CAMPEONES, CAMPEONES, OLE OLE OLE | Arsenal mistrzem Anglii! | Stacja Arsenal S03E35
Stało się: Arsenal mistrzem Anglii w sezonie 25/26! W tym odcinku porozmawiamy o wybitnym występie z Burnley, naszych wrażeniach odnośnie sezonu z tytułem mistrzowskim, a także o tematach najważniejszych: przyszłości futbolu oraz dziennikarzach z polskiego rynku. Zapraszamy!Tutaj znajdziecie nas na X:Janek 👉 https://x.com/janekbukowiecki?s=21Kuba 👉 https://x.com/k_olborski#premierleague #arsenal #podcast
Cześć, hej, witajcie na stacji Arsenal. No i trzeba to powiedzieć głośno. Ampeones, ole, ole, ole. Dokładnie tak. Po raz pierwszy za życia wielu. W tym odnoszę wrażenie, że obu osób było obecnych w studiu. Nie? Ja już byłem żywy, ale jeszcze ten, nieświadomy. Tak, ale nic nie pamiętasz wtedy. Prawda. Nie pamiętasz wtedy, więc... Więc tak. Ja też chyba... Bo nie. Nieważne. No w każdym razie na pewno po raz pierwszy świadomie Arslan jest mistrzem Anglii, więc trzeba to powiedzieć głośno, trzeba to powiedzieć tak, żeby to wybrzmiało standardowo o tym oraz o kluczowym spotkaniu z Berni, które do tego doprowadziło. Anonim Iroli, panie trenerze i wielu innych aspektach życia wokół Arslanu.
Dzisiaj sobie pogadamy w składzie stałym, to znaczy ja nazywam się Jan Bukowiecki, A jest dziś współprowadzącym, ale też można to mówić głośno, mistrzem Anglii, Kuba Alborski. Cześć Kuba. Jak się czujesz z tym, że jesteś mistrzem? Tak, świetnie. Na boisku przyczyniłem się do tego, mam wrażenie na pewno. Na boisku wiele bramek zdobyłem, wiele piłek uratowałem przed wpadnięciem do siatki Arsenalu. dmuchając, słuchając oczywiście, jak każdy kibic Arsenalu, ale powiem wam, że czasami jest taki moment w życiu każdego, że włączacie sobie nagle jakąś piosenkę na Spotify i ona leci wam w zapętleniu. Czasami to się dzieje bez powodu, w zasadzie bez powodu, nie wiem, po prostu słyszycie gdzieś ją, nie wiem, w filmie, w radiu, gdziekolwiek, ktokolwiek wam poleci i po prostu wpada wam w ucho i leci, tak?
To nie był ten kazus, bo ja mam bardzo konkretny przykład i bardzo konkretny powód, dla którego słucham danej piosenki. I jest to piosenka, mam nadzieję, że je słuchacie bardzo gęsto w ostatnich 24 godzinach. bo nagrywamy to, zaczynamy nagrywać o 22.33, 20 maja i dokładnie 24 godziny temu, nieco ponad 10 minut temu, zakończył się mecz właśnie City z Bournemouth, po którym Arsenal został potwierdzony jako mistrz Anglii, ale wracając do tej piosenki, we are the champions, queen, mam nadzieję, mam nadzieję, że słuchacie, ja słucham, dzisiaj towarzyszyła mi przez cały dzień i ten dzień naprawdę, naprawdę był wspaniały. No myślałem, że mimo wszystko będzie tutaj bardziej kreatywny dobór muzyczny. Nie jest on zły. Jestem teleżynalistą, co ja poradzę.
