powiedziała Eliza, wdychając leśne powietrze i słuchając świergotania ptaków, dodając po chwili, tu drzewa zasłaniają prawie arkologię, więc można na chwilę zapomnieć, że panuje komunizm. Oj tak, odpowiedział Giejtrych, ale jeszcze to uczucie, że niedługo już będziemy wolni, nie będziemy obiektem chorych eksperymentów społecznych. To się jeszcze okaże, rzucił Tusk.

— Ja tym nie będę latał, tylko teraz skorzystam. Na pewno pełno tam podsłuchów — odpowiedział Tusk. No to może pan latać, odpowiedział Raiden, ale nie gadać podczas lotu. No chyba, że obawia się pan, że będziemy czytać też pana myśli. Chomstwo, odpowiedział oburzony Giejtrych. Jak pan, jak pan śmiesz blaszaku z takim lekceważeniem? Przerwał mu jednak nadlatujący kwadrokopter. Okej, to ja już państwa zostawię, lokalizacja jest nastawiona w autopilocie, powiedział Raiden, po czym zaczął wykonywać ruch symulujący ocieranie łez i dodał, będę za państwem tęsknił, znaczy i tak się pewnie będziemy spotykać, ale będę tęsknił przynajmniej przez chwilę.

Nie, nie, nie wierzę! Nie, to się nie dzieje, nie wierzę! Przykleiła się do szyby na przeciwległej stronie drona, żeby jak najdalej oddalić się od źródła fetoru i powtarzała rozpaczliwie. Nie wierzę, nie wierzę, to się nie dzieje, nie wierzę! Ja to sobie zainstalowałem, powiedział spokojnie Borys Bułka, że mogę sobie wyłączać węch na takie okazje, polatę tam generalnie. Eliza jednak w ogóle nie słuchała i przylepiona do szyby dalej powtarzała swoją matrę. Nie wierzę, nie wierzę, to się nie dzieje, nie wierzę, nie wierzę. Giejtrych i Tomasz Lisek siedzieli natomiast jakby nigdy nic i udawali, że incydent wcale się nie wydarzył.

A wiecie, że te budynki tam to są farmy hydroponiczne, powiedział Giejtrych odwracając uwagę. O, nie wiedziałem, odpowiedział mu Tomasz Lisek. Udawanie wymagało jednak od nich ogromnej woli, bo smród był tak straszliwy, że łzy spływały im po policzkach. Giejtrych próbował perorować resztką cił, co chwila odchrząkując. Chciał jeszcze coś powiedzieć, ale nie mógł powstrzymać cofnięcia się treści żołądkowych i zwymiotował na podłogę. Wzeszczała Eliza przylepiona do szyby. Dziękuje za oglądanie!