Mentionsy Mentionsy
Stand-up na wakacjach
Stand-up na wakacjach

Misja specjalna: Hindenburg

06.06.2023 ·10 min 58 s

Misja specjalna w RMF FM. Katastrofa Hindenburga. Pojedziesz na lotnisko w Lakehurst i będziesz komentował lądowanie sterowca. 6 maja o 6 rano spodziewają się tam Hindenburga. Takie polecenie otrzymał Herbert Morrison, reporter stacji radiowej WLS z Chicago. Co można powiedzieć o lądowaniu sterowca? Zastanawiał się Morrison. Zrzucił cumy, ludzie schodzą po trapie, rutyda i nuda. Ale szefowi się nie odmawia. Spakował więc walizkę, zabrał sprzęt do nagrywania i pojechał. Najpierw musiał dostać się do Filadelfii. To jakieś 750 mil, cały dzień jazdy pociągiem. Ale z Filadelfii, gdzie łatwo było o hotel, miał już blisko. Dojazd na lotnisko Lakehurst zajął Morrisonowi zaledwie godzinę.

Naval Air Engineering Station Lakehurst, bo tak brzmiała oficjalna nazwa, powstało w czasie I wojny światowej jako poligon artylerii. Po wojnie teren przejęła marynarka wojenna i zmieniła poligon w lotnisko dla sterowców. Kiedy 6 maja 1937 roku wczesnym rankiem Morrison przyjechał na lotnisko, zobaczył olbrzymią bryłę hangaru i niewielki budynek poczekalni dla pasażerów. Nieopodal na otwartej przestrzeni wznosiły się stalowe maszty cumownicze. Morrison zwrócił uwagę na maszt przy hangarze nr 1, największym na tym lotnisku. To tu miał zostać przycumowany Hindenburg. Tymczasem minęła szósta, dochodziło w pół do siódmej, a sterowca nie było. To pewnie przez tę paskudną pogodę, zastanawiał się Morrison. Pogoda tego dnia rzeczywiście była beznadziejna. Padało i zanosiło się na burzę. Lecz opóźnienie sterowca miało jeszcze inną przyczynę.

Prace wznowiono w 1935 roku pod nadzorem partii nazistowskiej. W 1936 roku Hindenburg odbył pierwszy rejs. Osiem dni leciał do Rio de Janeiro. W tym samym roku jeszcze sześciokrotnie latał do Brazylii i 10 razy do Stanów Zjednoczonych. 6 maja 1937 roku po godzinie 19 po raz jedenasty podchodził do lądowania na Lakehurst. Morrison i odpowiadający za sprzęt do nagrywania Charles Nelson byli gotowi do pracy. Nelson położył dużą, 16-colową płytę na gramofon. Przyłożył do niej igłę, która miała żłobić rowki w rytm głosu Morrisona i przygotował wzmacniacz. Teraz czekał, aż Morrison zacznie relację. Morrison zaczął spokojnie, bez zbędnych emocji. O godzinie 19.21, kiedy sterowiec znajdował się 90 metrów nad ziemią, z dziobu zrzucono parę lin cumowniczych.

Liny złapali ludzie z obsługi naziemnej. A Morrison mówił... Teraz, gdy zrzucili liny z dziobu, sterowiec praktycznie stoi w miejscu trzymany przez wielu mężczyzn. Znowu zaczyna padać. Tylne silniki nadal pracują, by powstrzymać go od... Staną w płomieniach! Nagrywaj to, Charlie! Nagrywaj! Charlie! To ogień! Ależ szybko się rozprzestrzenia! Sterowiec płonie i... i spada na maszt cumowniczy i ludzi! To straszne! Pół minuty po wybuchu pożaru Hindenburg runął na ziemię, a w 90 sekund wypalił się cały wodór. W tych piekielnych warunkach kwestia przeżycia rozbijała się o to, gdzie kto się znajdował. Pasażerowie i załoga zaczęli wyskakiwać przez okna. Większość pasażerów znajdujących się w pomieszczeniach ogólnodostępnych na pokładzie A przeżyła.

Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.