Unieś w górę się ponad swoje wady, możesz zdobyć cały świat, nie będąc doskonałym. To się powtarza później. Pytanie, czy znasz ten utwór i czy ewentualnie byłbyś w stanie powiedzieć, kto to jest, czy dajesz na siebie, czy na mnie dalszą odpowiedź, jeśli byśmy mieli taki teleturni. Słuchajcie, to jest... To jest Popek, utwór Wodospady, więc pytanie, jak się czujesz z tym, że właśnie Arsenal nie był doskonały w tym sezonie, natomiast wydaje mi się, że ogólnie... Mam to w pompie. Dokładnie, wszystkie te słowa osób wokół Arsenalu trochę lecą w dół jak wodospady, jeśli można tak to powiedzieć.
I głównie mówię tutaj o świecie piłkarskim i wielu reakcjach na przestrzeni ostatnich 24 godzin, które skupiają się wokół tego, że to jest najsłabszy mistrz, że w ogóle to się nie umywa do czegokolwiek, jak się do tego odniesiesz. No ale też w sumie ogólnie jak się czujesz z tym mistrzostwem, bo wydaje mi się, że dziś będzie taki odcinek mocno spontaniczny, ale właśnie tutaj od tych wodospadów, od tego popka chciałbym się odbić, bo też czasem jak na ciebie patrzę, no to widzę pewne podobieństwa. Nie wiem pod jakim kątem, ale okej, to może jeszcze rozwiniesz później. Ale jeżeli chodzi o to mistrzostwo, no co tu dużo mówić, 22 lata. Ja ze świadomego życia swojego, oczywiście takiego momentu nie pamiętam w tym Arsenal, coś tak dużego wygrał, bo świadome życie kibicowskie, no to jest powiedzmy, nie wiem, jak miałem ja, nie wiem, 10-11 lat, może trochę mniej.
I od tamtej pory to właściwie tylko FA Cup, potencjalnie tarcze z północy i drugie miejsca, tak ostatnio. Więc w zasadzie nie było czego świętować większego niż tytuł mistrza Anglii, który po 20 latach wraca do Arsenalu, do czerwonej części północnego Londynu. No i to jest uczucie, które ciężko porównać z czymkolwiek, bo to jest też takie uczucie, które jest podbite wszystkimi tymi właśnie rozczarowaniami, zawodami ostatnich lat. tymi wyścigami, które się na koniec nie udawały, tymi nadziejami, którymi gdzieś tam się żyło. Myślę, że spokojnie od 2022 zaczęły się te nadzieje tlić na poziomie tego, że a może to mistrzostwo będzie, a może znowu uda się wrócić na tron angielskiej.
angielski Premier League, no i nie udawało się do tej pory, zawsze coś tam przeszkadzało, zawsze czegoś tam brakowało, no a teraz tego dokładnie niczego nie zabrakło Arsenalu, nie zabrakło tego czegoś rywalom Arsenalu w tym przypadku i też mam do rozwinięcia taką w sumie narrację na temat tego sezonu trochę. i Arsenalu i też ich głównych rywali odnośnie walki o mistrzostwo, ale jeżeli chodzi o samo mistrzostwo, to nadal trochę to powiem Ci, że nie dochodzi do mnie. To tak wstępnie, to jest taki moment, na który myślę, że wielu kibiców Arsenalu, którzy są w moim wieku podobnym albo młodsi, to czekało całe życie, bo bądź co bądź po prostu nie pamiętamy świadomie żadnego takiego momentu, w którym Arsenal to mistrzostwo zdobywał, to ostatni raz miało miejsce 22 lata temu, więc ja wtedy miałem 4 lata, ja wtedy miałem 4 lata, więc wtedy pierwsze, nie wiem, gdzieś tam kroki za piłką robiłem, a nie myślałem właśnie o tym, żeby podziwiać Thierry'ego Aurego, Patricka Vieira i całą spółkę.
