Zdecydowanie zalecam najszybsze możliwe lądowanie. Po godzinie 19 sterowiec zszedł na wysokość 200 metrów i rozpoczął manewr lądowania. Kończyła się czterodniowa podróż z Frankfurtu. To było niedługo, zważywszy na fakt, że rejs najszybszym liniowcem trwał dwa razy dłużej. W latach 30 XX wieku sterowce były powszechnie uważane za przyszłość podróży lotniczych. Osiągały prędkość do 130 km na godzinę i zabierały na pokład około 70 pasażerów. Tym razem na pokładzie było tylko 36 pasażerów i 61 oficerów. Sterowiec oficjalnie nazywał się Luftschiff Zeppelin 129 Hindenburg. Został zbudowany z duraluminium, nowoczesnego i mocnego metalu. Budowa Hindenburga rozpoczęła się w 1931 roku, ale została nagle przerwana z powodu bankructwa firmy Zeppelin.
Większość ekspertów była zgodna co do tego, że pożar był wynikiem sabotażu. I do takiej wersji przychylał się również Hugo Ekener, szef firmy Zeppelin. Również zwolennikiem hipotezy sabotażu był dowódca Hindenburga, Max Prus. W wywiadzie przeprowadzonym w 1960 roku przez Kenneta Leysha dla Biura Badań Historii Mówionej Uniwersytetu Kalambia Prus powiedział. Podróże sterowcem były bezpieczne. Nieraz zdarzało się, że sterowce przechodziły przez burzę, nawet zostały uderzone piorunem, a mimo to nic im się nie stało. Dlaczego w przypadku Hindenburga miałoby być inaczej? Dlatego zdecydowanie uważam, że sterowiec padł ofiarą sabotażu. Jeśli to był sabotaż, to kto był sabotażystą?
Nigdy też nie odnaleziono fragmentów bomby ani też nie potwierdziło jej niemieckie i amerykańskie śledztwo. Skoro nie sabotaż, to co? Znany nam już Hugo Ekener argumentował, że pożar został wywołany przez iskrę elektryczną, która została spowodowana nagromadzeniem się elektryczności statycznej na sterowcu. Opinie dyrektora Ekenera podważył historyk Douglas Robinson. A jednak mimo tego sceptycyzmu inżynierowie z firmy Zeppelin poważnie potraktowali hipotezy wyładowań statycznych i uznali izolację tkaniny od ramy sterowca za wadę konstrukcyjną Hindenburga. Niemieckie dochodzenie wykazało, że izolacja zewnętrznej osłony spowodowała, że iskra przeskoczyła na pobliski kawałek metalu, zapalając w ten sposób wodór. Prawie 80 lat badań i testów naukowych potwierdza ten sam wniosek, do którego doszli niemieccy i amerykańscy eksperci w 1937 roku.
Prawda jest taka, że Hindenburg został zniszczony, ponieważ został napompowany wodorem. Kiedy przyjrzymy się bliżej historii budowy Hindenburga, okaże się, że według oryginalnego planu zbiorniki sterowca miał wypełniać hel. Hel to gaz cięższy od wodoru, ale niepalny, a zatem bezpieczny. Dlaczego więc konstruktorzy niemieccy z niego zrezygnowali? Przyczyną była polityka gospodarcza Stanów Zjednoczonych, bo ten kraj posiadał monopol na produkcję helu. W latach 20. Kongres zakazał eksportować ten gaz. Niemcy próbowali wpłynąć na zmianę decyzji, ale bez skutku. Amerykanie byli nieugięci. Wobec tego inżynierowie Zeppelina nie mieli wyboru. Musieli zastosować wodór, pomimo ekstremalnej łatwopalności tego gazu. Nie widzieli jednak w tym realnego problemu. Mieli już duże doświadczenie z wodorem jako gazem nośnym.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.