Powrót Gladiatøra | Analiza spotkania z Chelsea | Stacja Arsenal S02E09

Nie jestem pewien. To była, powiedzmy, dyskusyjna kwestia. Tak czy inaczej, Leo Trossard sprzątnął to z nogi Kajochowi Havertzowi, no i przez to piłka do siatki nie wpadła. No i tak, pierwsza połowa. Zaczniemy sobie od pierwszej połowy i zaczniemy sobie od Chelsea, bo Chelsea właściwie zaczęła ten mecz o wiele lepiej od Arsenalu. Wyszła w ten mecz o wiele lepiej i miała może nie tyle lepszy plan, co Miała generalnie plan, jak ten Arsenal ugryźć, jak ten Arsenal nadwyrężyć, jak się do tego Arsenalu dobrać, co też w pierwszych 20 minutach się udawało i mogło się udać jeszcze wydatniej, jeżeli Chelsea wykorzystałaby jakąś ze swoich okazji, które gdzieś tam się udało im stworzyć. Natomiast czy to Palmer na przykład, tutaj Rajaś raz popisał świetną interwencją, brakowało gdzieś tam Chelsea zawsze tego ostatniego dogrania.

I też to się spotykało z innym podejściem rywali do Arsenalu, no bo wtedy i teraz do Chelsea, bo wtedy przeciwnicy jakoś nie szanowali Arsenalu na tyle, żeby zawsze bronić się przeciwko Arsenalowi głęboko, jak to ma miejsce też zazwyczaj teraz. Natomiast też z tego teraz korzysta Chelsea, która ma też świetnych zawodników, którzy pozwalają jej wykorzystać te Te powiedzmy luki w obronie przeciwnika, który nie broni się jakoś zawsze głęboko przeciwko nim. Jak chociażby Jackson, jak chociażby Palmer, którzy są zabójczy netto, z zabójczą szybkością, który w tym meczu był fenomenalny i też bardzo, bardzo wydatnie wpłynął na wynik. Nie tylko mówię tutaj o bramce, ale o tym sobie też na pewno zaraz powiemy. Więc takie było wyjściowe ustawienie obu drużyn.

Ale przy tym też potrafi posłać naprawdę dobre podanie, naprawdę dobre podanie, dobrze operuje piłką. No to mamy już o wiele więcej opcji, żeby gdzieś tą piłkę przegrać przez właśnie blok Arsenalu. Nawet jeżeli ten Arsenal gdzieś, powiedzmy, postara się pokryć, na przykład Partey wyjdzie trochę wyżej, czy też, powiedzmy, kiedy to Havertz byłby tutaj. Odegaard by został tutaj, Partey by został z Palmerem, natomiast wtedy Rice by podszedł bliżej pod Caicedo. To się tak rotowało bardzo, ale tak czy inaczej jeden zawodnik Chelsea był w stanie się uwolnić. I to właśnie był taki problem Arsenalu w pierwszych 20 minutach zwłaszcza, że... Names mentioned.

I byli w stanie mieć przed sobą o wiele za dużo miejsca, niż Arsenal i Arteta na pewno chcieliby im na to pozwolić. Zwłaszcza też myślę, że Palmer tutaj jest kimś, kto zasługuje na spore wyróżnienie pod tym względem, ponieważ Palmer, zwłaszcza w tych pierwszych 20 minutach Names mentioned by Stacja Arsenal. To była jedna akurat, ale było ich oczywiście więcej, bo Palmers się świetnie urwał Parteyowi chyba 4 razy w tym meczu, z czego 3 razy w pierwszej połowie, właśnie w tych pierwszych 20 minutach, gdzie był bardzo aktywny.

Że właśnie to Caldwell był w stanie, kiedy Arsenal nawet zakładał ten pressing powiedzmy w ten sposób. W ten sposób, czyli wszystko jest teoretycznie pokryte, no to właśnie Palmer gdzieś tam zbiegał stąd, tutaj, no i tworzy się tutaj taka bezpośrednia linia, żeby tą piłkę podać. To była taka jedna sytuacja. Natomiast Palmer regularnie gdzieś tam schodził właśnie w tą przestrzeń, pokazywał się do gry, czy to Colville mógł go znaleźć, czy to Kukureya właśnie. I tak gdzieś tam Palmer dostał tą piłkę, no i był w stanie pognać się w przód naprzeciwko Parteya, który No wiemy, wiemy, że Partey obecnie nie jest zawodnikiem, który jest tytanem na pewno bez piłki. Z piłką zresztą też nie, ale to już jest osobna kwestia. To już jest osobna kwestia, także Palmer w tych pierwszych 20 minutach był bardzo, bardzo aktywny.

Natomiast Mikel Arteta i też Martin Odegaard, bo myślę, że tutaj... Stacja Arsenal Stacja Arsenal Stacja Arsenal Z tego 4-4-2 zmieniła się na 4-1-4-1 i Arsenal stanowił, że Declan Rice będzie podchodził bliżej Caicedo. Havertz będzie gdzieś tam starał się utrudniać życie zawodnikom z trójki z tyłu Chelsea, zwłaszcza tutaj Colwillowi ograniczając jego czas z piłką przy nodze, na co Arsenal nie mógł sobie pozwolić. No i Partey zostawał tutaj właśnie z Palmerem i jak łatwo tutaj dostrzec,

Zgadza się, że Martin Odegaard postanowił, że będzie o wiele bardziej praktywny, jeżeli chodzi o swoje ustawienie względem Kola Palmera. Pod tym względem, że właśnie będzie starał się może nie kryć go, powiedzmy, nie być jego cieniem, nie być jego plastrem, tylko bardziej odcinać, powiedzmy, drogi do Cole'a Palmer'a dla Chelsea. Właśnie będzie gdzieś tam, powiedzmy, to się nazywa tak zwane shadow marking, czyli że będzie, powiedzmy, że Cole Palmer będzie znajdował się w jego cieniu, że W ramieniu powiedzmy, który tak powiem stawia Odegaard, czyli że po prostu nawet jak ktoś ma tutaj piłkę, dajmy na to właśnie Mark Kukureja i Cole Palmer jest załóżmy tutaj, no to Odegaard powiedzmy nie kryje go bezpośrednio, oczywiście nie jest przy nim, ale jest Cole Palmer w jego cieniu, więc Kukureja tej piłki do Palmera tutaj zagrać nie może.

To jest oczywiście tylko przykład na czym polega shadow marking, więc Odegaard do tego się dopasował. I to przyniosło efekt, no bo Cole Palmer miał bardzo aktywne pierwsze 20 minut, pierwsze 25 minut może, natomiast potem, potem było już o wiele łatwiej dla Arsenalu. No i oczywiście, było w tym sporo szczęścia, że nic Cole Palmer tego dnia akurat nie wykorzystał z tego, co Arsenal mu, no może nie tyle sprezentował, co Chelsea była w stanie mu wypracować. Ale też ta zmiana zrobiła sporo dobrego S02E09.