Ale kluczowe pytanie, jakie ci się, wydaje mi się, że każdemu się na usta tutaj, także ze słuchaczy, czy już wtedy byłeś łysy? Wtedy tak, wtedy chyba tak, wtedy byłem łysy. Nie, jak miałem 4 lata? Nie, ale ja miałem zawsze takie włosy akurat, że one były trochę, no cienkie były, cienkie były, nie powiem, że właśnie miałem jakąś taką czuprynę wielką. Jak arsenał z Nowengera, po prostu tak... Jak arsenał w 1926. Można tak powiedzieć. Że było, jest i było, było, ale wiesz, takie, tak ledwo. Ale jak już przestało być, to też jakoś nikt nie płakał. Nie, ja teraz, ja czuję się bardzo dobrze teraz z moimi nowymi midżami, myślę, że to już wdrenowało się na stałe w moją tą, w moją osobowość, ale jeszcze wspominałeś o tych rywalach wszystkich i pisaniu, o pisaniu Arsenalu jako o tym najsłabszym mistrzu i powiem wam wszystkim tak.
Żeby tylko, żeby tylko była jasność, ja tylko powiem, że to nie tylko się odnosi do tego, co, nie wiem, pisze jakiś tam Jasiek123 na Twitterze, natomiast ogólnie przez, Większość tego sezonu ma wrażenie, że była bardzo jakby dziwna agenda względem tego, żeby podkreślać istotę estetyki w sporcie, takim jakim jest futbol, że okej, faktycznie te mecze w Arsenalu nie są najładniejsze, natomiast w pewnym momencie... No było to takie bardzo dziwne, nie? Jakby, że to będzie... I mam wrażenie, że to przeszło jakoś, że to będzie najsłabszy mistrz, że w ogóle... No chyba niby ostatnio po meczu z West Hamem nagle jakoś wyknęła się taka, nie wiem jak to nawet nazwać, plotka, czy taka powiedzmy publiczna, niepisana prawda, że...
Arsenał zdobył mistrzostwo dzięki pomocy sędziów między innymi, co jest lekko dziwne po prostu. Nie wydaje mi się, żeby... To ma swoją nazwę. To się nazywa kopium. Jak już wiesz, jak już zostaniesz postawiony przed taką rzeczywistością, że już raczej to, czego unikałeś, tak długo to się stanie, to systemem takim, może odruchem obronnym jest znajdywanie sobie takich właśnie kopiów różnych, że można, nie wiem, a to najsłabszy mistrz właśnie, a to coś tam, a to sędziowie, a to na tacy podali, a to jeszcze ktoś tam na tacy podał, a to, nie wiem, liga historycznie słaba, nigdy nie była słabsza i tak dalej. I to można wymieniać w nieskończoność, naprawdę, te wszystkie głupotki, które się widzi i słyszy. Natomiast
No dobrze, to jako że już jesteśmy przy tym temacie, To w sumie pytanie dla Ciebie bardzo luźne. Od czego chciałbyś zacząć? Czy od spektaklu w poniedziałkowy wieczór między Arsenalem a Burnley? Czy może meczem między Bournemouth a Manchesterem City? Oraz kogo byś zaprosił pierwszego na fetę mistrzowską z osób spoza Arsenalu? Czy byłby to David Moyes, czy byłby to Andoniej Raola, czy byłby to być może kibic Evertonu Arturek z Twittera, który też bardzo aktywnie wspiera tak zwaną kanonicką brać. Myślę, że możemy tak przewertować, jak czasami przewertujesz sobie jakiś artykuł czy coś takiego, przelecisz tak szybciutko, że przeczytasz to nie wiem co, któreś tam słowo, to możemy tak przewertować to spotkanie z Berli, Arsenalu i potem przejść do tego lepszego mięska, bo prawdę powiedziawszy o tym spotkaniu z Berli, no
Czy jest dużo do opowiadania? Czy tam jest dużo do opowiadania? Każdy liczył, myślę, że na to, że Arsenal sobie w tym meczu podreperuje bilans bramkowy i jakby to wszystko się miało rozegrać w ostatniego dnia rozgrywek Premier League. Na szczęście tak nie jest, do tego nie doszło. No ale Arsenal, jakby to powiedzieć, nie podreperował sobie tego bilansu, bo nie dość, że... Podreperował, być podreperował, ale minimalnie. No minimalnie, w najminimalniejszy sposób, jaki mógł to zrobić. Tak, tak. Postawił na minimalizm, bo tak byśmy to chyba ujęli. Taki do potęgi, bo jeszcze... Wydaje mi się, że to całkiem dobry opis arsenału w niektórych meczach. Nawet tak w sumie w większości meczów.
Także jednak to było, jak ktoś nie oglądał. I powstałem w fragmencie gry. I to jest taki, moim zdaniem, wiesz, to jest taki fitujący bardzo, że tak powiem, gwóźdź w tym wyścigu mistrzowskim, że Arsenal właśnie sobie ten tytuł zapewnił. Zapewnił sobie oczywiście, zapewnił dzięki temu, że Bournemouth zremisowało z City, ale tym wynikiem, który umożliwił to, że to przypieczętowało tytuł, było właśnie Burnley. No i jako ten mecz z Burnley, no właśnie, znowu, Arsenal nic nie dał Burnley, jeżeli chodzi o o w ogóle jakiekolwiek szanse. Arsenal jakoś też nie dominował tego meczu, zwłaszcza w drugiej połowie, bo to było posiadanie piłki takie dosyć wyrównane, ale to się działo nie więcej tam, gdzie Arsenal chciał, żeby to się działo w gruncie rzeczy.
I Burnley tam miało chyba 0,06 xg w ogóle w drugiej połowie, więc to jest nic. Dwa strzały zza pola karnego, poza tym nic. No i Arsenal zdobył bramkę w pierwszej połowie z tego rogu. Wspaniała wrzutka Saki, wspaniały wyskok Havertza. Który w sumie do tamtej pory nie miał świetnego meczu, moim zdaniem, ale... Jest to dobra szansa też po rzucie rożnym. Właśnie ja przyznam szczerze, że jestem dużym fanem tego, że jest dość spora różnorodność w rzutach rożnych w Arsenalu i właśnie te rzuty rożne ostatnio, zwłaszcza na blisko, Z Newcastle to niosło spore zagrożenie, z Atletico też było sporo takich sytuacji, gdzie w sposób nieoczywisty te same fragmenty przynosiły pozytywne skutki pod kątem tworzenia sytuacji.
No i tutaj też miał właśnie Havertz dobrą szansę i ogólnie chciałem tylko powiedzieć, że to był dobry mecz moim zdaniem Arsenalu do momentu tego gola. W sensie w sumie pierwsza połowa była po prostu Bardzo okej. Było 1-0, mogło być spokojnie więcej, bo właśnie był Havers, był słupek Trossvarda, też po takiej dobrej, szybkiej wymianie podanie zebrać my Ezę. Była szansa Saki, kiedy potencjalnie mógł być rzut karny, na tym jest wiadomo, że finalnie nie było. Natomiast też tutaj chciałbym oddać, no mimo wszystko Wieszczowi, właśnie powiedzmy tej kanonierskiej braci, bo Kuba Buziok po raz kolejny nas zachwycił. Właśnie bardzo mi się spodobało to stwierdzenie, że w końcu, jak to było, że w pełni heteroseksualna wrzuta w pole karne i od razu niósł gol z rzutu...
Też chciałem powiedzieć, że bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, bardzo sobie cenię to, że Arsenal ma taką społeczność na Twitterze, bo to naprawdę robi robotę. Myślę, że każdy robi robotę dla siebie trochę. Każdy człowiek będący na Twitterze też docenia tę właśnie społeczność. Wydaje mi się, że jest to więcej niż jasne. Natomiast tak, no właśnie tutaj oczywiście pół żartem, pół seriem, natomiast faktycznie była to świetna wrzutka Saki, możemy ją nazwać świetną, dobrze bitą, jakkolwiek, albo heteroseksualną, natomiast naprawdę była to bardzo dobra asysta i też... Poszło mi wrażenie, że po prostu to był stempel na tym występie Arsenalu, taki klasyczny... On sam miał taką reakcję, nie wiem czy widziałeś, taki gif był zaraz po jego wrzutce, on już się zaczął trochę cieszyć, jakby wiedział, że to jest dobre zagranie, że to jest dobra wrzutka.
do tych znaków zapytania potencjalnie wokół Arsenalu pod kątem tego, na ile jakby outcome bias wpływa na ocenę tego zespołu. Natomiast faktem jest, że ten występ, nawet jeśli nie był idealny, no to zakończył się zwycięstwem. I wydaje mi się, że tak jak mówiłeś, że to jest Arsenal w pigułce, no to można właśnie do tego mniej więcej nawiązać, że to jakby był Arsenal w pigułce, bo przechodząc już, chyba, że jeszcze coś masz do dodania o Burnley, no... Declan Rice. Ja zawsze muszę odpowiedzieć, ale przepraszam, ale Declan Rice w drugiej połowie to był jakiś no, no, heros trochę, heros, naprawdę, był wszędzie w tej drugiej połowie, blokował wszystko, co mógł, przejmował wszystko, co mógł i chyba 16 łącznie miał akcji w defensywie w całym meczu, Declan Rice, tam pod wieloma względami też był w ogóle pierwszy, była taka grafika ze Sky Sports, że pod wieloma względami był pierwszy, także pod względem podań, w tym tych progresywnych podań, był Declan Rice pierwszy w tym spotkaniu, więc, no,
Tak jak, nie wiem, w zeszłym sezonie to był Salah w Liverpoolu, prawda? Albo dwa lata temu w Manchesterze City w Połden. Wydaje mi się, że tutaj w tym wypadku naprawdę jest bardziej ciężko wybrać właśnie obok Rice'a, powiedzmy, równoznacznie ważną postać, zwłaszcza w ofensywie, bo to głównie do tego nawiązuje. Ale najpierw chciałbym się ciebie spytać o moment. Ja swojego faworyta mam, ale podzielę się z nim za moment. Podzielę się nim z tobą. Okej. Ja mam jednoznacznego w sumie faworyta i myślę, że to się stało na początku sezonu, bo to była piąta kolejka i wyjazd na St. James' Park. I jak wtedy Arsenal wrócił z tej podróży, w ostatnich minutach de facto spotkania i wygrał z Newcastle, to widzisz, to był taki moment, że poczułeś, że oho, że to może być coś innego niż do tej pory.
To może być coś innego niż do tej pory, no bo przecież w końcu w ostatnich sezonach San Jameses było taką trochę klątwą dla Arsenalu, przecież tam nie było dobrych wyników, były przegrane z reguły. Było ciężkim zespołem. A tutaj dublet zrobiony na nich, bo dwa spotkania wygrane. Oczywiście nie bez kłopotów, ale wygrane, sześć punktów zainkasowane. To jest też moim zdaniem bardzo istotne do wspomnienia w kontekście Mistrzostwa Arsenalu, że była taka grafika przed meczem z Berni jeszcze, że Arsenal w domu u siebie ma komplet zwycięstw z drużynami z miejsc 7-20. I teraz to spotkanie z Berlin jeszcze tutaj uwydatniło tą statystykę, że to jest komplet zwycięstw u siebie w domu z tymi drużynami z tych miejsc, co jest o tyle istotne i też tam w ogóle bardzo dobre liczby, jeżeli chodzi o stracone bramki.
Mało tych straconych bramek. Mogę tam zaraz zobaczyć i na to spojrzeć. dokładnie, żeby wam powiedzieć, ale to była też bolączka, przecież w ostatnich, myślę, że sezonach, że te punkty się traciło jednak z tymi drużynami, z którymi się nie powinno tracić punktów. A to de facto właśnie tutaj się wygrywa te mistrzostwa. Oczywiście można być niepokonanym w spotkaniach z Big Six, i z tymi najlepszymi drużynami w lidze, spoko, ale w gruncie rzeczy te punkty ważą tyle samo, co ważą punkty z drużynami słabszymi, a z tych punktów z drużynami słabszymi jest o wiele więcej do zdobycia niż z drużynami Big Six, także tutaj Arsenal w tym sezonie trochę kosztem właśnie tego swojego rekordu przeciwko tym mocniejszym drużynom spisał się lepiej przeciwko tym słabszym drużynom, no i rezultat jest akurat tutaj na korzyść Arsenalu.
Ja tylko się zgodzę z tym i powiem, że miałem taki sam typ, to znaczy właśnie ten mecz w Newcastle, nawet na szybko sobie przejrzałem mecze Arceloru w tym sezonie i szczerze mówiąc ciężko jest mi wybrać taki jeden mecz statementowy, gdzie faktycznie było to bardzo widoczne. Ja jeszcze myślałem na przykład nad drugim meczem z Newcastle, gdzie Arsenal miał kłopoty, wiadomo, natomiast koniec końców udało się zdobyć zwycięstwo i zdobyć trzy punkty po tej fatalnej serii z przełomu marca i kwietnia, tak naprawdę, gdzie były końcowe mecze dwa z City, gdzie były porażki, odpadnięcie z FA Cup i tak dalej, a w tamtym meczu, zwłaszcza to wejście w mecz, było bardzo pozytywne, no ale znów wydaje mi się, że tutaj to jest kwestia tego, że mimo wszystko jakoś pod świadomym wzbraniem się przed pochwaleniem meczu, gdzie został strzelony gol z rzutu rożnego, więc po prostu trzeba to też zauważyć, że tutaj właśnie w sumie w obu tych meczach z Newcastle były te gole w taki sposób strzelane.
Jeszcze dodam odnośnie tego rekordu przeciwko drużynom 7-20, bo to właśnie sprawdziłem, to jest 14 spotkań, 14 wygranych Arsenalu i 4 stosowane bramki w tych spotkaniach, łącznie. To są zespoły... 7.20 teraz, że w tabeli teraz dokładnie. Więc to na przykład Bormów jest szóste, nie ma tam Bormów właśnie. Okej, no właśnie ja się pytałem, zwłaszcza pod kątem porównania z Manchester City, bo chciałem przejść do kolejnego wątku, to znaczy do tego, czy ty postrzegasz, może inaczej, jak się czujesz z tym, że twój zespół nie tylko zabija futbol, ale jeszcze jest jednym z najsłabszych mistrzów, w ogóle jest chyba najgorszym mistrzem po prostu w historii piłki nożnej. Bo takie stwierdzenia też często się pojawiają i oczywiście mocno ironizuję, natomiast głównie odnosi się to faktycznie do tego, że Arsenal potencjalnie może mieć tych punktów relatywnie niewiele, jak na mistrza, bo w najlepszym wypadku to będzie 85, co byłoby najgorszym wynikiem od chyba Leicester, z tego co pamiętam, a porównywalne tylko byłoby City z sezonu pandemicznego.
obok tych najbardziej ikonicznych zespołów, nawet jeśli zdobyli wtedy tylko jedną trofeum. Ale to już tak mimochodem. Natomiast niezależnie od liczby punktów chciałbym się o ciebie spytać Kuba i jak właśnie ty podchodzisz do tego mistrzostwa, bo Ja mam taką tezę, że Arsenal nie jest zespołem idealnym i że ten sezon będzie musiał zostać poddany ewaluacji i te pytania będą musiały zostać zadane niezależnie od tego, czy zostanie dołożone jeszcze jedno trofeum, czy nie i czy w ogóle byłoby jakiekolwiek trofeum, czy nie. Niemniej jednak jednocześnie też, no to nie jest tak, że ten mistrz jest jakiś turbo słaby. Moim zdaniem przez zdecydowaną większość tego sezonu naprawdę można było wyczuć, że Arsenal po prostu jest mocny. W sensie, że jedzie tak równym tempem, że po prostu będzie liczył się w walce o mistrzostwo i zapewne będzie faworytem.
No i nawet patrząc na jakieś... Okej, wyliczenie superkomputera to jest dla mnie totalny bullshit, tego nie lubię, natomiast punkty oczekiwane to jest coś, co mimo wszystko jest... bazuje już na czymś, co się stało i daje nam pewien obraz poziomu performance i Arsenal pod tym kątem zawsze był po prostu na szczycie w tym sezonie. No i tam też jest taki wyznacznik w sumie z XG Difference w zasadzie, więc ta Marcel też w sumie jest po prostu dominatorem pod tym kątem w całej lidze. A co do w ogóle ligi i tego poziomu Premier League, nawet odpowiadałaś na tego tweeta, więc może przywołam tutaj tweeta pana Michała Gutki. że Premier League po prostu... To też mnie po prostu dziwi, dlatego że dziwi mnie to, że siłę ligi niektórzy próbują wyznaczać przez to, jak dwa najlepsze zespoły, dwa, trzy najlepsze zespoły są mocne.
Że jak na przykład te dwa zespoły miałyby, dajmy na to, nie wiem, City i Arsenal miały po 94, 95, no coś takiego, tych punktów, to nagle liga byłaby turbomocna dla każdego. Znaczy i tak wątpię w sumie, że tak by było, coś by się znalazło na pewno, żeby to obrócić, ale tutaj widzimy sytuację, w której cała liga stała się o wiele bardziej wyrównana w tym sezonie. To ma wiele tutaj myślę, że powodów. I w poprzednim też moim zdaniem. Tak, tak, tak. Dokładnie, bo to nie jest proces, który nastąpiło tak, powiedzmy, że ta liga stała się bardziej wyrównana, bardziej taka skondensowana taktycznie też, czyli że... popularne stało się to, co wyróżnia też te drużyny, które z reguły nie są najlepszymi drużynami w lidze.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Jan Bukowiecki i Kuba Alborski rozmawiają o mistrzostwie Anglii dla Arsenalu po raz pierwszy w życiu.
Kuba Alborski opowiada o swojej osobistej odpowiedzi muzycznej na zwycięstwo Arsenalu.
Jan i Kuba omawiają reakcje na zwycięstwo, w tym wodospady emocji i krytyczne uwagi.
Kuba Alborski opowiada o swoim doświadczeniu jako łysy kibic i relacjach z rywalami.
Jan i Kuba analizują kluczowe spotkania sezonu, w tym mecz z Burnley i rolę rzutów rożnych.
Kuba Alborski omawia rolę społeczności na Twitterze dla kibiców Arsenalu.
Jan i Kuba dyskutują o najważniejszym momencie sezonu dla Arsenalu.
Podczas rozmowy analizowano komentarze media i przyszłość piłki nożnej, podkreślając rosnącą popularność i zmiany w technikach gry.
Subway Surfers, reklamująca te podróże po Europie
Podsumowanie dyskusji, wypowiedzi opinii na temat Twittera i wpisów na platformie, a także ogłoszenie planów na przyszłość.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Subway Surfers, reklamująca te podróże po Europie"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Stało się: Arsenal mistrzem Anglii w sezonie 25/26! W tym odcinku porozmawiamy o wybitnym występie z Burnley, naszych wrażeniach odnośnie sezonu z tytułem mistrzowskim, a także o tematach najważniejszych: przyszłości futbolu oraz dziennikarzach z polskiego rynku. Zapraszamy!
Tutaj znajdziecie nas na X:
Janek 👉 https://x.com/janekbukowiecki?s=21
Kuba 👉 https://x.com/k_olborski
#premierleague #arsenal #podcast